II OSK 1276/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędzia WSA del. Arkadiusz Despot - Mładanowicz Protokolant Andżelika Nycz po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 15/08 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. oddalił skargę A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] października 2007 r. w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Prezydent Miasta G. powołując się na art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami umorzył postępowanie wszczęte z wniosku [...] - sp. z o.o. w W. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej. W ocenie organu taka inwestycja nie jest inwestycją celu publicznego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku decyzją z dnia [...] października 2007 r. powołując się na art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1 i art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 1 i art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało, że nastąpiła zmiana stanu prawnego po dacie wydania decyzji przez organ I instancji. Z dniem 22 października 2007 r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami, która do art. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami dodała punkt 18, zawierający definicję łączności publicznej, zgodnie z którą przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego, a także zmieniła brzmienie art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym - po zmianie - celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Zdaniem organu planowana inwestycja ma na celu zapewnienie ogółowi dostępu do usług telekomunikacyjnych, służy zatem zaspokojeniu potrzeby powszechnej, czyli łączności publicznej wymienionej w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący, A.K., właściciel nieruchomości sąsiadującej z przedmiotową nieruchomością, podniósł, że w przypadku komercyjnej sieci telefonii komórkowej nie można mówić o "ogóle użytkowników", ponieważ korzystają z niej wyłącznie użytkownicy tej sieci. Wskazał także, że teren, na którym ma być budowana stacja bazowa, jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczony na zabudowę mieszkaniową. Oddalając tę skargę wymienionym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny podtrzymał stanowisko zaprezentowane przez Kolegium. W ocenie Sądu I instancji, przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu znowelizowanym ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw nie pozostawiają wątpliwości, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego niezależnie od tego, czy ma ona charakter komercyjny, czy też nie. Ponadto Sąd wskazał, że brak ustawowych znamion celu publicznego dla realizacji określonej inwestycji nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania. Przedmiot postępowania stanowi bowiem inwestycja polegająca na budowie bazy telefonii komórkowej. Ten przedmiot istniał niezależnie od tego, czy dopuszczalne było wydanie pozytywnego dla wnioskującej strony rozstrzygnięcia, czy nie. Tym samym, skoro w ocenie organu pierwszej instancji budowa bazy telefonii komórkowej nie spełniała wymogu, jaki ustawodawca nakreśla dla lokalizacji inwestycji celu publicznego, to należało odmówić lokalizacji, a nie umarzać postępowanie. W skardze kasacyjnej A.K. zarzucił naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie. Jako naruszone przepisy wskazał: art. 2 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 4 pkt 18 tejże ustawy i w związku art. 2 pkt 31 ustawy - Prawo telekomunikacyjne poprzez błędne uznanie lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej za inwestycję celu publicznego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji trafnie wskazał, że przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218), to jest przed dniem 22 października 2007 r., orzecznictwo sądów administracyjnych w kwestii uznania budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za inwestycję celu publicznego nie było jednolite. W Naczelnym Sądzie Administracyjnym przewagę zyskał jednak pogląd, iż budowa takiej stacji stanowi inwestycję celu publicznego (por. wyroki z 4 października 2005 r., sygn. akt OSK 495/05, publ. w LEX nr 202045; z 3 września 2008 r., sygn. akt II OSK 989/07, niepubl.; z 28 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1583/06, niepubl. i inne). Sytuacja zmieniła się po wejściu w życie wymienionej wyżej ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r., która zmieniła niektóre z przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć, zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim, krajowym) stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 1 wymienionej ostatnio ustawy celem publicznym, w jej rozumieniu, jest, między innymi, budowa, utrzymywanie i wykonywanie robót budowlanych przy urządzeniach i obiektach łączności publicznej i sygnalizacji. Dodatkowy przepis art. 4 pkt 18 tej ustawy zdefiniował pojęcie łączności publicznej jako infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Zgodnie zaś z definicją zawartą w art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną rozumie się usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników. W przedstawionym stanie prawnym nie może więc być już żadnej wątpliwości, że budowa stacji telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego. Służy ona bowiem zapewnieniu łączności publicznej, to jest powstaniu infrastruktury telekomunikacyjnej służącej zapewnieniu ogółowi użytkowników sieci telekomunikacyjnej usług telekomunikacyjnych. Nie ma przy tym żadnego znaczenia fakt, iż budowa tych urządzeń stanowi inwestycję prywatną o charakterze zarobkowym, skoro są to działania stanowiące realizację celów określonych w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dostępność ogółowi użytkowników oznacza, że usługi telekomunikacyjne są dostępne nieograniczonej i z góry nieustalonej grupie osób, które spełniając konieczne warunki staną się użytkownikami sieci telekomunikacyjnej a także użytkownikom sieci innych operatorów, łączących się z siecią tego operatora. Skarga kasacyjna nie wykazała więc żadnego naruszenia przedstawionych w jej podstawie przepisów prawa materialnego - ani przez błędną wykładnię, ani ich niewłaściwe zastosowanie. Dlatego na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.