II SA/Bk 433/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty eksploatacyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej Z. L. kwotę 15 767 (słownie: piętnaście tysięcy siedemset sześćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2012 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Starosty K. z dnia [...] lutego 2012 r. znak [...] ustalającą Z. L. (prowadzącej P. W. Z. L. z siedzibą w G.) opłatę eksploatacyjną za wydobywanie na działce nr [...] w K. kopalin naturalnych bez wymaganej koncesji w wysokości 1.576.634, 40 zł. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco. Starosta K. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia Z. L. opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopalin naturalnych bez wymaganej koncesji. W trakcie postępowania wskazany organ dwukrotnie orzekał przedmiotową opłatę, jednak za każdym razem decyzja była eliminowana z obrotu prawnego przez SKO w Ł. w trybie kontroli instancyjnej z uwagi na uchybienia procesowe. I tak: - decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. SKO w Ł. uchyliło na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzję Starosty K. z dnia [...] kwietnia 2011 r. ustalającą opłatę eksploatacyjną wskazując, że organ I instancji nie przeprowadził jakiegokolwiek dowodu na okoliczność ilości wydobytej kopaliny (38.249, 4 ton). Stwierdzono również niewłaściwe przeprowadzenie oględzin działki nr [...] i nieprawidłowe sporządzenie protokołu z tej czynności. Natomiast SKO wskazało, że nie ma wątpliwości co do nielegalnego charakteru wydobycia kopaliny; - decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. SKO w Ł. uchyliło na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. ponownie wydaną przez Starostę K. decyzję ustalającą opłatę eksploatacyjną wskazując, że organ nie dostrzegł istotnych rozbieżności pomiędzy ilością wydobytej kopaliny wskazaną przez Z. L. jako 140 ton, a ilością ustaloną w ekspertyzie geologicznej (40.663 tony). Ta rozbieżność wymagała zdaniem SKO wyjaśnienia, bowiem zgodnie z art. 85 "a" prawa geologicznego i górniczego wysokość opłaty eksploatacyjnej jest uzależniona od rzeczywistej ilości wydobytej kopaliny. Polecono więc dokonanie obmiaru geodezyjnego mas ziemi w wykopalisku oraz uzupełnienie wykonanej ekspertyzy geologicznej o mapę sytuacyjno – wysokościową przyjętą do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjno – Kartograficznej w K., w oparciu o którą należy ustalić stan mas ziemi po wykonaniu nielegalnego wydobycia oraz stan wyjściowy terenu działki nr [...]. W ponownie prowadzonym postępowaniu uzupełniono materiał dowodowy o zeznania poprzedniego właściciela działki nr [...] K. S. na okoliczność stanu tej działki przed rozpoczęciem nielegalnego wydobycia (k. 50 akt administracyjnych I instancji). Świadek oświadczył, że w dniu 7 września 2010 r. sprzedał Z. L. działkę o powierzchni 8.402 m2 składającą się z terenów: ornych – 0,3988 ha, pastwiska – 0,1074 ha, sadu – 0,1402 ha i nieużytku – 0,1938ha, na którym znajdowały się zakrzaczenia i niewielkie wyrobisko po dawnej eksploatacji kruszywa odbywającej się w latach 70-tych ubiegłego wieku. Zdaniem świadka głębokość starych wyrobisk sięgała 2 m i zajmowały one obszar do 10 arów oraz były w większości zarośnięte. Pozostały obszar był użytkowany rolniczo, a powierzchnia całej działki była równa. Zdaniem świadka stan działki sprzed sprzedaży odzwierciedla wyrys z mapy ewidencyjnej, na podkładzie ortofotomapy przedmiotowego terenu, wydanej przez Wydział Geodezji Starostwa Powiatowego w K. W trakcie składania powyższych zeznań nie była obecna Z. L., bowiem organ nie wysłał jej zawiadomienia o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu. Uzupełniono również materiał dowodowy dołączając do sporządzonej ekspertyzy mapę zasadniczą spornego terenu i kopię aktu notarialnego nabycia działki przez Z. L. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. Starosta K. ustalił Z. L. na podstawie art. 85 "a" ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 i art. 87 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze opłatę eksploatacyjną kwocie 1.576.634,40 zł z tytułu wydobywania kruszywa naturalnego bez wymaganej koncesji wskazując, że 60 % kwoty należy uiścić na rachunek Urzędu Gminy M. P., a 40% - na rachunek Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w W. Organ przedstawił szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że ustalił brak posiadania przez Z. L. koncesji na wydobywanie naturalnej kopaliny na działce nr [...] (strona posiada koncesję z dnia [...] października 2009 r. nieobejmującą wskazanej działki). Z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, że organ za podstawę swoich ustaleń co do ilości wydobytej kopaliny przyjął dowód z ekspertyzy geologicznej "Oszacowanie ilości zasobów kruszywa naturalnego wyeksploatowanego na działce nr [...] w miejscowości K.", uzupełnionej o podpisy uprawnionego geologa i kopię mapy zasadniczej wydanej przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Dołączono również mapę sytuacyjno – wysokościową zawierającą podpis uprawnionego geodety. Natomiast stan działki sprzed nielegalnego wydobycia ustalono na podstawie zeznań poprzedniego jej właściciela. Dysponując powyższymi dowodami organ ustalił, że wydobycie nastąpiło w ilości 38.643 ton, która stanowi różnicę pomiędzy ilością wskazaną w ekspertyzie (40.663 Mg) a ilością kopaliny wydobytą z wcześniej istniejącego wyrobiska, wyliczoną na podstawie danych z zeznań K. S. (2.020 Mg). Na podstawie wielkości 38.643 ton ustalono wysokość spornej opłaty. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Z. L. Przede wszystkim zarzuciła brak precyzyjnego udowodnienia wielkości wyrobiska istniejącego na działce nr [...] przed dokonaną przez nią ingerencją, co skutkowało jedynie szacunkowym określeniem wielkości spornego wydobycia. Ustaleń co do wielkości istniejącego wyrobiska dokonano w oparciu o zeznania świadka, który, w jej ocenie, nie posiada specjalistycznej wiedzy na temat sposobu czytania ortofotomapy, na którą wskazywał określając wielkość "starego" wyrobiska. Wymieniona mapa, stanowiąca dowód w sprawie, została też - zdaniem strony - sporządzona pół roku przed jej ingerencją, a więc nie odzwierciedla faktycznego stanu w dacie tej ingerencji. Wskazała, że wydobyła zaledwie 140 ton kopaliny. Nie dokonała jej sprzedaży, ale wykorzystała na potrzeby własne. Ekspertyzie zarzuciła posłużenie się materiałem dowodowym z otoczenia wyrobiska, oparcie ustaleń na przypuszczeniach i założeniach, a nie faktach np. w zakresie profilu geologicznego, kąta nachylenia skarp, głębokości. W jej ocenie dane szacunkowe nie mogły być podstawą naliczenia opłat karnych. Zakwestionowała ustalenie o wydobyciu kopaliny bez koncesji na podstawie wypowiedzi organów nieprowadzących sprawy, o których opinie Starosta występował (Marszałek Województwa, Okręgowy Urząd Górniczy w L.). Wskazała, że przywróciła teren do stanu poprzedniego. Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. SKO w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Zdaniem organu odwoławczego zgromadzony w I instancji materiał dowodowy daje podstawy do ustalenia wydobycia kopaliny bez wymaganej koncesji i do określenia ilości tego wydobycia stanowiącej podstawę ustalenia opłaty eksploatacyjnej. Obowiązki organu w zakresie ustalenia opłaty, jak wskazano, są niezależne od dokonania wydobycia na potrzeby własne i z własnego terenu, co miało miejsce w sprawie niniejszej, w której strona kopalinę przeznaczyła na roboty ratunkowe na podtapianym wyrobisku K. 2 oddalonym o około 0,5 km od terenu wydobycia. Jak wskazał organ, koncesji wymaga każda działalność wydobywcza, bez względu na przeznaczenie kopaliny. Zdaniem SKO fakt nielegalnego wydobycia kopaliny potwierdza znajdująca się w aktach sprawy kserokopia wyroku skazującego stronę za wykroczenie (w sprawie VII W [...]). Natomiast wielkość wydobycia należało ustalić, jak uczynił to prawidłowo organ I instancji, poprzez odjęcie od ilości ustalonej w ekspertyzie (40.663 Mg) wielkości wydobycia ustalonej na podstawie zeznań świadka o wielkości starego wyrobiska istniejącego na tym terenie. Stan sprzed sprzedaży odzwierciedlono również na wyrysie z mapy ewidencyjnej na podkładzie z ortofotomapy przedmiotowego terenu powstałej w oparciu o zdjęcia lotnicze wykonane 1 czerwca 2010 r. Organ uznał zarzuty strony zawarte w odwołaniu za bezzasadne. Stwierdził, że pozbawiona podstaw jest argumentacja odwołująca się do wykorzystania przez stronę wydobytego materiału do celów własnych w sytuacji, gdy mogła do tego legalnie użyć materiału z wyrobiska K. 2. Wskazał, że okres wydobycia kopaliny został wskazany przez syna skarżącej w trakcie pierwszych oględzin oraz w skazującym wyroku nakazowym. Zdaniem organu zdjęcia lotnicze stanowiące podstawę dla ortofotomapy obrazowały jedynie, że nielegalne roboty wykonano po dacie 1 czerwca 2010 r. Zdjęcia nie są więc dowodem na ilość wydobytego materiału. Nie podzielono również zarzutu dotyczącego oparcia ekspertyzy na przypuszczeniach wskazując, że stan materiału wydobytego z wyrobiska ustalono w oparciu o odwierty wykonane także na działce nr [...]. Końcowo SKO wskazało, że nie było podstaw do kwestionowania wiarygodności zgromadzonego materiału dowodowego, który był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego sprawy i wymierzenia spornej opłaty. Skargę na powyższą decyzję złożyła do sądu administracyjnego Z. L. zarzucając naruszenie: 1. art. 85 "a" ust. 1 i 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze poprzez przyjęcie, że ilość kruszywa przyjęta za podstawę ustalenia opłaty eksploatacyjnej (38.643 Mg) pochodziła z wydobycia niekoncesjonowanego złoża; 2. art. 7, 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niewłaściwe uzasadnienie decyzji; 3. art. 79 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie udziału w czynnościach dowodowych; 4. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów. Uzasadniając zarzuty wskazała przede wszystkim, że nie została zawiadomiona o planowanym terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka K. S., co w sposób istotny pozbawiło ją udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego i stanowi istotną wadę postępowania, mogącą prowadzić do jego wznowienia. Zdaniem skarżącej nie powiadomiono jej również o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych (ekspertyzy geologicznej). Tymczasem zgłaszała zastrzeżenia do tego dowodu, zatem ocena zasadności tych zastrzeżeń powinna była nastąpić po umożliwieniu jej zadawania biegłym pytań. W ocenie skarżącej uczyniono głównym dowodem w sprawie zeznania świadka (K. S.), który nie posiada wiedzy specjalistycznej w zakresie czytania map sporządzanych na podkładzie ortofotomapy, a zatem nie mógł oceniać mapy znajdującej się w aktach. Mimo to w oparciu o jej treść określił ilość wydobycia ze "starego" wyrobiska. Skarżąca podtrzymała zarzuty powoływane na etapie postępowania administracyjnego dotyczące ilości wydobytego materiału (140 ton), wykorzystania go wyłącznie na potrzeby własne, oparcia ekspertyzy na przypuszczeniach i ustaleniach z terenu otaczającego wyrobisko, a nie z tego wyrobiska, niemającego oparcia w materiale dowodowym sprawy ustalenie kąta nachylenia skarp, wykonania niedostatecznej ilości odwiertów, szacunkowego ustalenia wydobycia (obarczonego błędem 5,3 %, co przyznano w ekspertyzie). Wskazała, że jej zdaniem uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest oparte na argumentacji zawierającej istotne wady prawne i nie uwzględnia szeregu wymagań zawartych w przepisach prawa geologicznego i górniczego, które obszernie przedstawiła (s. 6 i 7 skargi). Podsumowując zgłoszone zarzuty wskazała, że kompletnie niewyjaśniony jest fakt częściowego wyeksploatowania złoża przed datą nabycia przez nią działki nr 249/6, niezweryfikowanie dowodu w postaci ortofotomapy, mimo że oparto ją na zdjęciach wykonanych kilka miesięcy przed spornym wydobyciem, nieprzesłuchanie w charakterze świadka biegłego, który sporządził ekspertyzę, nieuwzględnienie błędu oszacowania parametrów złoża. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i uznając zarzuty skargi za bezpodstawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, jednakże Sąd nie podzielił jej wszystkich zarzutów. Obecnie funkcjonuje ustawa z dn. 9.06.2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981), która zaczęła obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r. Została uchylona ustawa z dn. 4.02.1994 r. prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947). Jednakże, jak słusznie ustaliły organy, do sprawy niniejszej miały zastosowanie przepisy ustawy poprzedniej, tj. z dn. 4.02.1994 r. prawo geologiczne, gdyż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przed datą 1 stycznia 2012 r. (tak stanowi przepis przejściowy art. 222 nowej ustawy). Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły zatem słusznie powołane przez organy przepisy art. 85 a ust. 1 i ust. 2, art. 86 ust. 1 i art. 87 ustawy z dn. 4.02.1994 r. prawo geologiczne i górnicze (zwanej dalej "ustawą"). Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy na wydobycie kopalin należy posiadać koncesję, zaś wydobycie bez koncesji podlega sankcjom określonym w art. 85 a ust. 1 i 2 ustawy. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, co do zasady, iż Z. L. dokonała w okresie XI – XII 2010 r. wydobycia piasku i żwiru z działki o nr [...] położonej we wsi K. bez wymaganej koncesji. Tę okoliczność potwierdziły oględziny przeprowadzone przez pracowników Starostwa Powiatowego w K. w dniu 9.02.2011 r. (stwierdzono świeże ślady w wyrobisku), wyjaśnienia P. L. – syna skarżącej, a także sama skarżąca przyznając, że doszło do wydobycia 140 ton kopaliny na ratowanie drugiego wyrobiska. Fakt nielegalnego wydobycia kopaliny potwierdził wyrok karny skazujący stronę za wykroczenie w sprawie o sygn. VII W [...]. Nie miało przy tym znaczenia czy kopalina została przeznaczona na cele własne (jak twierdziła skarżąca), czy na sprzedaż, bowiem koncesji wymaga każda działalność wydobywcza. Organ prawidłowo też dopuścił dowód z ekspertyzy geologicznej, bowiem stwierdzenie ilości wydobytej kopaliny wymagało wiedzy specjalistycznej (art. 84 k.p.a.). Nie zasługiwały na wiarę wyjaśnienia skarżącej, iż wydobyła 140 ton kopaliny, w porównaniu z ilością 40 663 tony, jaka wynikała z ekspertyzy "Oszacowanie ilości zasobów kruszywa naturalnego wyeksploatowanego na działce nr [...] w miejscowości K.". Organ słusznie zauważył, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń co do ilości wydobytego kruszywa. Negując ekspertyzę specjalistyczną dopiero na etapie postępowania odwoławczego, skarżąca nie przedłożyła żadnej kontropinii uprawnionych geologów, która mogłaby podlegać ocenie jako dowód w sprawie. Dlatego też za gołosłowne należało uznać zarzuty merytoryczne do ekspertyzy geologicznej dotyczące oparcia jej o materiał pozyskany z otoczenia wyrobiska, wykonania zbyt małej ilości odwiertów, zastosowania niewłaściwej mapy dokumentacyjnej, szacunkowego określenia ilości wydobycia z błędem 5,3 %. Zresztą, SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób logiczny ustosunkowało się do tych zarzutów, które pojawiły się po raz pierwszy w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Kwestionowanie przez skarżącą jako dowodu zdjęć lotniczych do ortofotomapy było chybione, ponieważ potwierdzały one jedynie fakt dokonania okresu nielegalnych robót, nie były zaś dowodem na ilość wydobytego kruszywa. Sąd nie podzielił zarzutów skargi w zakresie, w jakim upatruje obowiązek organu do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych przy udziale strony czy też do przeprowadzenia rozprawy (?). Jak słusznie wyjaśniło SKO, dopuszczona w niniejszej sprawie ekspertyza geologiczna, zanim została opracowana na piśmie, wymagała czynności na gruncie, o czym skarżąca była powiadamiana. Skoro skarżąca, po zapoznaniu się z ekspertyzą, nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń czy wątpliwości, to nie zachodziła konieczność przesłuchania autorów ekspertyzy. Trzeba zaznaczyć, że przeprowadzenie rozprawy administracyjnej również nie jest obowiązkiem organu (art. 89 k.p.a.). Jest ona wyznaczana wówczas, gdy zachodzi potrzeba wyjaśnienia pewnych okoliczności z udziałem stron, świadków, ewentualnie biegłych. Skoro w ocenie organu sprawa nie wymagała z urzędu przeprowadzenia ww. czynności, zaś skarżąca nie zgłaszała takiej potrzeby (zachowała bierną postawę do chwili wydania decyzji pierwszoinstancyjnej), to zarzutu naruszenia przepisów art. 79 § 1 k.p.a. i art. 89 § 2 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. nie sposób uznać w tym miejscu za uzasadniony. Natomiast przyczyną uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji było naruszenie przez organy przepisu art. 79 k.p.a. w związku z art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronom udziału w przesłuchaniu świadka K. S., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 79 § 2 k.p.a. strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Zachowanie wymagań art. 79 k.p.a. niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji, zaś naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, mające wpływ na wynik sprawy. Ponadto naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. nie konwaliduje ewentualne zapoznanie strony z treścią protokołu przesłuchania świadków bez zapewnienia stronie udziału w tej czynności procesowej. Dowód taki należy powtórzyć. A więc naruszenie przez organ obowiązków wypływających z art. 79 k.p.a. jest naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co stanowi podstawę do wznowienia postępowania (por. orzeczenia: wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1759/07, LEX nr 508447; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wr 502/07, LEX nr 459993; wyrok NSA z dnia 4 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1035/97, LEX nr 36901 oraz wyrok NSA z dnia 13 lutego 1986 r., sygn. akt II SA 2015/85, ONSA 1986/1/13, także wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1759/07. Z opisu stanu faktycznego wynikało, że organ ustalił wielkość wydobytej nielegalnie kopaliny na 38643 tony, która stanowiła różnicę pomiędzy ilością wskazaną w ekspertyzie geologicznej (40663) a ilością kopaliny wydobytą z wcześniej istniejącego wyrobiska, wyliczoną na podstawie danych z zeznań K. S. (2020). Na podstawie wielkości 38643 ton została wyliczona wysokość spornej opłaty eksploatacyjnej ujętej w decyzji na kwotę 1576634,40 złotych. Nie ma więc wątpliwości, że zeznania świadka K. S. (poprzedniego właściciela działki o nr [...]) miały istotne znaczenie dla treści decyzji. Tymczasem zeznania świadka K. S. zostały spisane w dniu 15.12.2011 r. przez pracownika organu (k. 50 akt adm.) bez zachowania odpowiednich wymogów i bez uprzedniego powiadomienia stron postępowania (w tym skarżącej) o terminie i miejscu przeprowadzeniu dowodu. Zapoznanie się przez skarżącą w dniu 19.01.2012 r. z protokołem zeznań świadka nie konwaliduje naruszenia art. 79 § 1 k.p.a. Skarżąca została pozbawiona możliwości czynnego udziału w tej części postępowania. Dowód z zeznań świadka K. S. należy więc powtórzyć przy ponownym rozpoznaniu sprawy, z zachowaniem formy przewidzianej przepisem art. 83 § 3 k.p.a. i po zawiadomieniu stron o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu. Taki dowód może, zdaniem Sądu, przeprowadzić organ II Instancji, jako dowód uzupełniający. Gdyby natomiast okazało się, że treść zeznań świadka K. S. zasadniczo będzie odbiegać od treści jego oświadczenia z dnia 15.12.2011 r. (w istocie było to oświadczenie, nie zeznanie), bądź wyjdą na jaw nieznane dotąd inne okoliczności wymagające szerszego wyjaśnienia, organ odwoławczy zadecyduje o ewentualnym zastosowaniu przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Mając na względzie powyższe, Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) w związku z art. 79 k.p.a. i art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. O braku możliwości wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w/w ustawy.