II SA/Bk 438/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2017 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku W. M. w B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. M. w B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. i orzekł merytorycznie w ten sposób, że nakazał W. M. w B. w terminie do dnia [...] czerwca 2017 r. doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem utwardzenia gruntu w postaci żwiru na zagęszczonym tłuczniu, wykonanego na części nieruchomości nr [...] na terenie zielonym od strony balkonów przy budynku mieszkalnym wielorodzinnym ul. [...] w B. - przez usunięcie części wykonanego utwardzenia gruntu w taki sposób, aby co najmniej 25 % powierzchni działki nr [...] stanowiło teren biologicznie czynny oraz wykonanie zabezpieczeń wykonanego utwardzenia gruntu w celu zatrzymania wód opadowych. W. M. złożyła skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Argumentowała, że wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków zarówno dla mieszkańców W. jak i dla sąsiednich nieruchomości. Jak wskazała, już w trakcie robót budowlanych związanych z utwardzeniem gruntu fundamenty okolicznych budynków zostały naruszone, wskutek czego "popękały ściany nośne nieruchomości". Rozbiórka utwardzenia gruntu w postaci żwiru stwarza poważne niebezpieczeństwo dalszego popękania ścian/murów budynków i może spowodować ich osuwanie, a w konsekwencji zawalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu tj. ciężar wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia wykonaniem tego aktu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym obowiązkiem skarżącego jest powołanie konkretnych okoliczności, odwołujących się do jego sytuacji. Wskazać przy tym należy, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianą rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 2 lutego 2016 r., II OZ 87/16, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych został uzasadniony okolicznościami odwołującymi się do powstania szkody w konstrukcji budynków sąsiednich wobec inwestycji, których ściany nośne zostały już naruszone przez wykonanie inwestycji. Jak twierdzi Skarżąca, wykonanie decyzji spowoduje dalszy negatywny wpływ na budowle sąsiednie. Jak wynika z akt sprawy, realizacja utwardzenia gruntu została oceniona przez organy nadzoru budowlanego jako samowola budowlana z uwagi na niezachowanie – po jej wykonaniu – wymaganej obowiązującymi na tym terenie regulacjami planu zagospodarowania przestrzennego 25 % powierzchni biologicznie czynnej. Powierzchnia ta zapewnia również określoną chłonność gruntu. Inwestorom zaś zarzuca się zmniejszenie tej powierzchni do 18 %, co spowodowało w konsekwencji zmniejszenie chłonności gruntu. Tym argumentom inwestor przeciwstawia twierdzenie, że utwardzenie gruntu ani nie zmieniło kierunku odpływu wód ani przepuszczalności gruntu, natomiast – jak wynika z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – naruszyło konstrukcję budynków sąsiednich. W opisanych okolicznościach sprawy, bez dokonywania ich merytorycznej oceny, która będzie przedmiotem wyroku, zdaniem Sądu nie sposób wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na argumentację Skarżącej. Jeśli wykonane przez nią roboty budowlane – jak sama twierdzi – naruszyły konstrukcję budynków sąsiednich, co nie powinno mieć miejsca, to Skarżąca W. nie może powoływać się na to, że jeśli usunie nieprawidłowość to tym bardziej pogorszy bezpieczeństwo budowlane terenu sąsiedniego. Innymi słowy, nie może być argumentem za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji fakt, iż usunięcie wykonanych robót wywoła skutki w postaci niebezpieczeństwa dla terenu sąsiedniego. Skoro inwestor wykonał roboty budowlane, których skutkiem jest pogorszenie stabilności konstrukcji obiektów sąsiednich, to nie może usprawiedliwiać powstrzymania się od tych usunięcia tych negatywnych skutków argumentem, że może to wywołać jeszcze dalej idące negatywne konsekwencje, a w związku z tym decyzji nie należy wykonywać. Jeśli inwestor wykonuje roboty budowlane skutkujące negatywnie dla terenu sąsiedniego, to jest za skutki swych działań odpowiedzialny, podobnie jak jest odpowiedzialny za bezpieczne usunięcie tych skutków. Wywołane przez niego niebezpieczeństwo nie może stanowić przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, natomiast jest podstawą do podjęcia działań zabezpieczających przez właściwe organy nadzoru budowlanego. Z treści skargi nie wynika, że Skarżąca dostrzega inne poważne i negatywne konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji, które odpowiadałyby przesłankom z art. 61 3 p.p.s.a. Przy czym Skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Skład orzekający w sprawie niniejszej nie jest także zobowiązany we własnym zakresie poszukiwać argumentów za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, jeśli (poza wyżej ocenionymi) strona takich innych argumentów nie wskazuje. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.