II SA/Bk 440/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 września 2019 r. sprawy ze skargi W. B. M. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku dostarczenia oceny stanu technicznego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. znak [...] (sprostowanym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: PINB) nałożył solidarnie na B. M. i W. M. obowiązek dostarczenia – do dnia [...] kwietnia 219 r. - oceny stanu technicznego wykonanej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych celem wyjaśnienia, czy ściana pełna drewniana domku letniskowego znajdująca się w odległości 2 m od granicy z działką nr [...] stanowi zagrożenie pożarowe na terenie działki nr [...] w miejscowości W. gm. R., z ewentualnym wskazaniem sposobu wykonania zabezpieczenia ściany w celu zapewnienia bezpiecznego użytkowania. Obowiązek nałożono na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.), dalej: P.b. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2019 r. znak [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w zakresie terminu wykonania obowiązku ustalając nowy termin do dnia [...] maja 2019 r., a w pozostałym zakresie utrzymał orzeczenie w mocy. Z akt sprawy wynika, że w styczniu 2006 r. inwestor dokonał zgłoszenia budowy altanki o wymiarach 5,0m x 5,0m na działce nr [...] będącej współwłasnością zobowiązanych. Zamiast altanki zrealizował sporny budynek letniskowy, w stosunku do którego w październiku 2015 r. organy nadzoru budowlanego wszczęły postępowanie legalizacyjne na podstawie art. 49b P.b. Budynek jest obiektem o wymiarach 5,0 m x 5,0 m, posadowionym na pustakach, konstrukcji drewnianej, z desek drewnianych bez ocieplenia, o dachu dwuspadowym konstrukcji drewnianej pokrytym blachą dachówkopodobną z poddaszem użytkowym, balkonem, z dobudowanym zadaszonym tarasem o szerokości 1,5 m (protokół oględzin z dnia [...] kwietnia 2016 r). Obiekt jest zlokalizowany ścianą bez otworów w odległości 2,0 m od granicy z działką nr [...] a ścianą z otworami okiennymi w odległości 1, 85 m od granicy z działką nr [...]. W postępowaniu legalizacyjnym wydawane były kilkakrotnie przez organy nadzoru budowlanego pierwszej instancji decyzje nakazujące rozbiórkę, bowiem organy ustalały naruszenie przepisów o warunkach technicznych w zakresie odległości. Po raz trzeci wydany nakaz rozbiórki (decyzja PINB z dnia [...] kwietnia 2017 r. i utrzymująca ją w mocy decyzja PWINB z dnia [...] maja 2017 r.) nie ostał się w obrocie prawnym, bowiem prawomocnym wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. w sprawie II SA/Bk 437/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił decyzję odwoławczą. Sąd wskazał, że do usytuowania spornego obiektu mają zastosowanie przepisy § 12 ust. 1 i 2 i § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie), za wyjątkiem odległości między obiektem a działką nr [...], bowiem ta jest pastwiskiem a nie działką budowlaną. Odnośnie odległości 2 m ściany obiektu bez otworów od granicy z działką nr [...] sąd wskazał, że zgodnie z zasadą wynikającą z § 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, odległość ta powinna wynosić 3 m, jednakże obowiązujący na tym terenie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w § 13 ust. 4 dopuszcza sytuowanie budynków w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy dla terenów z istniejącymi podziałami geodezyjnymi niespełniającymi warunków określonych w §21 oraz dla terenów bezpośrednio przyległych do działek z istniejącą zabudową zrealizowaną przy granicy - od strony tej zabudowy (uchwała Rady Miejskiej w R. z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi R., wsi C., części wsi W. i części miasta R., [...]). Sąd stwierdził w sposób następujący: "Mając na uwadze ten zapis planu należałoby przyjąć, że również usytuowanie ściany w odległości około 2 m od działki nr [...] spełnia warunki techniczne". Uchylając zaskarżoną decyzję sąd zalecił precyzyjne ustalenie, która ściana obiektu zawiera otwory okienne i czy ściana obiektu od strony działki nr [...] wymaga wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego mając na uwadze, że obiekt nie jest usytuowany po granicy ale w odległości 2 m od granicy. Zdaniem sądu, PWINB - utrzymując w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę - nie uzasadnił w prawidłowy sposób swojego stanowiska, a w szczególności nie wskazał jednoznacznie na czym polega niezgodność inwestycji z przepisami rozporządzenia o warunkach technicznych. Po wyroku w sprawie II SA/Bk 437/17 PWINB wydał w dniu 12 stycznia 2018 r. decyzję uchylającą decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2017 r. nakazującą rozbiórkę. Organ odwoławczy, powołując się na stanowisko sądu, zalecił PINB wystąpienie do Burmistrza R. o wyjaśnienie zapisów planu miejscowego, w szczególności wypowiedzenie się, czy sporny obiekt spełnia wymagania § 13 planu. Wyjaśnił, że ustalenie zgodności usytuowania obiektu z planem miejscowym, doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z przepisami ppoż i uiszczenie opłaty legalizacyjnej, umożliwi legalizację obiektu. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, PINB uzyskał od Burmistrza R. wypis z obowiązującego planu miejscowego (pismo z dnia [...] stycznia 2018 r., k. 193 akt adm.), a następnie postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. wydanym na podstawie art. 49b ust. 2 pkt 1, 2 i 3 P.b. nałożył na inwestorów (współwłaścicieli działki nr [...]) obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni: projektu zagospodarowania działki w zakresie wzniesionego domku letniskowego, oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkiców lub rysunków spornego obiektu wraz z opisem i zakresem wykonanych robót budowlanych, zaświadczenia o zgodności budowy domku letniskowego z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy. Inwestor wykonał zobowiązanie przedkładając w wymaganym terminie projekt architektoniczno – budowlany zawierający plan sytuacyjny na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000 (k. 210-232 akt adm.); zaświadczenie Burmistrza R. z dnia [...] marca 2018 r. o zgodności budowy obiektu z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego; kserokopię aktu notarialnego kupna działki nr [...]. PINB w piśmie z dnia [...] maja 2018 r. poinformował inwestora, że obiekt może zostać zalegalizowany po doprowadzeniu jego usytuowania do zgodności z przepisami przeciwpożarowymi, tj. regulacją § 271 rozporządzenia. Wskazał, że w pasie terenu o szerokości 8m od spornego obiektu znajduje się obiekt drewniany na działce nr [...] nieposiadający ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Zakreślono inwestorowi termin 30 dni na doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z ww. przepisami. W dniu [...] lipca 2018 r. PINB przeprowadził kontrolę stwierdzając niedostosowanie obiektu do wymagań bezpieczeństwa przeciwpożarowego, a w dniu [...] października 2018 r. orzekł o nakazie rozbiórki obiektu na podstawie art. 49b ust. 1 i ust. 3 P.b. - z uwagi na naruszenie § 271 rozporządzenia. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji PWINB przeprowadził oględziny w dniu [...] grudnia 2018 r. i jednoznacznie ustalił, że od strony działki nr [...] ściana spornego obiektu nie posiada okien (jest ścianą pełną). Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. PWINB uchylił orzeczony w pierwszej instancji nakaz rozbiórki i sprawę przekazał organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wyjaśnił, że pozostaje związany oceną prawną sformułowaną przez WSA w Białymstoku w sprawie II SA/Bk 437/17, zaś wynika z niej, że zostały zachowane odległości wynikające z warunków technicznych, bowiem od strony działki nr [...], która jest pastwiskiem, nie muszą być zachowane odległości wymienione w § 12 rozporządzenia, zaś od strony działki nr [...] (ściana pełna, odległość 1,85 m) wymagana odległość jest co prawda mniejsza niż 4 m, ale plan miejscowy w § 13 ust. 4 dopuszcza takie usytuowanie budynków, co potwierdził WSA w Białymstoku. Także PWINB wskazał, że zgodność usytuowania obiektu z planem miejscowym potwierdził Burmistrz R. w zaświadczeniu z dnia [...] marca 2018 r. Przyjął zatem organ odwoławczy w konkluzji, że skoro odległości wynikające z § 12 rozporządzenia nie są naruszone, należy umożliwić inwestorowi dokończenie procedury legalizacyjnej poprzez ustalenie opłaty legalizacyjnej, co może uczynić jedynie organ powiatowy. Jednocześnie PWINB zalecił, aby uzyskać opinię właściwej miejscowo jednostki straży pożarnej, bądź rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych, celem wyjaśnienia, czy ściana pełna drewniana znajdująca się w odległości 2 m od granicy z działką [...] stanowi zagrożenie pożarowe, czy też należy ją w inny sposób zabezpieczyć. W takim stanie faktycznym i prawnym sprawy PINB wydał w dniu [...] marca 2018 r. postanowienie nakładające (po sprostowaniu – solidarnie) na inwestorów obowiązek przedłożenia oceny w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, zaś wniesione przez inwestora zażalenie na to postanowienie nie zostało uwzględnione i PWINB zaskarżonym postanowieniem utrzymał je w mocy orzekając reformatoryjnie jedynie odnośnie terminu. Zdaniem organu odwoławczego, istnieją wymagane przepisem art. 81c ust. 2 P.b. uzasadnione wątpliwości odnośnie zabezpieczenia ściany drewnianej domku letniskowego znajdującej się w odległości 2m od granicy z działką nr [...] i odnośnie czynności jakie należy przedsięwziąć celem minimalizacji zagrożenia pożarowego. PWINB wskazał, że w przedłożonym przez skarżącego projekcie budowlanym brak jest opisu dotyczącego zgodności obiektu z przepisami warunków technicznych, w tym bezpieczeństwa pożarowego, a projektant ograniczył się jedynie do wrysowania obiektu na kopii mapy zasadniczej z naniesieniem wymiarowania, zaś w części opisowej zaznaczył, iż elementy drewniane należy zabezpieczyć solnymi lub olejowymi (ekologicznymi) preparatami ognioodpornymi do granicy trudnozapalności. Nadto, przepisy o warunkach technicznych dotyczące ochrony przeciwpożarowej nie odnoszą się wyłącznie do budynków na działkach budowlanych, co wynika wprost z § 272 ust. 2 rozporządzenia, a zatem mają w sprawie również zastosowanie przepisy regulujące odległości zapewniające odpowiednią ochronę przeciwpożarową, czyli § 271, co potwierdza orzecznictwo NSA (organ wskazał na wyrok w sprawie II OSK 3124/14). W pozostałym zakresie PWINB wyjaśnił, że sporny obiekt ma cechy i elementy składowe budynku, a także jest powiązany z gruntem na tyle stabilnie, by uznać, iż jest to trwałe związanie z gruntem. Jako niemające znaczenia uznał PWINB argumenty o ewentualnym braku zabezpieczeń przeciwpożarowych w pozostałych altankach i domkach rekreacyjnych w miejscowości W., bowiem każdy przypadek wymaga oceny indywidualnej. Skargę na postanowienie PWINB z dnia [...] kwietnia 2019 r. złożył do sądu administracyjnego W. M. Zarzucił naruszenie art. 81c ust. 2 P.b. przez błędne jego zastosowanie oraz naruszenie art. 6, 7 i 8 K.p.a. W jego ocenie, uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia nie odzwierciedla indywidualnego podejścia do sprawy, w szczególności nie wskazuje, dlaczego tylko skarżący - a nie również inni właściciele domków i altanek letniskowych - ma obowiązek przedłożenia oceny bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W jego ocenie, takie postępowanie organu narusza zasady bezstronności, proporcjonalności i równego traktowania. Wyjaśnił, że przepis § 213 rozporządzenia wyklucza stosowanie wymagań klasy odporności pożarowej budynków w stosunku do budynków rekreacji indywidualnej do trzech kondygnacji nadziemnych. Skarżący za bezpodstawne ocenił powoływanie się przez organ na wyrok NSA w sprawie II OSK 3129/14, który dotyczył wiaty służącej do przechowywania materiałów gospodarczych i sprzętu ogrodniczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Doprecyzował, że przepis § 213 rozporządzenia dotyczy budynków nowo budowanych, podczas gdy w sprawie mamy do czynienia z obiektem istniejącym, do którego usytuowania znajdują zastosowanie normy regulujące usytuowanie budynków ze względu na bezpieczeństwo przeciwpożarowe, tj. § 271 rozporządzenia. Podczas rozprawy w dniu 12 września 2019 r. skarżący wyjaśnił, że domek letniskowy na działce nr [...] jest usytuowany w odległości 3 m od granicy z jego działką, a między tym budynkiem a jego domkiem znajdują się dwa składziki drewniane. Ściana jego budynku oraz budynku na działce nr [...] jest zaimpregnowana środkiem o właściwościach zabezpieczenia przeciwogniowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. W sprawie niniejszej orzekał już tutejszy sąd, który wyrokiem z dnia 20 września 2017 r. o sygnaturze II SA/Bk 437/17 uchylił decyzję PWINB utrzymującą w mocy nakaz rozbiórki spornego obiektu. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W konsekwencji, ponownie orzekające organy nadzoru budowlanego jak i sąd pozostają tą oceną związane. Lektura uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Bk 437/17 wskazuje – jak prawidłowo ustalił PWINB – że sąd nie zakwestionował trybu prowadzenia postępowania legalizacyjnego (art. 49b P.b. jak dla obiektu wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia), natomiast przesądził dopuszczalność oceny legalności istnienia obiektu z przepisami o warunkach technicznych zamieszczonymi w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. Sąd wskazał, że należy zbadać czy istnieje niezgodność inwestycji z warunkami technicznymi i tę ocenę uzasadnić mając jednakże na uwadze, że warunki techniczne nie znajdują zastosowania do odległości od strony działki nr [...], zaś treść § 13 planu miejscowego uprawnia do wniosku o zachowaniu dopuszczalnej prawem odległości również od strony działki nr [...] (co organ potwierdził w postępowaniu toczącym się już po ww. wyroku, uzyskując stosowne zaświadczenie Burmistrza). Zdaniem sądu w sprawie niniejszej, zgodność usytuowania obiektu z przepisami Działu II "Zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej" Rozdziału 1 "Usytuowanie budynku" rozporządzenia o warunkach technicznych nie wyczerpuje jednak zgodności obiektu z przepisami norm technicznych, bowiem pożądana jest również zgodność z normami regulującymi bezpieczeństwo przeciwpożarowe zawartymi w Dziale VI "Bezpieczeństwo pożarowe" rozporządzenia. Dla wyjaśnienia sprawy w tym zakresie organ mógł skorzystać, i tak też uczynił, z przepisu art. 81c ust. 2 P.b. Przepis ten jest podstawą do wydania postanowienia dowodowego celem uzyskania ocen technicznych lub ekspertyz, gdy wiedza pracowników nadzoru budowlanego jest niewystarczająca, a konieczna jest wiedza specjalistyczna, kwalifikowana. Jedną z przesłanek zastosowania tego przepisu jest istnienie uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu budowlanego. Takie wątpliwości, zdaniem sądu, w sprawie niniejszej powstały i organ trafnie jest odkodował zobowiązując inwestorów do przedłożenia oceny technicznej w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego. Jeżeli inspektorzy nadzoru budowlanego obu instancji sami uznali, że mają wątpliwości co do stanu bezpieczeństwa ppoż oraz sposobu usunięcia ewentualnych nieprawidłowości, do czego konieczna jest wiedza specjalistyczna, to nie można uznać, że sięganie po dowód z ekspertyzy jest nieuzasadnione, gdyż pracownicy organu nadzoru budowlanego są w stanie samodzielnie dokonać kompleksowego wskazania szczegółowych rozwiązań oraz zakresu prac jakie należy podjąć . Nie może ujść uwadze, że sporny obiekt jest konstrukcji drewnianej, znajduje się w odległości około 5 m od podobnego budynku drewnianego na działce nr [...], zaś między nimi znajdują się dwa drewniane składziki (w sprawie nie ustalono, co jest w składzikach przechowywane). Już tylko te okoliczności uzasadniają uzyskanie odpowiedzi na pytanie, jak wygląda rozmieszczenie stref pożarowych tych obiektów. Niezależnie jednak od powyższego, PWINB wskazał na dwie okoliczności, które – zdaniem sądu – wyczerpują w tym konkretnym przypadku przesłankę "uzasadnionych wątpliwości" uzasadniających sięgnięcie do oceny w zakresie bezpieczeństwa ppoż. Są nimi: brak w przedłożonym projekcie budowlanym kompleksowego odniesienia do bezpieczeństwa usytuowania budynku w zakresie przepisów ppoż oraz wyżej wskazane bliskie odległości od siebie drewnianych obiektów na sąsiednich działkach. Istotnie, projekt budowlany zawiera jedynie wskazanie na konieczność zabezpieczenia elementów drewnianych odpowiednimi środkami (k. 228 akt adm.). Nie zawiera oceny usytuowania obiektu pod względem bezpieczeństwa ppoż, jeśli chodzi o wymogi warunków technicznych. Osoby sporządzające ten projekt nie legitymowały się również uprawnieniami w dziedzinie ppoż. Trafnie również PWINB wskazał na wymóg doprowadzania obiektów budowlanych do zgodności z przepisami wynikającymi z regulacji § 271 rozporządzenia, tj. w zakresie usytuowania budynków. Powołany przez organ jako wsparcie tego stanowiska wyrok w sprawie II OSK 3129/14, wbrew twierdzeniu skarżącego, choć nie dotyczy identycznego stanu faktycznego (w sprawie przed NSA spór dotyczył wiaty drewnianej), to jednak wskazuje na konieczność restrykcyjnego podejścia do spełnienia wymagań w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego i wnikliwego ustalenia warunków zapewniających to bezpieczeństwo. Uprawniony jest zatem wniosek, że sprawdzenie i zabezpieczenie obiektu pod względem ppoż z uwzględnieniem przepisów warunków technicznych jest kluczową przesłanką istnienia uzasadnionych wątpliwości, którą PWINB trafnie rozpoznał i zastosował jako podstawę faktyczną zobowiązania na podstawie art. 81c ust. 2 P.b. Rozwijając powyższe wnioski należy stwierdzić, że bez naruszenia prawa PWINB ustalił, iż sporny obiekt ze względu na jego cechy konstrukcyjne i użytkowe jest budynkiem rekreacji indywidualnej a nie wiatą czy altanką. Znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy protokoły oględzin wskazują jednoznacznie, że obiekt jest przeznaczony na pobyt ludzi, co uzasadnia jego kwalifikację ze względu na bezpieczeństwo pożarowe do kategorii ZL – mieszkalny (§ 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, vide także wyrok NSA w sprawie II OSK 1102/17 z dnia 14 marca 2019 r. dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej jako CBOSA). Nadto, dla budynków rekreacji indywidualnej ze ścianami i dachami z przekrycia nierozprzestrzeniającego ognia przewidziano wymóg odległości nie mniejszej od granicy działki sąsiedniej niezabudowanej niż odległość wynikająca z § 12 rozporządzenia (§ 272 ust. 2 rozporządzenia). Jednakże w przepisie § 272 ust. 2 rozporządzenia mowa jest o sąsiedniej działce niezabudowanej, zaś w sprawie mamy do czynienia z sąsiednią działką nr [...] zabudowaną podobnym, drewnianym budynkiem letniskowym (budynkiem rekreacji indywidualnej). W tych okolicznościach rację ma PWINB, że w sprawie należy ocenić zgodność usytuowania obiektu z punktu widzenia regulacji §271 rozporządzenia. Zgodnie zaś z ust. 1 tego przepisu, dla budynków klasy ZL odległość między zewnętrznymi ich ścianami niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), określoną w § 216 ust. 1 w 5 kolumnie tabeli, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż 8 m. Cechy ściany oddzielenia przeciwpożarowego wymienione zostały w § 235 rozporządzenia i są to m.in. wzniesienie na własnym fundamencie lub na stropie o określonej klasie odporności konstrukcji nośnej, wysunięcie ściany o 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub zastosowanie pionowego pasa z materiału niepalnego o określonej szerokości i klasie odporności ogniowej. Nie ulega dla sądu wątpliwości, że skoro sporny budynek rekreacji indywidualnej zaliczyć należy do klasy odporności ogniowej ZL, że skoro nie posiada on ściany oddzielenia przeciwpożarowego (zabezpieczenie stosownym impregnatem wymagań takiej ściany nie spełnia) oraz że skoro nie jest on oddalony o co najmniej 8 m od podobnego budynku na działce sąsiedniej, sprawdzenie jego usytuowania pod względem bezpieczeństwa pożarowego jest jak najbardziej uzasadnione. W konsekwencji istnieją "uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego budynku" w rozumieniu art. 81c ust. 2 P.b. Dodać wypada, że co prawda w przepisie § 271 ust. 2-13 rozporządzenia przewidziano szereg możliwości zmniejszenia wymaganej odległości 8 m, tj. o 25 % lub nawet o połowę, ale pod warunkiem spełnienia wskazanych w tych przepisach przesłanek dotyczących m.in. wyposażenia stref pożarowych obiektu w urządzenia gaśnicze lub posiadania elementów nierozprzestrzeniających ognia. Odpowiedzi na pytanie o możliwość zmniejszenia takiej odległości powinna jednak udzielić osoba posiadająca stosowne uprawnienia z zakresu ppoż. Jedynie zaś przykładowo wskazać należy, że m.in. w § 271 ust. 9 rozporządzenia przewidziano dla budynków o których mowa w § 213 rozporządzenia (budynki rekreacji indywidualnej do trzech kondygnacji nadziemnych) możliwość zmniejszenia o 25 % wymaganych w ust. 1 odległości, jeśli budynki te są zwrócone do siebie ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, niemającymi otworów. W sprawie wymagana odległość 8 m zmniejszona o 25% czyli o 2 m wynosiłaby 6 m między budynkiem skarżącego a budynkiem na działce nr [...]. Tymczasem odległość ta wynosi – jak wskazał sam skarżący - około 5 m, co nie spełnia ww. wymagania. Nie ulega zatem wątpliwości, że przepis art. 81c ust. 2 P.b. został zastosowany prawidłowo, przy istnieniu uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu. Przedłożenie wymaganej oceny i doprowadzenie obiektu do stanu bezpiecznego pod względem wymagań ppoż umożliwi skarżącemu dokończenie procedury legalizacyjnej. Nietrafny jest również zarzut nieuzasadnionego zastosowania § 271 rozporządzenia do budynków rekreacji indywidualnej mimo wykluczenia stosowania tego przepisu w § 213 rozporządzenia. Trafnie PWINB wskazał, że § 213 rozporządzenia dotyczy wymagań odnośnie klasy odporności pożarowej budynku i klas odporności ogniowej elementów budynków na etapie jego wznoszenia, podczas gdy w sprawie mamy do czynienia z obiektem już istniejącym, którego usytuowanie powinno być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem według norm wnikających z § 271 rozporządzenia. Przepisy te dotyczą różnych zakresów przedmiotowych. Wyłączenie budynków rekreacji indywidualnej ujęte w § 213 pkt 1 lit. "a" nie obejmuje § 271 rozporządzenia. Sąd z urzędu również zauważa, że określenie w zaskarżonym postanowieniu zobowiązania współwłaścicieli działki nr [...] jako solidarnego, co nastąpiło w drodze sprostowania, nie ma w istocie wpływu na legalność zaskarżonego postanowienia. W ustawie z dnia 7 lica 1994 r. Prawo budowlane nie uregulowano odpowiedzialności współwłaścicieli obiektów budowlanych za ich stan techniczny jako odpowiedzialności solidarnej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Zobowiązanie wynikające z przepisów P.b. nie jest zobowiązaniem solidarnym w rozumieniu cywilistycznym lecz zobowiązaniem administracyjnym, ciążącym na każdym współwłaścicielu osobno w takim samym zakresie. Zgodnie natomiast z art. 369 K.c., zobowiązanie jest solidarne, jeżeli wynika to z ustawy lub z czynności prawnej. W konsekwencji, pomimo tego, że zobowiązanie inwestorów jest ich zobowiązaniem wspólnym w tym znaczeniu, że na każdym z nich spoczywa ten sam obowiązek, który może być wykonany przez nich wspólnie lub osobno, a wykonany przez jednego zwalnia pozostałych od jego wykonania, nie jest zobowiązaniem solidarnym w rozumieniu przepisów K.c. (vide np. wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., II OSK 1483/08, CBOSA). Wskazanie zatem w treści postanowienia wydanego na podstawie art. 81c ust. 2 P.b. solidarności (także w drodze sprostowania) nie ma znaczenia dla zakresu zobowiązania jaki ciąży na współwłaścicielach (na każdym z nich oddzielnie). W konsekwencji nie ma znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy sądowej pozostaje również i to, kto spośród właścicieli szeregu budynków letniskowych w miejscowości W. został zobowiązany do przedłożenia ekspertyzy technicznej w zakresie bezpieczeństwa ppoż. Zasady bezstronności, proporcjonalności czy równości w sytuacji prowadzenia indywidualnej sprawy odnośnie konkretnego obiektu nie doznają uszczerbku tylko dlatego, że organ nie prowadzi innych spraw odnośnie obiektów na innych działkach należących do innych właścicieli. W tym konkretnym przypadku przedmiotem oceny było istnienie uzasadnionych wątpliwości co do stanu technicznego obiektu na działce nr [...] a nie obiektów na innych działkach. Sprawdzenie lub nie spełnienia wymagań bezpieczeństwa ppoż w przypadku innych obiektów nie jest przesłanką oceny legalności w sprawie niniejszej. Bezstronność zaś organu oznacza, że powinien orzekać pozostając niezależny od którejkolwiek ze stron postępowania. Przesłanki bezstronności organu zapewnia regulacja art. 24-25 K.p.a. wprowadzająca okoliczności, w których organ lub jego pracownik podlegają wyłączeniu. Tych jednak w sprawie nie wskazano, a nie jest taką okolicznością prowadzenie postępowania w stosunku do obiektu wybudowanego samowolnie, co przesądził sąd w wyroku w sprawie II SA/Bk 437/17. Również zasada proporcjonalności oznacza stosowanie środków adekwatnych do zamierzonego celu. Tej również w sprawie nie naruszono. Reasumując, prawidłowo został ustalony stan faktyczny przed wydaniem zaskarżonego postanowienia w zakresie przesłanek z art. 81c ust. 2 P.b.. Orzeczenie PWINB zawiera wyczerpujące uzasadnienie spełniające wymagania art. 107 § 3 K.p.a. Nie doszło również do naruszeń zarzuconych w skardze, w tym przepisów o warunkach technicznych i zasad postępowania administracyjnego (art. 7 i 8 K.p.a.), jak również innych które sąd był zobowiązany stwierdzić z urzędu na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie jest zatem zgodne z prawe, a więc i nie narusza zasady legalności (art. 6 K.p.a.). Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.