II SA/Bk 441/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 września 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Energetyki Cieplnej i Gospodarki Wodno-Ściekowej Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wyrażającej zgodę na zlokalizowanie w pasie drogowym kanalizacji sanitarnej oddala skargę. W dniu 7 marca 2011 r. Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej i Gospodarki Wodno-Ściekowej Spółka z o.o. z siedzibą w K. reprezentowane przez R. Z. zwróciło się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z wnioskiem o stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w sprawie wydania zezwolenia na zlokalizowanie w pasie drogowym drogi gminnej nr 104339B ul. S., nr 104312B ul. O., nr 104316B ul. S., nr 104318B ul. S., nr 104303B ul. Cz., nr 104313 ul. P. sieci kanalizacji sanitarnej wraz z odgałęzieniami tj. urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, w punkcie 1.4 i 1.5 w części w jakiej postanowienia te przekraczają zawarte w art. 40 ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 19, poz. 115) zobowiązanie wnioskodawcy do przywrócenia pasa drogi do poprzedniego stanu użyteczności. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wywiódł, że w decyzji tej Burmistrz, jako organ uprawniony do wydawania zezwoleń na zlokalizowanie infrastruktury w pasie dróg powiatowych, zobowiązał go do zakresu robót odtworzeniowych wykraczających poza wskazany w obowiązujących przepisach prawa tj. w art. 40 ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz § 2 ust. 2 wydanego na podstawie tej ustawy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określania warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. nr 140, poz. 1481), które przewidują obowiązek zapewnienia bezpiecznych warunków ruchu przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności. W ocenie wnioskodawcy organ bezprawnie rozszerzył ustawowy obowiązek przywrócenia pasa drogi do poprzedniego stanu użyteczności o wykonanie odbudowy nawierzchni z uwzględnieniem warstwy ścieralnej, od krawężnika do osi jezdni po stronie budowy kanalizacji (pkt. 1.4 decyzji) a w przypadku przyłączy metodą rozkopu o wykonanie odbudowy warstwy ścieralnej na odcinku całej drogi lub na skrzyżowaniu (pkt 1.5 decyzji). Z technologii robót nie wynika, aby do przywrócenia stanu poprzedniego pasa drogi zachodziła konieczność wykonania robót w zakresie wskazanym w decyzji. Żądanie wykonania zmiany nawierzchni drogi w sytuacji, gdy nie jest to niezbędne do przywrócenia stanu sprzed rozpoczęcia robót, w szczególności, wobec znanej złej nawierzchni dróg, wykracza poza ustawowe granice przywrócenia stanu poprzedniej użyteczności, o których mowa w art. 40 ust. 15 ustawy i tym samym ustanowienie takiego obowiązku nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. Organ a zarazem zarządca drogi, której dotyczy decyzja, zobowiązany z mocy prawa do budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, nie może zobowiązywać inwestorów do robót, które z istoty swej należą do sfery obowiązków tego organu, jako zarządcy drogi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2010 r. W uzasadnieniu podano, że decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Określenie w niej warunków przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności (pkt 1.4 i 1.5 sentencji) nie narusza przepisu art. 40 ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ani przepisów § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało, że Burmistrz miał prawo nałożyć na Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej i Gospodarki Wodno-Ściekowej Spółka z o.o. z siedzibą w K. obowiązek przywrócenia pasa drogowego przedmiotowych ulic do poprzedniego stanu użyteczności, co wynika z przepisu art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych. Organ miał również prawo określić zakres i technologię robót przywracających stan użyteczności pasa drogowego, co wynika z przepisu § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, a nawet mógł określić zasady usuwania usterek i wad technicznych, powstałych w ciągu 24 miesięcy od daty odbioru pasa drogowego (§ 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia). Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej i Gospodarki Wodno-Ściekowej Spółka z o.o. z siedzibą w K. zwróciło się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i stwierdzenie nieważności pkt 1.4 i 1.5 przedmiotowej decyzji Burmistrza w części w jakiej postanowienia te przekraczają zawarte w art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych zobowiązanie wnioskodawcy do przywrócenia pasa drogi do poprzedniego stanu użyteczności. Nadto wniesiono o dopuszczenie dowodu z Oceny stanu nawierzchni ulic miejskich w K. sporządzonej przez Laboratorium Drogowo - Budowlane "[...]" w B. – Z. W uzasadnieniu wniosku podano, że zakres robót ustalonych w decyzji o zezwoleniu nie może być określany dowolnie, a powinien obejmować jedynie takie roboty, które są konieczne do przywrócenia pasa drogi do poprzedniego stanu użyteczności tj. do stanu określonego ustawą. Zakres robót ustalony w decyzji powinien wynikać z ustalonej przez organ, na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, technologii robót oraz stwierdzonego rzeczywistego stanu pasa drogowego. Sporną decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. zobowiązano wnioskodawcę do zakresu robót odtworzeniowych, wykraczający poza wskazany w obowiązujących przepisach prawa tj. art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. Z dokonanej na zlecenie wykonawcy robót oceny stanu nawierzchni ulic miejskich w K., których dotyczy zezwolenie, wynika, że drogi te są w złym stanie technicznym, są liczne spękania siatkowe i łaty z wykruszeniami, pęknięcia poprzeczne i podłużne. Dlatego też, zdaniem wnioskodawcy, w kwestionowanej decyzji organ bezprawnie rozszerzył ustawowy obowiązek przywrócenia pasa drogi do poprzedniego stanu użyteczności o wykonanie odbudowy nawierzchni, z uwzględnieniem warstwy ściernej, od krawężnika do osi jezdni po stronie realizowanej inwestycji (pkt 1.4 decyzji), a w przypadku przyłączy metodą rozkopu – o wykonanie odbudowy warstwy ścieralnej na odcinku całej drogi lub na skrzyżowaniu (pkt 1.5 decyzji). Żądanie wykonania zmiany nawierzchni drogi w sytuacji, gdy nie jest to niezbędne do przywrócenia stanu drogi sprzed rozpoczęcia robot, w szczególności wobec znanej złej nawierzchni dróg, potwierdzonej oceną niezależnego laboratorium, wykracza poza ustawowe granice przywrócenia stanu poprzedniej użyteczności i stanowi przesłankę nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2011 r. W uzasadnieniu decyzji podano, że kwestionowana decyzja nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Określenie w niej warunków przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności nie narusza przepisu art. 40 ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych ani § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego. Organ uznał, że argumenty przytoczone we wniosku o stwierdzenie nieważności i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy są nietrafne. Burmistrz miał bowiem prawo nałożyć na Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej i Gospodarki Wodno-Ściekowej Spółki z o.o. z siedzibą w K. obowiązek przywrócenia pasa drogowego ulic: S., O., S., S., Cz. i P. położonych K. do poprzedniego stanu użyteczności, co wynika z przepisu art. 40 ust 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Organ miał również prawo określić zakres i technologię robót przywracających stan użyteczności pasa drogowego, co wynika z przepisu § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia l czerwca 2004 r. w sprawie określenia warunków udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego, nawet więcej gdyż mógł określić zasady usuwania usterek i wad technicznych powstałych w ciągu 24 miesięcy od daty odbioru pasa drogowego – (§ 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r.). Decyzję tę do sądu administracyjnego zaskarżyło Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej i Gospodarki Wodno – Ściekowej sp. z o.o. z siedziba w K. i zarzuciło: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 40 ust. 15 ustawy o drogach publicznych, polegającą na przyjęciu, że organ wydając decyzję o zajęciu pasa drogi i orzekając o obowiązku przywrócenia drogi do stanu poprzedniej użyteczności, nie jest związany zakresem prac wynikającym z konieczności doprowadzenia pasa drogi do poprzedniej użyteczności i może dowolnie ustalić obowiązki wnioskodawcy wskazane w § 2 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. oraz poprzez ustalenie, że wskazane w pkt 1.4 i 1.5 decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2010 r. obowiązki odbudowy konstrukcji jezdni z uwzględnieniem warstwy ścieralnej od krawężnika do osi jezdni po stronie realizowanej inwestycji oraz w przypadku realizacji przyłączy metodą rozkopu - warstwy ścieralnej - na całej szerokości jezdni, nie stanowią w warunkach tej sprawy rażącego naruszenia tego przepisu, mimo iż stan sprawy wskazuje, że obowiązki te wykraczają poza ustawowy obowiązek przywrócenia pasa drogi do stanu poprzedniej użyteczności; - naruszenie prawa procesowego, tj. art.7 w zw. z art. 107 § 1 kpa, poprzez nie zbadanie stanu faktycznego sprawy i nie wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji, co doprowadziło do tego, że organ orzekł o zgodnym z cytowaną ustawą i § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia warunków udzielania pozwoleń na zajęcie pasa drogowego postanowień pkt 1.4 i 1.5 decyzji Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2010 r., mimo iż z technologii robót ani z obecnego stanu pasa drogi objętego planowanymi robotami nie wynika, aby do przywrócenia stanu poprzedniego pasa drogi zachodziła konieczność wykonania robót w zakresie wskazanym w decyzji; - naruszenie prawa procesowego - art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez utrzymanie w mocy poprzedniej decyzji z dnia [...] marca 2011 r. pomimo rozszerzenia ustawowego obowiązku przywrócenia pasa drogi do poprzedniego stanu użyteczności na obowiązek wykonania nawierzchni od krawężnika do osi jezdni po stronie realizowanej inwestycji (pkt 1.4 decyzji), a w przypadku przyłączy metodą rozkopu - na całej szerokości jezdni (pkt 1.5 decyzji), w sytuacji, gdy zakres naruszenia drogi i stan drogi nie będą wymagały takich prac. Wskazując na powyższe naruszenia wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zasadzenie od organu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podał, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa nie prowadzi się żadnego postępowania dowodowego, lecz orzeka się jedynie na podstawie zebranego już materiału dowodowego w sprawie. Nadto wskazano, że z pisma Burmistrza Miasta K. złożonego do akt sprawy w dniu 14 czerwca 2011 r. wynika, że inwestor w opracowanej SIWZ informuje przyszłego wykonawcę, że "Uwzględniono odtworzenie dróg i chodników do stanu, jaki będzie wynikać z zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu prowadzenia robót" (wymagania dotyczące zagospodarowania terenu str. 20,21 SIWZ). Oznacza to w praktyce, że zostały zabezpieczone środki finansowe na każdą formę odbudowy pasa drogowego, jaką uzna za stosowne właściciel drogi. Skarżenie decyzji zezwalającej na projektowanie lokalizacji inwestycji w pasie drogowym jest próbą wymuszenia na właścicielu drogi uzyskania warunków najkorzystniejszych dla wykonawcy z pominięciem należytej odbudowy uszkodzonej drogi. Zasady jakie zostały przyjęte przez Dyrektora Zarządu Powiatowego Dróg odnośnie warunków odbudowy konstrukcji jezdni nie odbiegają od wydawanych przez innych zarządców dróg w tym P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wydana w trybie nadzwyczajnym na podstawie której odmówiono stwierdzenia nieważności pkt 1.4 i 1.5 decyzji Burmistrza Miasta K. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w sprawie wydania zezwolenia na zlokalizowanie w pasie drogowym drogi gminnej nr 104339B ul. S., nr 104312B ul. O., nr 104316B ul. S., nr 104318B ul. S., nr 104303B ul. Cz., nr 104313 ul. P. sieci kanalizacji sanitarnej wraz z odgałęzieniami tj. urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym ograniczającym się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu tym nie jest dopuszczone prowadzenie nowych dowodów. Zastosowania sankcji nieważności nie można wyprowadzić z odmiennej oceny mocy dowodowej, na której organy orzekające w sprawie oparły ustalenie stanu faktycznego. Oparcie stosowania sankcji nieważności decyzji na różnicy w ocenie mocy dowodowej materiału dowodowego byłoby sprzeczne z zasadą ogólną trwałości decyzji administracyjnej (vide: wyrok NSA z 12 stycznia 2011 r., I OSK 363/10, LEX nr 745223). W sprawie niniejszej wniesiono o stwierdzenie nieważności pkt 10 i 11 decyzji w oparciu o treść art. 156 § 1 kpt 2 kpa, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia istotne są skutki które to naruszenie wywołuje, jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa (vide: wyrok NSA z 2 marca 2011 r. II OSK 2226/10, LEX nr 824448). Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (vide: wyrok NSA z 14 grudnia 2010 r., II OSK 1910/09, LEX nr 746847). Przenosząc te ogólne uwagi na grunt przedmiotowej sprawy uznać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo przyjęło, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że pkt 1.4 i 1.5 decyzji Burmistrza zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów w pierwszej kolejności podać należy, że zarzut naruszenia w postępowaniu prowadzonym w trybie nieważnościowym przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 107 § 1 kpa, poprzez nie zbadanie stanu faktycznego sprawy i nie wskazanie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wskazano powyżej istota tego postępowania sprowadza się do ustalenia, czy decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu tym nie przeprowadza się postępowania dowodowego. Przechodząc do oceny zarzutu merytorycznego, który dotyczy tego że pkt 1.4 i 1.5 kwestionowanej decyzji został wydany z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 40 ust. 15 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. nr 19, poz. 115) oraz § 2 ust. 2 i 3 wydanego na podstawie tej ustawy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 czerwca 2004 r. w sprawie określania warunków udzielenia zezwoleń na zajęcie pasa drogowego (Dz. U. nr 140, poz. 1481) stwierdzić należy, że również i ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Rażące naruszenie tej regulacji, zdaniem skarżącej spółki polega na tym, że organ wydając decyzję o zajęciu pasa drogi orzekł o obowiązku jej przywrócenia do stanu poprzedniej użyteczności dowolnie - wykraczając poza ustawową regulację i w związku z tym ustalił zakres prac nie wynikający z konieczności doprowadzenia pasa drogi do poprzedniej użyteczności. Zdaniem skarżącej spółki zakres naruszenia drogi i jej stan nie wymagają przeprowadzenia prac w zakresie ustalonym w pkt 10 i 11 decyzji. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowił przepis art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tą regulacją w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi. W decyzji, o której mowa w ust. 3, określa się w szczególności: rodzaj inwestycji, sposób, miejsce i warunki jej umieszczenia w pasie drogowym oraz pouczenie inwestora, że przed rozpoczęciem robót budowlanych jest zobowiązany do: 1) uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego obiektu lub urządzenia, o którym mowa w ust. 3; 3) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia – art. 39 ust. 3a ustawy. Zajmujący pas drogowy jest obowiązany zapewnić bezpieczne warunki ruchu i przywrócić pas do poprzedniego stanu użyteczności w określonym terminie – art. 40 ust. 15 ustawy. Warunki przywrócenia pasa drogowego do poprzedniego stanu użyteczności powinny być określone w zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego - § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Przepis § 2 ust. 3 pkt 1 – 3 wskazuje co określa się w warunkach przywrócenia pasa drogowego: zakres i technologię robót przywracających stan użyteczności, sposób odbioru przedmiotowego odcinka pasa drogowego oraz zasady usuwania usterek i wad technicznych, powstałych w ciągu 24 miesięcy od daty odbioru pasa drogowego. Z regulacji tej wynika, że lokalizowanie w pasie drogowym obiektów lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego dopuszczalne jest jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach a udzielenie przez zarządcę drogi zezwolenia w tym przedmiocie następuje na zasadzie tzw. uznania administracyjnego. W ocenie Sądu uznaniowy charakter takiej decyzji uprawnia organ do nakładania na inwestora warunków dodatkowych innych niż wskazane w art. 39 ust. 3a ustawy a także upoważnia do modyfikowania zapisów ustawy i przepisów wykonawczych regulujących kwestie zakładania urządzeń i przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniej użyteczności. Uznaniowe kształtowanie obowiązków inwestora w zakresie obowiązków dotyczących przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniej użyteczności podyktowane jest tym aby na skutek zlokalizowania w pasie drogowym obiektów lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego nie zostały naruszone elementy techniczne drogi oraz aby nie przyczyniło się to do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. W sprawie niniejszej obowiązki nałożone na inwestora w pkt 1.4 i 1.5 decyzji mieszczą się w granicach uznania administracyjnego. Zostały sformułowane w następujący sposób: pkt 1.4. Należy przewidzieć odbudowę konstrukcji jezdni – wykazać w projekcie wykonawczym warunki techniczne odbudowy nawierzchni z uwzględnieniem odtworzenia warstwy ścieralnej od krawężnika do osi jezdni po stronie budowy kanalizacji, pkt 1.5. W przypadku realizacji przyłączy metodą rozkopu na odcinku całej drogi lub na skrzyżowaniu - – warstwę ścieralną należy odbudować na całej szerokości jezdni lub na skrzyżowaniu. Warunki określone w ten sposób spowodują należyte odbudowanie uszkodzonej drogi. Trudno wymagać od zarządcy drogi, a tego oczekuje skarżąca spółka, aby zakres nałożonych obowiązków sprowadzał się właściwie do obowiązku jedynie "załatania" uszkodzonego odcinka. W konkluzji stwierdzić należy, że zarządca zezwalając na zlokalizowanie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (co stanowi wyjątek od zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego), miał prawo określić warunki przywrócenia uszkodzonego odcinka pasa drogowego aby spełniał on standardy techniczne i nie przyczyniał się do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Nadmienić należy, że inwestor nie kwestionował decyzji w zwykłym trybie odwoławczym, co prowadzi do wniosku, że akceptował on zakres prac wskazanych w pkt 1.4 i 1.5 rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr. 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.