II SA/Bk 449/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lipca 2015 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę , Wojewoda P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] o odmowie wymeldowania W. P. z pobytu stałego w lokalu położonym przy ul. [...] w S. Powyższa decyzja została doręczona E. G. (byłej żonie W. P., zwanej dalej: "skarżącą") w dniu [...] maja 2015 r. wraz z pouczeniem o przysługującym prawie wniesienia w terminie 30 dni od daty jej otrzymania skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji w aktach administracyjnych). W dniu 3 czerwca 2015 r. skarżąca wniosła za pośrednictwem Prezydenta Miasta S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewody P. Prezydent Miasta S. przekazał w dniu 9 czerwca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skargę do Wojewody P., tj. organu za pośrednictwem, którego winna być skutecznie wniesiona skarga do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.– dalej jako: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Zatem z zestawienia powyższych przepisów wynika, że aby skutecznie wnieść do sądu skargę na orzeczenie organu administracji, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem tego organu, w terminie prawem przewidzianym. Wprawdzie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazuje, co się dzieje w sytuacji, gdy strona skarżąca złoży skargę bezpośrednio do sądu czy innego organu, jednakże powyższą lukę uzupełnia orzecznictwo sądów administracyjnych. W orzecznictwie tym dominuje pogląd, iż w przypadku złożenia przez skarżącego skargi do sądu czy organu niewłaściwego, sąd czy też organ, do którego wniesiono skargę powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania dalszego biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd bądź organ administracji w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (porównaj: postanowienia NSA: z dnia 12 stycznia 2009 r., sygn. akt II OSK 1918/08, z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 234/09 czy z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II OSK 1433/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że ostateczna decyzja Wojewody P. z dnia 22 kwietnia 2015 r. została doręczona E. G. w dniu 4 maja 2015 r. W konsekwencji stwierdzić należy, iż trzydziestodniowy termin do skutecznego wniesienia skargi upływał dla niej z dniem 3 czerwca 2015 r. Jak wynika z akt sprawy skarżąca wniosła skargę do WSA w Białymstoku na ww. decyzję Wojewody P. za pośrednictwem Prezydenta Miasta S. w dniu 3 czerwca 2015 r. Zatem nie został spełniony warunek wniesienia tejże za pośrednictwem organu, którego działalności skarga dotyczy. W związku z powyższym celem nadania skardze prawidłowego biegu Prezydent Miasta S. zobowiązany był przekazać skargę właściwemu organowi, co uczynił w dniu 9 czerwca 2015 r. W konsekwencji stwierdzić należy, że pomimo prawidłowego pouczenia o trybie i terminie zaskarżenia decyzji Wojewody P., na skutek błędnego skierowania skargi do organu I instancji, została ona wniesiona skutecznie dopiero w dniu 9 czerwca 2015 r., czyli z uchybieniem ustawowego terminu. Mając na uwadze powyższe na mocy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.