II SA/Bk 454/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. w P. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą za kontrolę sanitarną p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. M. Sp. z o.o. w P. wniosła skargę na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. Nr [...] w przedmiocie obciążenia opłatą za kontrolę sanitarną. W odpowiedzi na skargę, Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej: "u.p.p.s.a.") skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 54 § 1 u.p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzja P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] lutego 2015 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej Spółki w dniu 19 marca 2015 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi dobiegł końca z upływem 20 kwietnia 2015 r. (dzień 18 kwietnia 2015 r. przypadał w sobotę, w związku z tym termin uległ wydłużeniu do 20 kwietnia 2015 r.). Co prawda skarga została nadana w urzędzie pocztowym 17 kwietnia 2015 r., niemniej jednak zaadresowana została do niewłaściwego organu administracji publicznej – P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R. a w jej treści został wskazany błędnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. (k. 3 i 9 akt). P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w R. skargę przekazał według właściwości do P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. w dniu 8 maja 2015 r. (k. 10 akt) a zatem z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy skarżący wniósł za pośrednictwem poczty skargę bezpośrednio do sądu i następnie sąd ten przesłał ją za pośrednictwem poczty do właściwego organu, za dzień wniesienia skargi uznać należy dzień, w którym sąd wysłał (nadał) skargę do organu (zob. np. postanowienie WSA w Białymstoku z 28 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Bk 122/06; postanowienie NSA z 28 sierpnia 2008 r. sygn. akt I FSK 995/08 - orzeczenia dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe zasady należy odpowiednio stosować także do sytuacji, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, a zatem wniesienia skargi do sądu za pośrednictwem niewłaściwego organu administracji publicznej. W takiej sytuacji, za datę wniesienia skargi należy przyjąć, dzień przekazania skargi przez organ niewłaściwy dla organu właściwego. Jednocześnie podkreślić należy, że w orzecznictwie jednolicie wskazuje się, że nie ma podstaw do przyjęcia, że art. 65 § 2 k.p.a. znajdzie zastosowanie w postępowaniu przed sądem administracyjnym – postanowienie NSA z dnia 20 września 2013 r., I GSK 1218/13 LEX nr 1400733. W niniejszej sprawie skargę, mimo prawidłowego pouczenia w zaskarżonej decyzji, skierowano do organu niewłaściwego – P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w R. a nie P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. Uwzględniając zasady wnoszenia tego typu środków prawnych organ niewłaściwy przesłał skargę na adres organu właściwego w celu nadania jej właściwego biegu. Czynności tej dokonano 8 maja 2015 r., tak więc po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 u.p.p.s.a. Skoro skarżąca Spółka nie zastosowała się do prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, to jej osobę obciążają negatywne skutki przekroczenia terminu do wniesienia skargi. W konsekwencji zatem skarga jako spóźniona podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.