II SA/Bk 457/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 października 2004 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia w pełnieniu czynności służbowych oddala skargę, - Komendant Miejski Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...]05.2004r. nr [...], na podstawie art. 39 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6.04.1990r. o Policji – zawiesił asp. Szt. K. W. w czynnościach służbowych na okres od dnia [...]06.2004r. do dnia [...]06.2004r. W uzasadnieniu rozkazu organ I instancji wykazał, że skarżącemu został przedstawiony przez Prokuratora Rejonowego w Ł. zarzut następującej treści: "W wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu pod koniec stycznia 2004r. w B. posługiwał się jako autentyczną, pozyskaną po dniu [...]01.2004r., podrobioną opinią prawna dotyczącą uchwały i decyzji Krajowej Komisji Rewizyjnej NSZZ Policjantów z dnia [...]01.2004r., sygnowaną imieniem i nazwiskiem nieistniejącej osoby mgr prawa J. A., tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k." Na skutek odwołania Pana K. W. Komendant Wojewódzki Policji w B. rozkazem personalnym z dnia [...]07.2004r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji uchylił w części dotyczącej daty zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych i ustalił nowy termin na okres od dnia [...] sierpnia 2004r. do dnia [...] sierpnia 2004r., utrzymując w mocy w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz. Organ odwoławczy uznał, że zachodzą przesłanki z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6.04.1990r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. nr 7, poz. 58 z 2002r. z późn. zm.), bowiem skarżącemu Prokuratura Rejonowa w Ł. przedstawiła zarzut popełnienia czynu z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., które w świetle kodeksu karnego jest przestępstwem ściganym z oskarżenia publicznego. Organ także podkreślił, iż zawieszenie w czynnościach służbowych nie ogranicza uprawnień związkowych funkcjonariusza zwolnionego z obowiązku świadczenia służby z tytułu pełnienia funkcji w zakładowej organizacji związkowej. Skargę na powyższy rozkaz do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B wywiódł Pan K W podnosząc, iż skoro został zwolniony z obowiązku świadczenia służby celem wykonywania zadań w Zarządzie Wojewódzkim Niezależnego Samorządowego Związku Zawodowego Policjantów (rozkaz personalny z dnia [...]06.2004r. nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B.) – to nielogicznym jest zawieszenie go w czynnościach służbowych, ponieważ de facto zawieszono go w pełnieniu obowiązków w organach związkowych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6.04.1990r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. nr 7, poz. 58 z 2002r. z późn. zmianami). Przepis ten obliguje zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. W sprawie niniejszej nie budzi żadnych wątpliwości, iż skarżący jest policjantem, któremu w dniu [...]04.2004r. Prokuratura Rejonowa w Ł. przedstawiła zarzut popełnienia czynu z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a więc przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Dlatego też stanowisko organu w przedmiocie zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych należy uznać za zasadne, bowiem art. 39 § 1 cytowanej wyżej ustawy o Policji nakłada bezwzględny obowiązek zawieszenia policjanta w obowiązkach w przypadku zaistnienia przesłanek wynikających z tego przepisu. Trzeba podkreślić, że ani ustawa z dnia 6.04.1990r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. nr 7, poz. 58 z 2002r. z późn. zmianami), jak również ustawa z dnia 23.05.1991r. o związkach zawodowych (tekst jednolity: Dz. U. nr 79, poz. 854 z późn. zmianami) nie zawierają żadnych zapisów dotyczących wyłączenia skarżącego, jako funkcjonariusza Policji spod obowiązywania przepisów ustawy o Policji z uwagi na oddelegowanie go do pełnienia czynności w organach związkowych. Również pismo Biura Prawnego Komendy Głównej Policji w W. z dnia [...]08.2001r. nr [...], złożone przez skarżącego do akt w dniu rozprawy, nic nowego do sprawy nie wnosi oprócz zacytowania treści niektórych przepisów ustawy o związkach zawodowych. W piśmie tym wskazano zresztą okoliczność niemożności wydania szczegółowej opinii, zaś podkreślone zdanie przez skarżącego o treści: "w przypadku tego rodzaju zwolnienia z obowiązku świadczenia służby, policjant nie podlega dyscyplinie obowiązującej podczas pełnienia służby" – nie jest uzasadnione żadnym wywodem prawnym, a więc nie można go ocenić merytorycznie. Ponadto należy dodać, że problem pełnienia obowiązków w organach związkowych przez policjanta w pełnieniu służby z uwagi na istnienie przesłanek z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji – nie stanowi zdaniem Sądu przedmiotu rozważań w konkretnym postępowaniu administracyjnym i w konsekwencji sądowym. Odpowiedzi, bowiem, na pytanie, czy skarżący jako policjant zawieszony w czynnościach może, czy nie może pełnić obowiązków w organach związku zawodowego, należy szukać w zapisach statutu tego związku, zarejestrowanego w sądzie (art. 67 ust. 3 ustawy o Policji). Sąd nie podzielił także zarzutu skarżącego o istnieniu przesłanek z art. 139 k.p.a., ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza zakazu reformationis in peius. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z 2002r.).