II SA/Bk 46/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia i przekazania do ponownego rozpatrzenia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności faktycznych. Na skutek wniosku Pana M. G. (zwanego dalej: "Skarżącym") z dnia [...] lutego 2016 r. (uzupełnionego w dniu [...] marca 2016 r.) zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z funkcją agroturystyczną, w ramach zabudowy zagrodowej w gospodarstwie rolnym, wraz z infrastrukturą techniczną, na terenie działek o nr ew. gr. [...] w obrębie K., gm. Z. Skarżący we wniosku wskazał m.in., że część mieszkalna jednorodzinna przeznaczona pod agroturystykę wynosi 200 m2, zaś łączna powierzchnia terenu przeznaczona do przekształcenia wynosi około 8000 m2. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, Burmistrz Z. w dniu [...] lipca 2016 r. 2013 r. wydał decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla ww. inwestycji. W poszczególnych punktach decyzji ustalono: (1) rodzaj inwestycji (zabudowa zagrodowa w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych), w tym: (1.1) stan istniejący terenu inwestycji (teren inwestycji obejmujący działki o nr ew. gr. [...], [...]- częściowo zabudowany; (1.2.) wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. linie zabudowy wyznaczono w odległości 25 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] (dz. nr. ew. gr. [...]), zgodnie z załącznikiem graficznym; wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do sumarycznej powierzchni terenu, przeznaczonego pod zabudowę wyznaczono w wymiarze do 15,0%; gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy ustalono w następujący sposób: szerokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego –wyznaczono w przedziale 55,0 m (+/-20% tolerancji), wysokość głównej kalenicy budynku mieszkalnego wyznaczono do 12,0 m, geometrię dachu określono jako dach dwu lub wielospadowy, kąt nachylenia połaci dachowych wyznaczono od 25° do 45°, kierunek głównej kalenicy ustalono jako równoległy, prostopadły lub inny w stosunku do frontu działki. Powierzchnię użytkową budynku o funkcji agroturystycznej wyznaczono do 200 m2; (2) warunki wynikające z przepisów odrębnych, w tym: (2.1) warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego; (2.2.) ochronę środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; (3) ochronę w zakresie gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji; (4) obsługę w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, w tym obsługę w zakresie komunikacji, inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej oraz wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie, warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778), zwanej dalej: "u.p.z.p.", nie są uwzględniane przy wydaniu niniejszej decyzji. Wskazał, że warunek ten nie dotyczy zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię przekraczającą średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Stąd też wniesione sprzeciwy stron postępowania (T. K., M. K. oraz B. i T. S.), dotyczące parametrów planowanej inwestycji, nie mogą być przedmiotem analizy w zakresie m.in. parametrów, gabarytów i formy architektonicznej planowanej zabudowy. Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. K. oraz B. i T. S. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie szeregu przepisów prawa procesowego i materialnego, tj.: (-) art. 61 ust. 4 u.p.z.p. w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., (-) art. 54 pkt 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588 ze zm., zwanego dalej: "rozporządzeniem"); art. 54 pkt 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i § 7 ust. 1 oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia; (-) art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z § 1 pkt 4, § 5, § 7 ust. 1 rozporządzenia, (-) art. 11 k.p.a.; 6 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], działając na podstawi art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z powodu wadliwego ustalenia niektórych parametrów planowanej zabudowy oraz niewyjaśnienia istotnych okoliczności w sprawie, jak również z powodu braku stosownego wyjaśnienia i racjonalnego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że w prowadzonym przed organem I instancji postępowaniu nie doszło do dostatecznego wykazania, czy faktycznie możemy mieć do czynienia z postępowaniem w sprawie dotyczącej zabudowy zagrodowej. Organ podniósł, że co prawda, wielkość powierzchni gruntów rolnych posiadanych przez Skarżącego przekracza średnią powierzchnię gospodarstw w gminie S. (10,43 ha), toteż spełniona została jedna z przesłanek określonych w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., jednakże z pisma Skarżącego z dnia [...] marca 2016 r. wynika, że ww. posiada już "zaplecze mieszkalne stanowiące zabudowę siedliskową". Tym samym, zdaniem Kolegium, nie doszło do dostatecznego wykazania, czy planowana zabudowa będzie jedyną, która ma być związana z prowadzeniem przedmiotowego gospodarstwa rolnego. Tymczasem, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, z gospodarstwem rolnym może być związana tylko jedna zabudowa zagrodowa. Ponadto organ odwoławczy zaznaczył, że pozostałe strony postępowania (tj. osoby mające takie same prawa procesowe w niniejszym postępowaniu jak Inwestor) twierdzą, iż planowana inwestycja będzie polegała na prowadzeniu "domu weselnego". W związku z powyższym organ odwoławczy zalecił organowi I instancji, aby w ponownie prowadzonym postępowaniu, raz jeszcze zwrócił uwagę na argumentację i twierdzenia wnioskodawcy oraz pozostałych stron, a następnie dokonał weryfikacji (stosownie to uzasadniając, z podaniem konkretnego trybu rozumowania organu i w oparciu o konkretne dowody), czy rzeczywiście może być prowadzone postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zagrodowej. Ponadto Kolegium stwierdziło, że organ I instancji naruszył dyspozycję wynikającą z § 5 i 8 rozporządzenia, poprzez ustalenie, iż wskaźnik powierzchni nowej zabudowy wynosić ma "do 15%", a wysokość głównej kalenicy "do 12 m". Organ odwoławczy wyjaśnił, że z ww. przepisów nie można wywodzić uprawnienia organu do określenia wskaźników, czy wielkości zabudowy poprzez wskazanie wyłącznie maksymalnego bądź minimalnego parametru. Określenie tych parametrów powinno być konkretne i stanowcze. Organ odwoławczy za niezasadny uznał natomiast zarzut, że organ I instancji naruszył prawo, ustalając wysokość głównej kalenicy budynku zamiast - jak chcieliby Skarżący - górnej krawędzi elewacji frontowej jej gzymsu lub attyki. Kolegium wyjaśniło, że Inwestor planuje budowę budynku z dachem skośnym (dwu lub wielospadowym), a zatem to główna kalenica będzie najwyższym elementem konstrukcyjnym budynku. Nie każdy budynek musi posiadać gzyms bądź attykę, a wysokość krawędzi elewacji frontowej ma znaczenie jedynie w sytuacji, gdy przewiduje się budynek z dachem płaskim. Końcowo Kolegium podniosło, że organ I instancji nie dopełnił obowiązku zawiadomienia stron o fakcie zebrania całości materiału dowodowego i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Wprawdzie organ I instancji wysłał stronom zawiadomienie z dnia [...] maja 2016 r., o możliwości zapoznania się stron z zebranym materiałem dowodowym i prawem do wypowiedzenia się w sprawie, jednakże przed wydaniem decyzji, tj. w dniu [...] maja 2016 r. do organu l instancji wpłynęło pismo stron postępowania, a dodatkowo od dnia [...] maja 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r. postępowanie było zawieszone. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący złożył skargę do tutejszego Sądu, wnosząc jednocześnie o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 64 § 3 Konstytucji RP, poprzez "bezprawne naruszenie prawa własności", albowiem "Kolegium nie podało, na podstawie przepisu jakiej ustawy -nienaruszającej prawa własności - zabroniło Skarżącemu budowy na terenie jednego z należących do niego i prowadzonych przez niego gospodarstw rolnych zabudowy zagrodowej, ponieważ nie ma takiego zakazu"; - art. 28 k.p.a., albowiem "odwołanie od decyzji organu l instancji wniosły osoby niemające interesu prawnego", "zamieszkałe na stałe w innych częściach kraju i skarżące tę decyzję ze złośliwości"; - art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. oraz art. 553 kodeksu cywilnego przez niewłaściwe zastosowanie, poprzez między innymi: (-) niewyjaśnienie: "dlaczego jego pierwszym i jedynym impulsem jest dążenie do ograniczania praw obywatela i nakładanie niewynikających z żadnego przepisu prawa dotkliwego zakazu, ograniczającego prawo własności"; (-) nieustaleniu, że Skarżący prowadzi dwa gospodarstwa rolne (w K. i w S.); (-) błędnym uznaniu, iż decyzja organu I instancji w sposób nieprawidłowy określała wskaźniki powierzchni zabudowy i wysokości głównej kalenicy ( zdaniem Skarżącego powierzchnia nowej zabudowy musi się mieścić w granicach między 0% a 15 % ogólnej powierzchni nieruchomości, a wysokość głównej kalenicy między 0 m a 12 m wysokości). - art. 7, art. 8, art. 12 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., poprzez: (-) uchylenie prawidłowej i merytorycznie poprawnej decyzji organu i instancji; (-) wydanie decyzji wewnętrznie sprzecznej i nieprzemyślanej, naruszającej prawo własności Skarżącego; przeoczenie "fundamentalnej okoliczności" posiadania przez Skarżącego dwóch gospodarstw rolnych; (-) wydanie decyzji w oparciu o niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Dodatkowo podniosło, że wbrew zarzutom Skarżącego, ze zgromadzonego materiału dowodowego (wypis z ewidencji gruntów oraz mapy) wynika, że osoby uznane za strony są właścicielami nieruchomości sąsiadujących z działka o nr ewid. gr. [...], obr. K. Nie ma natomiast znaczenia fakt, że właściciele działek sąsiednich mają miejsce zamieszkania w innych częściach kraju. Ponadto organ odwoławczy podniósł, że bezzasadny jest zarzut o braku ustalenia, że Skarżący prowadzi dwa gospodarstwa rolne (w K. i w S.). Kolegium w zaskarżonej decyzji jedynie wskazało, że nie doszło (przed organem l instancji) do dostatecznego ustalenia, czy planowana zabudowa będzie jedyną, która ma być związana z prowadzeniem przedmiotowego gospodarstwa rolnego, albowiem - zgodnie ze stwierdzeniami zawartymi w materiale dowodowym - Skarżący posiada już "zaplecze mieszkalne stanowiące zabudowę siedliskową" (pismo z dnia [...] marca 2016 r.). Podczas rozprawy w dniu 14 marca 2017 r. Skarżący wyjaśnił, że budynek ma mieć powierzchnię około 1000 m2. 200 m2 ma obejmować funkcję agroturystyczną, a 800 m2 zajmować funkcja mieszkalna obejmująca również garaże. Oświadczył, że od 20 lat prowadzi gospodarstwo rolne w K., a obecnie równolegle dwa gospodarstwa rolne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone zostały przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") i sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy uznał, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nie narusza prawa. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 138 § 2 k.p.a Zgodnie z dyspozycją powołanego przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z istoty wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz z wykładni literalnej art. 138 § 2 zd. 1 w związku z art. 138 § 1 k.p.a. wynika, iż wydanie decyzji kasacyjnej stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Decyzja kasacyjna może bowiem zostać podjęta w postępowaniu przed organem odwoławczym wyłączenie w sytuacji, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Takie rozwiązanie prawne ma na celu zagwarantowanie stronie postępowania możliwości rozpoznania sprawy w dwóch instancjach w administracyjnym toku postępowania. Organ odwoławczy, wydając decyzję kasacyjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., jest więc zobowiązany wykazać łączne wystąpienie dwóch przesłanek, mianowicie, iż organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania oraz, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie Żadne inne wady postępowania, ani wady decyzji podjętej w pierwszej instancji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej. W związku z tym nie jest dopuszczalna rozszerzająca interpretacja tego przepisu (por. wyroki NSA: z dnia 22 września 1981 r., sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981/2/88 i z dnia 25 maja 1983r. sygn. akt II SA 403/83, ONSA 1983/1/3). W ocenie Sądu, organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wykazał, że organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania oraz, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że na terenie objętym planowaną inwestycją nie ma obecnie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec tego przy kształtowaniu nowego ładu przestrzennego i urbanistyki należało zastosować przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustalić warunki zabudowy w drodze decyzji. Organ I instancji stwierdził, że dla ustalania tych warunków w rozpatrywanej sprawie ust. 1 pkt 1 art. 61 u.p.z.p. nie znajduje zastosowania. W tym miejscu należy wyjaśnić, że ust. 1 pkt 1 artykułu 61 u.p.z.p. regulujący kwestie tzw. dobrego sąsiedztwa zostaje wyłączony, poprzez spełnienie przesłanek z ust. 4 art. 61 cyt. ustawy. Z ust. 4 art. 61 u.p.z.p. wynika, że "przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie". Przepis ten wyłącza zatem konieczność spełnienia warunku, tzw. dobrego sąsiedztwa w odniesieniu do zabudowy zagrodowej, w razie łącznego spełnienia następujących przesłanek: planowana zabudowa musi mieć charakter zabudowy zagrodowej, zabudowa ta musi być związana z już istniejącym gospodarstwem rolnym, a gospodarstwo to musi przekraczać średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Tymczasem, jak słusznie stwierdziło Kolegium, z decyzji organu I instancji nie wynika, czy w niniejszej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej. Organ odwoławczy prawidłowo podniósł, że co prawda, wielkość powierzchni gruntów rolnych posiadanych przez Skarżącego przekracza średnią powierzchnię gospodarstw w gminie S.(10,43 ha), toteż spełniona została jedna z przesłanek określonych w art. 61 ust. 4 u.p.z.p., jednakże z pisma Skarżącego z dnia [...] marca 2016 r. wynika, że ww. posiada już "zaplecze mieszkalne stanowiące zabudowę siedliskową". W związku z powyższym zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie wykazał dostatecznie, czy planowana zabudowa będzie jedyną, która ma być związana z prowadzeniem przedmiotowego gospodarstwa. Ponadto organ odwoławczy prawidłowo zaznaczył, że organ I instancji nie ustalił, pomimo twierdzeń pozostałych uczestników postępowania, czy planowana inwestycja będzie polegała na prowadzeniu "domu weselnego", a w związku z tym, czy może być prowadzone postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zagrodowej. W ocenie Sądu, zasadnie Kolegium stwierdziło, ze w prowadzonym przed organem I instancji postępowaniu nie doszło do dostatecznego wykazania, czy faktycznie możemy mieć do czynienia z postępowaniem w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że są one bezzasadne. Za bezpodstawny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, że stronami postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy zawsze będą inwestor (wnioskodawca) oraz podmioty posiadające tytuł prawny do nieruchomości, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2015 r., II SA/Gl 791/14, Lex Omega nr 1643851). Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie ze zgromadzonego materiału dowodowego (wypisy z ewidencji gruntów oraz mapy) wynika, że osoby uznane za strony są właścicielami nieruchomości sąsiadujących z działką o nr ewid. gr. [...], o obr. K. Bez znaczenia w sprawie jest zatem fakt, że właściciele działek sąsiednich mają miejsce zamieszkania w innych częściach kraju, wystarczy bowiem, że spełniają oni przesłankę posiadania prawa własności bądź użytkowania wieczystego do nieruchomości sąsiadujących. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 60 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. oraz art. 553 k.c. Wprawdzie w zaskarżonej decyzji Kolegium wskazało jedynie, że nie doszło (przed organem l instancji) do dostatecznego ustalenia, czy planowana zabudowa będzie jedyną, która ma być związana z prowadzeniem przedmiotowego gospodarstwa rolnego, albowiem z pisma Skarżącego z dnia [...] marca 2016 r. wynika, że ww. posiada już "zaplecze mieszkalne stanowiące zabudowę siedliskową". Jednakże w odpowiedzi na skargę podniosło, ze Skarżący prowadzi dwa gospodarstwa rolne (w K. i w S.). Ponadto, jak słusznie wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę, co prawda w polskim systemie prawnym występuje szereg definicji gospodarstwa rolnego, jednakże podstawowe znaczenie - szczególnie w połączeniu z istotą art. 61 ust. 4 u.p.z.p., odnoszącego się do zabudowy zagrodowej - nadaje się definicji przedmiotowo-funkcjonalnej z art. 553 k.c., w powiązaniu z legalną z definicją stworzoną przez prawodawcę unijnego. Tym samym, w aktualnej doktrynie uznaje się, że rolnik może posiadać na terenie jednego państwa członkowskiego jedynie jedno gospodarstwo rolne. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku Skarżącego, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że Burmistrz Z. naruszył dyspozycję wynikającą z § 5 i 8 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., poprzez ustalenie, iż wskaźnik powierzchni nowej zabudowy wynosić ma "do 15%", a wysokość głównej kalenicy "do 12 m". W tym miejscu należy wyjaśnić, że błędne jest twierdzenie strony skarżącej, że powierzchnia nowej zabudowy musi się mieścić w granicach między 0% a 15 % ogólnej powierzchni nieruchomości, a wysokość głównej kalenicy między 0 m a 12 m wysokości. Z decyzji organu I instancji bezsprzecznie wnika, że wskaźnik nowej zabudowy wynosić ma "do 15 %", a wysokość głównej kalenicy do 12 m". Ponadto Sąd stwierdził, że Kolegium prawidłowo wskazało, iż z ww. przepisów nie można wywodzić uprawnienia organu do określenia wskaźników, czy wielkości zabudowy poprzez wskazanie wyłącznie maksymalnego bądź minimalnego parametru. Określenie tych parametrów powinno być konkretne i stanowcze, winny być wyrażone w wartościach liczbowych, dokładnie je określając (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 grudnia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1624/11 LEX nr 1152855). Należy jednak zaznaczyć, że wskaźniki zabudowy, o których mowa w § 1 i § 3-9 cyt. rozporządzenia ustala się dopiero w sytuacji uznania, że nie mamy do czynienia z zabudową zagrodową, albowiem przepisy rozporządzenia znajdują zastosowanie do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (badania "dobrego sąsiedztwa"), którego nie stosuje się do zabudowy zagrodowej. Nieuzasadnione są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, stosownie do wymogów z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., organ rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dokonał jego swobodnej oceny (art. 80 k.p.a.). Wyniki tejże oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która wbrew twierdzeniom Skarżącego, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., zawiera bowiem wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, zaś przedstawiona w nim argumentacja jest spójna, logiczna i pozbawiona sprzeczności. Nie doszło również do naruszenia art. 8 i 12 § 1 k.p.a. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie naruszono art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Prawo własności może być ograniczone ustawą – a w konkretnej sprawie jest to ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym stanie rzeczy należało przyjąć, że decyzja kasacyjna organu odwoławczego została wydana w granicach określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy wykazał bowiem, że prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy wymaga uzupełnienia materiału dowodowego przez organ pierwszej instancji, a w szczególności ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z postępowaniem w sprawie dotyczącej zabudowy zagrodowej, czy też planowana inwestycja będzie polegała na prowadzeniu "domu weselnego", a w związku z tym, czy może być prowadzone postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zabudowy zagrodowej. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.