II SA/Bk 462/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 września 2013 r. sprawy ze skargi A. B. sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uznanie wypowiedzenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości za nieuzasadnione oddala skargę II SA/Bk 462/13 UZASADNIENIE W piśmie z dnia 1 grudnia 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta B. wypowiedział G. B. Sp. z o.o. w W. (dalej jako: Spółka), wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...], położonych przy ul. M. [...] w B. oraz ustalił nową opłatę w wysokości 1.364,964,94 zł. Odbiór korespondencji zawierającej wypowiedzenie został pokwitowany przez M. T. w siedzibie Spółki w W. przy A. J. [...] w dniu 27 grudnia 2011 r. W dniu 27 stycznia 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Spółka złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. wniosek o ustalenie, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadnione, ewentualnie że jest uzasadnione w innej wysokości. Orzeczeniem z dnia [...] marca 2012 r. znak [...], stosując art. 105 k.p.a. oraz art. 79 ust. 3 w zw. z art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), powoływanej dalej jako u.g.n., SKO oddaliło wniosek kwestionujący nową wysokość opłaty rocznej. Wskazało, że Spółka uchybiła trzydziestodniowemu terminowi do wniesienia takiego wniosku. Pouczono stronę, że orzeczenie nie jest zaskarżalne w toku instancji administracyjnej, natomiast w terminie 14 dni od dnia jego doręczenia przysługuje sprzeciw. Wniesienie sprzeciwu jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy sądowi powszechnemu. W dniu 30 marca 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Spółka wystąpiła do SKO z żądaniem przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja jest nieuzasadniona lub powinna nastąpić w niższej wysokości. Pismo zawierało również wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka: M. T., która pokwitowała odbiór korespondencji, S. F. - na okoliczność przebywania tego członka zarządu Spółki na urlopie wypoczynkowym w dniach 24 - 28 grudnia 2011 r., K. C. na okoliczność przebywania tego członka zarządu Spółki na urlopie wypoczynkowym w dniach 19 grudnia 2011 r. – 8 stycznia 2012 r. Wywiedziono, że M. T. nie jest pracownikiem Spółki G. B., zatem to nie w dniu 27 grudnia 2011 r. (pokwitowania przez nią odbioru korespondencji), ale dopiero w dniu 29 grudnia 2011 r. (przekazania korespondencji członkowi zarządu S. F.) nastąpiło skuteczne doręczenie Spółce pisma zawierającego informację o aktualizacji opłaty. Podkreślono, że Spółka nie zatrudnia żadnych pracowników. Reprezentują ją wyłącznie członkowie zarządu. Żądanie o przywrócenie terminu SKO oddaliło orzeczeniem z dnia [...] maja 2012 r. znak [...] na podstawie art. 78 i art. 79 ust. 7 u.g.n. Organ wyjaśnił stronie, że trzydziestodniowy termin do złożenia wniosku kwestionującego wysokość zaktualizowanej opłaty ma charakter zawity i nie podlega przywróceniu. Użytkownik wieczysty ma prawo złożenia sprzeciwu (w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia) i żądania rozpoznania sprawy przez sąd powszechny. Spółka w dniu 10 kwietnia 2012 r. (data wpływu do organu) złożyła sprzeciw od orzeczenia SKO z dnia [...] marca 2012 r., który przesłano do Sądu Okręgowego w B. Wyrokiem z dnia 3 października 2012 r. w sprawie I C [...] Sąd Okręgowy w B. oddalił powództwo G. B. przeciwko Skarbowi Państwa – Prezydentowi Miasta B. o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowych, dokonana wypowiedzeniem z dnia 1 grudnia 2012 r., jest nieuzasadniona. Sąd ustalił, że: M. T. była uprawniona do odbioru korespondencji na podstawie przepisu art. 45 k.p.a., a w konsekwencji doręczenie Spółce w dniu 27 grudnia 2011 r. pisma zawierającego wypowiedzenie dotychczasowej opłaty rocznej było skuteczne; złożenie przez Spółkę w dniu 27 stycznia 2012 r. wniosku o ustalenie innej wysokości opłaty było spóźnione, co wywołało skutek w postaci prawnej skuteczności wypowiedzenia. W konsekwencji sąd ocenił, że powództwo Spółki o ustalenie innej niż zaproponowana w wypowiedzeniu wysokości opłaty rocznej podlega oddaleniu. Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie II SA/Bk 510/12, wydanym ze skargi G. B. na orzeczenie SKO w B. z dnia [...] maja 2012 r. znak [...], WSA w Białymstoku uchylił zaskarżone orzeczenie. Sąd wskazał, że przedmiotem jego kontroli nie jest orzeczenie SKO oddalające wniosek Spółki kwestionujący ustalenie nowej wysokości opłaty (orzeczenie z dnia [...] marca 2012 r.) – bowiem to zostało zaskarżone do sądu powszechnego, ale orzeczenie SKO wydane w kwestii wpadkowej, oddalające wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku kwestionującego ustalenie nowej wysokości opłaty (z dnia [...] maja 2012 r.). Zdaniem sądu, od takiego orzeczenia Kolegium, wydanego w kwestii wpadkowej, procesowej, nie przysługuje sprzeciw do sądu powszechnego, bowiem ten służy wyłącznie od merytorycznego orzeczenia Kolegium. Na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ustalenie zasadności aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego służy skarga do sądu administracyjnego jak na postanowienie kończące postępowanie w sprawie (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Uchylając zaskarżone orzeczenie sąd polecił SKO rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu na podstawie art. 58 k.p.a. i pouczyć stronę o przysługującym prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wskazał, że w przypadku przywrócenia terminu organ powinien rozpoznać sprawę merytorycznie. Ocenił, że w sprawie, na chwilę wydawania wyroku, przesądzona jest jedynie kwestia dotycząca uchybienia terminu. Rozpoznając ponownie wniosek Spółki o przywrócenie terminu do złożenia wniosku kwestionującego wypowiedzenie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego – Kolegium dopuściło dowód z protokołu przesłuchania w charakterze świadka M. T. (ze sprawy I C [...]). Postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. znak [...], orzekając na podstawie art. 59 § 1 i 2, art. 58 § 1 i 2 w związku z art. 129 § 2 k.p.a. oraz w związku z art. 79 ust. 7 u.g.n., SKO odmówiło przywrócenia terminu (błędnie nazywając "odwołaniem" wniosek kwestionujący wypowiedzenie wysokości opłaty rocznej). Zdaniem Kolegium wniosek strony zawierał wewnętrznie sprzeczną argumentację: Spółka kwestionowała prawidłowość doręczenia (do rąk osoby nieupoważnionej), a jednocześnie wskazywała datę 29 grudnia 2011 r. jako dzień skutecznego doręczenia. Z uwagi jednak, jak wskazano, na związanie oceną sądu ze sprawy II SA/Bk 510/12 - Kolegium w pierwszej kolejności oceniło czy wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej zostało skutecznie doręczone. Ustaliło, że doręczenie nastąpiło M. T. w siedzibie Spółki, którą jest W., A. J. [...]. Z protokołu rozprawy z postępowania przed Sądem Okręgowym w B. (I C [...]) wynika, zdaniem SKO, że wymieniona osoba była uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej do G. B. jako podmiotu należącego do grupy kapitałowej A. P. i często tę korespondencję odbierała, a w dniu 27 grudnia 2011 r. – przy nieobecności członków zarządu Spółki – jej obowiązkiem było odebranie korespondencji, co też uczyniła. W tych okolicznościach, zdaniem Kolegium, doręczenie wypowiedzenia nastąpiło skutecznie w dniu 27 grudnia 2011 r. w rozumieniu art. 45 k.p.a., bowiem odebrała je osoba uprawniona do odbioru pism kierowanych do Spółki. W ocenie SKO nie zaistniała potrzeba przesłuchiwania zawnioskowanych świadków, bowiem okoliczność odbioru korespondencji i nieobecności członków zarządu nie jest sporna. Kolegium oceniło też, że wypowiedzenie przekazano S. F. (jednemu z członków zarządu) w dniu 29 grudnia 2011 r., zatem Spółka miała od tej daty jeszcze 28 dni na wystąpienie z wnioskiem kwestionującym wypowiedzenie, co jednak nie nastąpiło. Skoro zatem, zgodnie z art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny spóźnienia, to wskazany siedmiodniowy termin biegł od dnia 29 grudnia 2011 r. i upływał 5 stycznia 2012 r., a zatem jeszcze w terminie otwartym do wystąpienia do Kolegium z wnioskiem kwestionującym wypowiedzenie. W tych okolicznościach uzasadniona jest, jak wskazało SKO, odmowa przywrócenia terminu. Kolegium wzięło również pod uwagę stanowisko strony, zgodnie z którym dzień 23 marca 2012 r. (doręczenie Spółce orzeczenia SKO z dnia [...] marca 2012 r. oddalającego wniosek kwestionujący wypowiedzenie wysokości opłaty rocznej) był dniem dowiedzenia się przez Spółkę o uchybieniu terminu. W konsekwencji rozważyło, czy strona uprawdopodobniła brak winy w uchybieniu terminu. Oceniło jednak negatywnie tę okoliczność, wskazując że od dnia 29 grudnia 2011 r. (otrzymania wypowiedzenia przez S. F.) istniała możliwość takiego zorganizowania pracy członków zarządu i sekretariatu Spółki, aby dochować terminu na złożenie wniosku kwestionującego wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej. Nieprawidłowości w pracy sekretariatu obciążają jednak Spółkę, zatem brak jest podstaw do uznania, że nie z własnej winy uchybiła terminowi. Skargę na powyższe postanowienie złożyła do sądu administracyjnego A. B. Spółka z o.o. w W. (następca prawny G. B.) zarzucając naruszenie: art. 45 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że M. T. była osobą uprawnioną do odbioru korespondencji w imieniu skarżącego, a w konsekwencji, że doręczenie nastąpiło skutecznie w dniu 27 grudnia 2011 r.; art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 oraz art. 78 § 2 k.p.a. w związku z art. 79 ust. 7 u.g.n. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji zaniechanie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków M. T. i S. F., niewydanie postanowienia oddalającego wniosek dowodowy strony, brak zawiadomienia o zakończeniu postępowania dowodowego; art. 58 § 2 k.p.a. poprzez jego wadliwą wykładnię i niewłaściwe uznanie, że termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu minął w dniu 5 stycznia 2012 r. Skarżąca wskazała, że SKO przy ocenie skuteczności doręczenia odwołało się do zasad obowiązujących w postępowaniu cywilnym, pomijając że w orzecznictwie sądów administracyjnych doręczenie korespondencji jednostkom organizacyjnym może nastąpić wyłącznie w lokalu jej siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism (członkom organu, pełnomocnikowi, pracownikowi), a nie innym osobom. Przepis art. 45 k.p.a. należy bowiem interpretować na korzyść strony. SKO posłużyło się również dowodem z protokołu przesłuchania świadka z innego postępowania (cywilnego), naruszając tym samym zasadę bezpośredniości oraz przyjmując identycznie jak w postępowaniu cywilnym ustalenie co do skuteczności doręczenia, mimo że sąd powszechny ocenił m.in. inny, materialny, charakter terminu na złożenie wniosku kwestionującego wypowiedzenie dotychczasowej wysokości opłaty rocznej. Także bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu powinien być liczony od dnia dowiedzenia się przez stronę o takim uchybieniu, co SKO pominęło. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości własne stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przypomnieć należy, że okoliczność przywrócenia terminu do złożenia wniosku kwestionującego wypowiedzenie skarżącej Spółce opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości była już przedmiotem oceny tutejszego sądu. W uzasadnieniu wyroku z dnia 4 grudnia 2012 r. w sprawie II SA/Bk 510/12 poprzedni skład orzekający przesądził, że termin trzydziestodniowy do złożenia wniosku kwestionującego wysokość opłaty rocznej jest terminem procesowym, a nie materialnoprawnym, a zatem jego przywrócenie stanowi kwestię wpadkową rozpoznawaną na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem składu orzekającego w sprawie II SA/Bk 510/12 powyższy wniosek znajduje swoją podstawę prawną w art. 79 ust. 7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.), powoływanej dalej jako u.g.n. Sąd polecił również organowi dokonać ponownej oceny wniosku o przywrócenie terminu, tym razem na podstawie art. 59 k.p.a. Skład orzekający w sprawie niniejszej pozostaje związany powyższą oceną prawną na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływaną dalej jako p.p.s.a. Przedmiotowe związanie obowiązywało również SKO w Białymstoku przy ponownym rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem sądu organ trafnie ocenił, że nie istnieją podstawy do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Zgodnie z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. obowiązują następujące zasady rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu w postępowaniu administracyjnym: konieczny jest wniosek strony w tym przedmiocie złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny powodującej spóźnienie, we wniosku należy uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez winy strony, jednocześnie z wniesieniem żądania należy dopełnić czynności, dla której został określony termin. Jak prawidłowo ustalono w sprawie niniejszej, doręczenie skarżącej Spółce wypowiedzenia dotychczasowej wysokości opłaty rocznej nastąpiło skutecznie w dniu 27 grudnia 2011 r. - do rąk osoby uprawnionej do odbioru korespondencji kierowanej do Spółki. Trafnie SKO powołało w tym względzie treść art. 45 k.p.a., zgodnie z którym jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Z zebranego materiału dowodowego (protokół rozprawy w sprawie I C [...]) istotnie wynika, że M. T. była osobą, którą można uznać za uprawnioną (w rozumieniu art. 45 k.p.a.) do odbioru pism kierowanych do skarżącej Spółki, także mimo braku pisemnego sformułowania jej obowiązków w tym zakresie. Przepis art. 45 k.p.a. nie wymaga regulaminowego czy innego specjalnego upoważnienia do odbioru korespondencji. Na jego podstawie można za osobę uprawnioną do tej czynności uznać również podmiot zwyczajowo odbierający korespondencję, jeśli ma to miejsce w sposób dotychczas akceptowany przez stronę postępowania (vide postanowienie NSA z dnia 5 października 2012 r., II OZ 857/12, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Taka też sytuacja, jak trafnie oceniło SKO, miała miejsce w sprawie niniejszej. Zdaniem sądu skarżąca nie podważyła skutecznie powyższego ustalenia, które powziął również sąd powszechny w sprawie I C [...], jak też bezzasadne pozostają jej zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz art. 78 ust. 2 w związku z art. 79 ust. 7 u.g.n. Wobec dysponowania przez organ odpisem protokołu zeznań M. T. ze sprawy I C [...], zawierającym wszystkie istotne dla niniejszej sprawy informacje, z którego to protokołu wynikał również fakt uczestniczenia pełnomocnika skarżącej Spółki w tym przesłuchaniu, brak było podstaw do dopuszczania dowodu z zeznań tego świadka w postępowaniu administracyjnym. Również wskazać należy odnośnie powyższych zarzutów, że procedura administracyjna nie wymaga wydawania postanowienia o odmowie dopuszczenia dowodu. Natomiast wbrew stanowisku skarżącej uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wymagania art. 107 § 3 k.p.a., bowiem w sposób wyczerpujący przedstawia sposób rozumowania organu oraz zawiera ustosunkowanie się do zgłoszonych zarzutów. Skoro doręczenie kierowanego do Spółki wypowiedzenia nastąpiło skutecznie w dniu 27 grudnia 2011 r., to termin złożenia wniosku kwestionującego zaproponowaną nową wysokość opłaty mijał w dniu 26 stycznia 2012 r. Zatem jego złożenie w dniu 27 stycznia 2012 r. nastąpiło z opóźnieniem. W powyżej opisanej sytuacji, aby skutecznie żądać przywrócenia terminu strona powinna była wykazać, że określone okoliczności, niezawinione przez nią, a jednocześnie uniemożliwiające terminowe złożenie wniosku kwestionującego nową wysokość opłaty, zaistniały lub też istniały w ostatnim dniu ustawowego terminu, jaki był przewidziany na tę czynność procesową tj. w dniu 26 stycznia 2012 r. Nie można się bowiem w sposób niezawiniony spóźnić z dokonaniem czynności procesowej, jeśli w ostatnim dniu terminu na dokonanie czynności nie istnieje niezawiniona przez stronę przeszkoda uniemożliwiająca jej podjęcie. Nadto, dopiero gdyby strona w sprawie niniejszej uprawdopodobniła wystąpienie niezawinionej przyczyny spóźnienia w dniu 26 stycznia 2012 r., to otwarta zostałaby również droga do ustalenia początku biegu siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia żądania kwestionującego wysokość nowej opłaty. Termin siedmiodniowy z art. 58 § 2 k.p.a. liczy się bowiem od dnia ustania przyczyny spóźnienia. Tymczasem żadna z powyższych okoliczności nie została przez skarżącą wykazana. Skarżąca konsekwentnie podnosiła w trakcie postępowania okoliczność przebywania członków zarządu na urlopach, jednak termin żadnego z tych urlopów nie przypadał na dzień 26 stycznia 2012 r. Nie wskazano również innych faktów mających miejsce w tej dacie, które wykluczałyby złożenie wniosku kwestionującego wypowiedzenie. Jeśli zatem takich okoliczności nie wskazano (aktualnych na datę upływu spornego terminu), to również brak było podstaw do ustalania początkowego dnia terminu siedmiodniowego na złożenie wniosku z art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Co prawda SKO przyjęło, że zaczął on biec po doręczeniu wypowiedzenia członkowi zarządu w dniu 29 grudnia 2011 r. i upłynął 5 stycznia 2012 r., jednak to ustalenie nie jest zasadne. Jeszcze raz należy podkreślić, że o spóźnieniu można mówić wyłącznie wówczas, gdy przyczyna spóźnienia występowała ostatniego dnia terminu i z jej powodu terminu nie dochowano. Natomiast termin siedmiodniowy z art. 58 § 2 k.p.a. nie może biec w okresie, w którym można skutecznie dokonać czynności procesowej, a jedynie może biec – co wyżej wywiedziono - od dnia ustania przyczyny, jeśli istniała ona ostatniego dnia uchybionego terminu na dokonanie czynności procesowej. Zauważyć jednak należy, że mimo błędnej oceny tej ostatniej okoliczności przez SKO, ostateczny wynik postępowania – odmowa przywrócenia terminu - należy uznać za zgodny z prawem i uzasadniający oddalenie skargi. Przedmiotowa błędna ocena nie miała zatem wpływu na wynik postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Identyczne argumenty nie pozwalają uznać za trafne stanowiska Spółki, zgodnie z którym przyczyna uchybienia terminu ustała dopiero w dniu doręczenia orzeczenia SKO z dnia [...] marca 2012 r. o oddaleniu wniosku kwestionującego wysokość nowej opłaty rocznej (co miało miejsce 23 marca 2012 r.), a wniosek o przywrócenie terminu został złożony w terminie siedmiodniowym. Zdaniem sądu data doręczenia orzeczenia SKO z dnia [...] marca 2012 r. świadczy jedynie o dowiedzeniu się przez stronę o fakcie uchybienia terminowi, a nie jest datą ustania przyczyny spóźnienia. Rozumowanie strony byłoby uzasadnione wyłącznie wówczas, gdyby w dacie 26 stycznia 2012 r. istniała przyczyna, ze względu na którą nastąpiło spóźnienie. Wówczas faktycznie można by było rozważyć liczenie terminu siedmiodniowego z art. 58 § 2 k.p.a. od dnia 24 marca 2012 r. (dzień po doręczeniu). Skoro jednak strona nie wskazała na jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiające jej nadanie przesyłki z wnioskiem o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne w dniu 26 stycznia 2012 r. – to brak jest podstaw do liczenia terminu siedmiodniowego od dnia następującego po dacie 23 marca 2012 r. Odnośnie zarzutu niezawiadomienia strony o zakończeniu postępowania dowodowego to wskazać należy, że k.p.a. nie przewiduje takiej instytucji. Natomiast procedura administracyjna wymaga umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Uznając, że przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu wpadkowym w sprawie o ustalenie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego na mocy art. 79 ust. 7 u.g.n. (jako przepis dotyczący załatwiania sprawy) ocenić należy, że faktycznie nie został zachowany, jednak pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy. Dowodami, które dopuściło SKO przed ponownym rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu były: odpis e-protokołu zawierającego zeznania M. T. ze sprawy I C [...] oraz odpis wyroku wydanego w tamtej sprawie. Powtórzyć należy, że w przesłuchaniu tym brał udział pełnomocnik Spółki, zaś wyrok był również Spółce znany. W tych okolicznościach niedopełnienie obowiązku z art. 10 § 1 k.p.a. pozostawało bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując, mimo częściowo błędnego uzasadnienia (w zakresie powodów odmowy przywrócenia terminu) zaskarżone postanowienie SKO o odmowie przywrócenia terminu należy uznać za zgodne z prawem (art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 k.p.a.), co uzasadniało oddalenie skargi. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.