II SA/Bk 463/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. T. na działanie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie dokumentacji uprawnionego geodety p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Skargą z dnia 29 kwietnia 2010r. S. T. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku o dokonanie oceny działania P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. w sprawie wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie dokumentacji geodety J. K. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarga została wywiedziona na pismo z dnia 18 września 2009r. wystosowane do skarżącego w trybie postępowania skargowego uregulowanego art. 237 -240 kpa, a przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości zaskarżania czynności podejmowanych w tym trybie. Z uwagi na brak sprecyzowania powyższej skargi Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 9 lipca 2010 r. wezwał skarżącego, pod rygorem odrzucenia skargi, do usunięcia jej braków formalnych poprzez wyraźne wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu) lub zaskarżonej czynności, ewentualnie oświadczenie, że skarga dotyczy bezczynności organu i wskazanie przedmiotu bezczynności. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przedłożył pismo, w którym powtórzył twierdzenia zawarte w skardze, nie wskazując zaskarżonego aktu, ani też wniosku, którego organ nie rozpatrzył. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) cytowanej dalej jako: p.p.s.a., skarga do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Odnosząc treść powyższego przepisu do sytuacji zaistniałej w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że skarga wniesiona przez S. T. powyższym wymogom nie odpowiada. Przede wszystkim skarżący nie wskazał żadnego konkretnego aktu, który ma być przedmiotem skargi. Z treści pisma z 21 lipca 2010r. wynika jedynie, iż sprawa dotyczy wniosku o wszczęcie postępowania wyjaśniającego w przedmiocie dokumentacji uprawnionego geodety J. K., jednakże w aktach administracyjnych, jak sam przyznaje skarżący, brak jest rzeczonego wniosku. Kopii tego wniosku nie przedłożył również skarżący. W tych okolicznościach niemożliwe jest dokonanie kontroli legalności działania organu administracji publicznej, albowiem skarżący nie określił dokładnie przedmiotu skargi, co jest warunkiem niezbędnym takiej kontroli. Sąd administracyjny rozpatruje, bowiem skargi na konkretne przejawy działalności organów administracji i nie może zajmować się abstrakcyjną kontrolą postępowania organu w bliżej niesprecyzowanej sprawie (tak: WSA w Lublinie w postanowieniu z dnia 2 lutego 2010r., III Sa/Lu 554/09, niepublik.). Zgodnie zaś z art. 49 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi sankcją za niedopełnienie tego obowiązku nie jest pozostawienie bez rozpoznania, lecz odrzucenie skargi, których braków formalnych nie uzupełniono w terminie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W przedmiotowej sprawie skarżący, pomimo wezwania Sądu, nie usunął wskazanych braków formalnych i nie wyjaśnił, jaka konkretnie czynność lub decyzja jest przedmiotem jego skargi. Skarga zaś nie mająca jasno sprecyzowanego przedmiotu nie nadaje się do merytorycznego rozpoznania. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.