II SA/Bk 479/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lipca 2010 r. sprawy ze skargi S. T. w przedmiocie postępowania pracownika Starostwa Powiatowego w B. P. p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] zerwca 2010 r. S. T. wniósł do Starosty B. skargę na postępowanie pracownika Starostwa zwierającą zarzut wprowadzenia go w błąd oraz stwierdzenia nieprawdy, z wnioskiem o wyciągnięcie w stosunku do pracownika konsekwencji służbowych. W odpowiedzi na pismo Starosta poinformował S. T., że udzielono mu stosownych wyjaśnień dotyczących zasad potwierdzania wpływu pism oraz że postępowanie pracownika Starostwa było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa i nie naruszyło interesu prawnego skarżącego. W dniu 26 czerwca 2010 r. S. T. wniósł do tutejszego sądu administracyjnego skargę, w której ponownie opisał działanie pracownika Starostwa, twierdząc, że jego pismo nie zostało właściwie załatwione. W odpowiedzi na skargę Starosta B. wniósł o jej odrzucenie, uzasadniając, że skarga została rozpatrzona w trybie przewidzianym w art. 227 k.p.a. i zakończona zawiadomieniem o sposobie załatwienia sprawy. Natomiast działanie administracji w trybie opartym o ten przepis nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę, S. T. powtórzył argumentację zawartą we wcześniejszych pismach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Pismo skarżącego zostało załatwione w trybie postępowania skargowego uregulowanego w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem skargi w ww. zakresie może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie sprawy ( art. 227 k.p.a.). Zasadą jest, że organem właściwym do rozpatrzenia i załatwienia skarg jest organ wyższego stopnia lub organy sprawujące bezpośredni nadzór. Załatwienie skargi zgodnie z art. 238 § 1 k.p.a. następuje poprzez zawiadomienie o załatwieniu skargi. Zawiadomienie stanowi formę działania, będącą czynnością materialno - techniczną, a więc taką czynnością, która skutki prawne wywołuje przez fakty (vide: Czynności faktyczne administracji państwowej, Z. Kmieciak, SP-E t. XXXIX, Łódź 1987, s. 74-86). Zawiadomienie takie zawiera informację o czynnościach wewnętrznych organu załatwiającego skargę i ich rezultatach, a wywiera ono trojaki skutek prawny. Po pierwsze kończy postępowanie skargowe w odniesieniu do sprawy, po drugie umożliwia wniesienie przez adresata zawiadomienia kolejnej skargi - tym razem wynikającej z niezadowolenia z załatwienia skargi (art. 227 k.p.a.), trzecim zaś skutkiem będzie możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 239 k.p.a. w odniesieniu do ponowionej skargi, w szczególności podtrzymania swego dotychczasowego stanowiska. Zgodnie zaś z poglądem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 11 lutego 2002 r. II SA/Wr 3121/01 (niepubl.), "sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu Działu VIII k.p.a., a więc związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników (art. 227 k.p.a.)". Podobnie w tezie postanowienia NSA z dnia 9 grudnia 1999 r. sygn. akt II SAB 7/99 stwierdzono, iż "ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a., nie podlega kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego". Konsekwencją powołanych orzeczeń jest uznanie, iż w przypadku skierowania takiej skargi do sądu administracyjnego musi ona być odrzucona jako niedopuszczalna (tak: B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2004, wyd. 6, s. 816 i nast.). Z tych też względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.