II SA/Bk 482/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi H. S. i S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oddala skargę Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Wnioskiem z dnia [...] października 2018 r. J. C. prowadząca działalność gospodarczą "P." Firma Drogowa (powoływana dalej jako "Inwestor") wystąpiła do Prezydenta Miasta B. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali produkcyjno-magazynowej z częścią socjalną i linią technologiczną wytwórni betonu i prefabrykatów betonowych do celów ogólnobudowlanych wraz z pozostałym zagospodarowaniem terenu tj.: infrastrukturą techniczną i towarzyszącą, budowlami towarzyszącymi oraz układem komunikacyjnym, usytuowanych na działkach o nr ewid. gr. nr [...] (Obręb - [...]) w B. oraz na części działki o nr ewid. gr [...] (Obręb - [...]), położonej na terenie gminy D.. Inwestycję zaliczono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r., poz. 2081, dalej powoływanej w skrócie: "uooś"). Prezydent Miasta B., po wszczęciu postępowania w powyższym zakresie, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 uooś, zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (PPIS), do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (RDOŚ) oraz do Dyrektora Zarządu Zlewni w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wyrażenie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. RDOŚ opinią z dnia [...] października 2018 r. stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. PPIS w opinii z dnia [...] października 2018 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia oraz ustalił raport o oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie zgodnie z art. 66 uooś, ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania na życie i zdrowie ludzi. Organ opiniujący uwzględniając zakres i lokalizację inwestycji w bliskim sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, stwierdził, że oddziaływanie przedsięwzięcia oraz fakt, że przedsięwzięcie zostało zaliczone do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko może stanowić znaczną uciążliwość. Po przekazaniu według właściwości wniosku o wyrażenie opinii co do obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. (DRZGW) opinią z dnia [...] listopada 2018 r. nie stwierdził obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia. Prezydent Miasta B., po przeanalizowaniu powyższych opinii i karty informacyjnej przedsięwzięcia (KIP) przedstawionej przez Inwestorkę wraz z wnioskiem, postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W dalszej kolejności decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] Prezydent Miasta B.: 1) nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia; 2) wskazał wymagania konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, oraz 3) nałożył na Inwestora określone obowiązki na etapie realizacji i eksploatacji. W podstawie prawnej organ wskazał art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 2 uooś. Po rozpatrzeniu odwołania H. S. i S. S., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], uchyliło w całości powyższą decyzję przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium stwierdziło, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na stwierdzenie, że w niniejszej sprawie występuje brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Przypominając ustalenia poczynione przez Prezydenta oraz dane zawarte w KIP Kolegium uznało, że poszczególne urządzenia opisane w KIP będą emitowały hałas powyżej limitu przewidzianego dla sąsiadującej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a w samej decyzji nie zsumowano łącznej mocy akustycznej poszczególnych urządzeń, nie wskazano również, w jakim kierunku hałas będzie się głównie rozchodził i nie wykazano, by na terenie nieruchomości sąsiadujących gdzie znajduje się zabudowa jednorodzinna faktycznie nie następowało przekroczenie norm hałasowych. Sformułowania zaś o braku przekroczenia norm hałasowych, bądź też niewielkim ich okresowym przekroczeniu, nie zostały – zdaniem Kolegium – poparte sumarycznymi wyliczeniami wskazującymi na hałas emitowany przez zakład. Z tego względu organ drugiej instancji za konieczne uznał zwrócenie się w toku ponownie prowadzonego postępowania do Inwestora celem złożenia stosownych wyjaśnień i uzupełnień do KIP, odnoszących się do emisji hałasu całego zakładu nie zaś poszczególnych jego komponentów i wykazania, że na terenach nieruchomości mieszkalnych nie dochodzi do przekroczenia norm hałasowych. W ocenie SKO twierdzenia autora KIP, że emitowany przez obiekty hałas będzie zamykał się w granicach działki, do której Inwestor ma tytuł prawny, nie znajdują potwierdzenia w zgormadzonym materiale dowodowym. Na powyższą decyzję sprzeciw do Sądu wniosła Inwestorka. Wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r. sygn. II SA/Bk 131/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję. Wskazując na treść art. 112, art. 113 ust. 1, art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 799), Sąd wskazał, że "faktyczne" zagospodarowanie i wykorzystywanie terenu ma znaczenie w postępowaniu dotyczącym ustalania poziomu emitowanego hałasu tylko wówczas, gdy dla terenu nie obowiązuje plan miejscowy. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika tymczasem, że zarówno nieruchomość Inwestora i jak nieruchomości sąsiadujące objęte są postanowieniami planu miejscowego części osiedla Z. w B.(rejon ulicy [...]), na którym znajduje się teren inwestycji oraz działki sąsiednie, w tym działka o nr [...] (uchwała Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r.). Tak więc to plan miejscowy wyznacza funkcję terenu istotną dla dopuszczalnego poziomu hałasu, a nie sposób faktycznego wykorzystywania nieruchomości. Klasyfikacja terenu, na którym planowane jest wnioskowane przedsięwzięcie oraz terenu działek sąsiadujących, w tym działki o nr [...] w zakresie norm hałasowych, powinna być zatem dokonana na podstawie obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z części rysunkowej tegoż planu teren wnioskowanego przedsięwzięcia, jak też teren działki o nr [...], oznaczony jest symbolem 2U, UC, P z przeznaczeniem pod usługi, w tym lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz produkcję wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. Dla tego typu terenów, jak wynika z art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, nie określa się zaś dopuszczalnych poziomów hałasu. Tym samym Sąd za błędne uznał zakwalifikowanie przez Kolegium znajdujących się w otoczeniu wnioskowanego przedsięwzięcia terenów, w tym nieruchomości należącej do Państwa S., jako terenów zabudowy jednorodzinnej, podlegającej ochronie na podstawie rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Okoliczność zaś, iż na terenie działki o nr [...] znajduje się budynek mieszkalny, co istotne, połączony z zabudową usługową, którą prowadzą właściciele powyższej działki, w żaden sposób nie zmienia przeznaczenia powyższego terenu określonego w planie wyłącznie pod usługi, lokalizację obiektów handlowych oraz produkcję wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. W ocenie Sądu ustalenia w zakresie emisji hałasu i mocy akustycznej opisane szczegółowo w KIP oraz niezakwestionowane przez organy opiniujące nie dawały podstaw do uznania ich za niewystarczające, tym bardziej, że SKO błędnie zakwalifikowało tereny działek sąsiadujących jako tereny zabudowy jednorodzinnej podlegające ochronie akustycznej. Decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na skutek powyższego wyroku WSA orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta B. o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowej inwestycji. Kolegium wskazało, że zgodnie z w § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej jako "rozporządzenie") - instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15t na dobę - inwestycja będąca przedmiotem sprawy należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Jednocześnie, ustawodawca dość precyzyjnie określił katalog okoliczności uzasadniających odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydania tego rodzaju decyzji można odmówić jedynie w razie: - niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 uooś); - odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 uooś (wiążący charakter stanowiska zajętego przez organ uzgadniający wyraża się w niemożności wydania decyzji pozytywnej w przypadku negatywnego stanowiska organu uzgadniającego, a także w niedopuszczalności określenia w decyzji pozytywnej warunków realizacji przedsięwzięcia w sposób odmienny niż uczynił to organ uzgadniający); - braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 uooś); - gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 uooś); - jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 uooś). Odnosząc te regulacje do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych Kolegium stwierdziło, że na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, z którego części rysunkowej wynika, że teren wnioskowanego przedsięwzięcia, jak też teren przedmiotowej działki, oznaczonym jest symbolem 2U, UC, P z przeznaczeniem pod usługi, w tym lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz produkcję wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. Dalej Kolegium wskazało, że RDOŚ i Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. w swoich opiniach stwierdzili, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei PPIS, w opinią z dnia [...] października 2018 r. stwierdził taki obowiązek oraz ustalił raport o oddziaływaniu na środowisko w pełnym zakresie zgodnie z art. 66 uooś ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania na środowisko. Kolegium wskazało następnie, że z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie lokalizacyjnym (inwestycja lokalizowana jest w obszarze przeznaczonym w Mpzp na zabudowę produkcyjną). Zdaniem organu przesłanka znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 (art. 81 ust. 2 uooś), nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowanie, albowiem, nie zaistniał obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto najbliższy obszar chronionego krajobrazu znajduje się w oddaleniu około 3,58 i 4,2 km (odpowiednio - rezerwat A. i Park Krajobrazowy Puszczy [...]) od projektowanego przedsięwzięcia. Kolegium uznało również, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby przedsięwzięcie mogło spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych, o których mowa w art. 81 ust. 3 uooś (tj. określonych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza). Sumując powyższe organ stwierdził, że w analizowanej sprawie nie zaistniały wyżej wskazane warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją wydawaną na wniosek inwestora. Stąd też przyjmuje się, że wniosek - o ile spełnia wymogi przewidziane ustawą oraz zawiera wymagane załączniki - wiąże organ wydający decyzję. Sprzeciw stron (w tym Skarżących) lub członków społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może być podstawą odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium zauważyło, że wydanie każdej decyzji środowiskowej musi poprzedzić postępowanie, w którym zostaną wszechstronnie wyjaśnione i ocenione wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne. W przypadku decyzji stwierdzających brak potrzeby przeprowadzania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko konieczne jest zwłaszcza ustalenie - z uwzględnieniem okoliczności, o których mowa w art. 63 ust 1 uooś - czy faktycznie przedsięwzięcie nie wymaga dokonania takiej oceny. Dlatego też należało dokonać oceny złożonego wniosku, KIP, skarżonej decyzji, opinii organów współdziałających oraz innych dowodów zebranych w sprawie. Skład orzekający Kolegium uznał, że zebrany materiał dowodowy oraz uzasadnienie skarżonego rozstrzygnięcia pozwala na uznanie sprawy za wyjaśnioną wyczerpująco, co przesądza, że postępowanie organu pierwszej instancji było zgodne z obowiązującym prawem. Powiązując ocenę materiału dowodowego z wytycznymi WSA w Białymstoku organ wskazał, że argumentacja Skarżących dotycząca immisji (szczególnie hałasu) nie mogła znaleźć potwierdzenia. Kluczowym dowodem w sprawie, ocenianym przez Kolegium, była KIP. Ocena formalna tego dokumentu jest zdaniem organu odwoławczego pozytywna, albowiem spełnia formalne wymogi uooś. Również analiza merytoryczna KIP pozwala na stwierdzenie, że faktycznie - zgodnie z twierdzeniem organu pierwszej instancji - planowane przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. W kwestii emisji pyłów do powietrza Kolegium stwierdziło, że zgodnie z danymi zawartymi w KIP, emisja tego rodzaju będzie chwilowa, a filtry mają zapewnić prawie całkowitą ich redukcję. Emisja ta poddana została analizie w KIP i nie stwierdzono, aby poza granicami nieruchomości następowało ponadnormatywne stężenie pyłów. Nie sposób też odnaleźć racjonalnych przeciwdowodów na twierdzenie przeciwne. W odniesieniu do zarzutu braku odniesienia się przez organ pierwszej instancji do wpływu przedsięwzięcia na stan wód powierzchniowych Regionu Wodnego Środkowej W. "B.", który określa się jako "zły" Kolegium stwierdziło, że do tej kwestii odnosił się organ uzgadniający, który uznał, że planowana inwestycja nie stoi w sprzeczności z opisanymi w opinii DRZGW celami środowiskowymi. DRZGW stwierdził nadto, iż oddziaływanie przedsięwzięcia na etapie jego realizacji będzie związane z wykonywaniem prac budowlanych, które będą miały charakter krótkotrwały i ustąpią po zakończeniu realizacji inwestycji. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia, zastosowany zostanie szereg rozwiązań chroniących środowisko gruntowo - wodne. W jego ocenie realizacja i eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie przyczyni się do pogłębiania presji komunalnej występującej w obrębie jednolitej części wód powierzchniowych oraz nie będzie kolidować z realizacją celów środowiskowych określonych dla JCWP. W związku z powyższym uznano, że realizacja przedsięwzięcia i jego właściwa eksploatacja nie będzie miała negatywnego wpływu na stan wód oraz osiągnięcie celów środowiskowych. DRZGW stwierdził, iż odstąpienie od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest uzasadnione. Również w ocenie Kolegium, brak jest podstaw, by kwestionować ustalenia poczynione przez DRZGW i nakładać na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku oceny kwestii "hałasowej" Kolegium wskazało, że jest związane wyrokiem Sądu i powtórzyło za uzasadnieniem ww. wyroku, iż "faktyczne" zagospodarowanie i wykorzystywanie terenu ma znaczenie (w postępowaniu dotyczącym ustalania poziomu emitowanego hałasu) tylko wówczas, gdy dla terenu nie obowiązuje plan miejscowy. Tymczasem, jak wynika z materiału zgromadzonego w sprawie, zarówno nieruchomość Inwestora i jak nieruchomości sąsiadujące, objęte są postanowieniami planu miejscowego, który wyznacza funkcję terenu istotną dla dopuszczalnego poziomu hałasu. Skoro zarówno nieruchomość Inwestora i jak nieruchomości sąsiadujące objęte są postanowieniami planu miejscowego, a z planu wywodzimy, że teren przedmiotowej działki, oznaczony jest symbolem 2U, UC, P (w tym produkcja), toteż nie znajdują w sprawie zastosowania przepisy dotyczące dopuszczalnych poziomów hałasów dla zabudowy mieszkaniowej, szpitali, budynków związanych z pobytem dzieci, itp. Kolegium uznało również za niezasadny zarzut nieuwzględnienia opinii PPIS. Organ pierwszej instancji wskazał w uzasadnieniu decyzji na treść opinii, i mimo, iż nie wchodził w polemikę merytoryczną z organem opiniującym, to przyjął, że argumentacja pozostałych organów profesjonalnych pozwala na wydanie decyzji uwzględniającej wniosek inwestora. Kolegium wyjaśniło, że opinia PPIS nie jest w żaden sposób wiążąca dla organu wydającego decyzję. Nie występuje więc konieczność wydania decyzji zgodnej z zaleceniami PPIS. Co więcej, zauważalnym jest, iż opinia PPIS dotyczy głównie źródeł hałasu i emisji pyłu, a z okoliczności sprawy wynika, że problem hałasu nie może być przesłanką determinującą treść decyzji organów, natomiast nie ma wątpliwości, że Inwestor przedstawił rozwiązania techniczne mające ograniczyć jakiekolwiek oddziaływanie pyłowe do nieruchomości, na której realizowane ma być przedsięwzięcie. Odnosząc się do kwestii budowli związanych z inwestycją (w tym ekranów akustycznych) Kolegium wskazało, że powyższe może być przedmiotem kolejnego etapu inwestycji, tj. ustalania warunków zabudowy. Z decyzją nie zgodzili się H. i S. S. W skardze złożonej do Sądu wnieśli o jej uchylenie, zarzucając naruszenie: 1) art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej: "p.p.s.a") poprzez brak możliwości obrony swoich praw przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Białymstoku w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 131/19 – wskazali, że nie doręczono im ani skargi ani wyroku mimo, że w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym postępowanie sądowoadministracyjne brali udział na prawach strony, co oznaczałoby nieważność postępowania, a nie ma możliwości podniesienia tej okoliczności w innym trybie niż w niniejszej skardze; 2) art. 63 ust. 2 i 2a uooś, poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące zaniechaniem stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko Przedsięwzięcia, a jednocześnie naruszenie art. 63 uooś poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy przeprowadzenie takiej oceny jest oczywiście uzasadnione ze względu na: (-) uznanie przedsięwzięcia za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia; (-) okoliczność, iż PPIS uznał w opinii z dnia 31 października 2018 r., że przedsięwzięcie może stanowić "znaczącą uciążliwość"; (-) okoliczność, że przedsięwzięcie spowoduje znacznie zwiększoną emisję zanieczyszczeń do powietrza, emisję pyłów, emisję wibracji oraz emisję hałasu; (-) okoliczność, że przedsięwzięcie będzie wymagało znacznie zwiększonego zużycia wody, a więc konieczne jest uwzględnienie jego wpływu na środowisko, szczególnie z uwagi na zlokalizowanie do w zlewni, której stan oceniany jest jako zły i która zagrożona jest ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych; 3) art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c uooś, poprzez brak umieszczenia wśród wymagań koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym ekranów akustycznych o wysokości urządzeń i instalacji wzdłuż działki o nr ewid. [...]; 4) art. 82 ust. 1 pkt 5 uooś, poprzez: (-) zaniechanie zobowiązania Wnioskodawcy do wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie: emisji hałasu, wibracji, zanieczyszczeń środowiska gruntowo-wodnego, wielkości substancji zanieczyszczających wprowadzanych do powietrza oraz skuteczności zastosowanych urządzeń ochrony środowiska; (-) niewskazanie, że powyższa analiza powinna być sporządzona w terminie 3 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania i przedstawiona odpowiedniemu organowi w terminie 6 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania; (-) niewskazanie, że pomiar hałasu powinien obejmować teren działki [...], na którym znajduje się budynek o funkcjach mieszkalnych; (-) brak zobowiązania Wnioskodawcy, że w sytuacji stwierdzenia niedotrzymania standardów ochrony środowiska, należy zastosować dodatkowe zabezpieczenia minimalizujące negatywne oddziaływanie Przedsięwzięcia. 5) art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096, dalej jako "Kpa"), poprzez: (-) pominięcie w rozstrzygnięciu istotnych wniosków płynących z opinii PPIS, wskazujących na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania Przedsięwzięcia na środowisko, (-) przyjęcie za prawdziwe twierdzeń Wnioskodawczyni dotyczących braku zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym ponadnormatywnych emisji, podczas gdy nie zostało to w żaden sposób udowodnione, a wręcz przeciwnie - opinia PPIS wskazuje, że zwiększenie różnego rodzaju emisji może być "znaczącą uciążliwością"; 6) art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 Kpa, poprzez: (-) brak jakiegokolwiek odniesienia się do opinii PPIS - za wyjątkiem lakonicznego zreferowania głównych założeń tej opinii, brak odniesienia się do argumentów przemawiających za sporządzeniem oceny oddziaływania na środowisko, brak wskazania, dlaczego organ nie zgadza się z wnioskami płynącymi z opinii PPIS, w szczególności z ustaleniami w zakresie zwiększonych emisji; (-) brak odniesienia się do kwestii wpływu Przedsięwzięcia na stan wód powierzchniowych Regionu Wodnego Środkowej W. "B.", który określa się jako "zły"; (-) brak jakiegokolwiek uzasadnienia, dlaczego wniosek o budowę ekranów akustycznych o wysokości urządzeń i instalacji jest "niemożliwy do spełnienia", a jedynie stwierdzenie, że "tak jest". Odpowiadając na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sądowa kontrola działania administracji publicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, odbywa się z uwzględnieniem kryterium zgodności z prawem. Sąd administracyjny nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości i nie ocenia kwestionowanego w skardze rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Obowiązkiem sądu administracyjnego jest skontrolowanie legalności zaskarżonego przejawu działania administracji publicznej (por. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonej w tej sprawie decyzji Kolegium z uwzględnieniem tych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że rozstrzygnięcie to odpowiada prawu. Nie ulega wątpliwości, że planowane przez Inwestorkę przedsięwzięcie stanowi inwestycję, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 uooś oraz w § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W takiej sytuacji przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, gdy obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 uooś (zob. art. 59 ust. 1 pkt 2 uooś). Stosownie do art. 63 ust. 1 uooś, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie kryteria szczegółowo wymienione w tym przepisie, przy czym art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 u.o.o.ś. obliguje ten organ do uprzedniego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska, państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz organu właściwego do wydania oceny wodnoprawnej, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne. Rolą organu prowadzącego postępowania jest ocena stanowiska wyrażonego przez organy opiniujące i wydanie postanowienia stwierdzającego, czy istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czy też potrzeby takiej nie ma. W obu przypadkach organ wydaje postanowienie (vide art. 63 ust. 2 uooś obowiązujący w dacie orzekania przez organy). Zgodnie z art. 84 ust. 1 i 1a uooś, w brzmieniu obowiązującym przed 24 września 2019 r., w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji tej właściwy organ może określić warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c, lub nałożyć obowiązek wykonania działań, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. b, w szczególności jeżeli wynikają one z postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 2a. W myśl art. 84 ust. 2 uooś, charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wymaga stosownie do treści art. 85 ust. 1 i 2 uooś uzasadnienia, które niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to dokonanie oceny co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 725/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni akceptuje stanowisko wyrażone przez Kolegium, co do trafności rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, w którym wydano decyzję środowiskową stwierdzającą brak potrzeby oceny oddziaływania na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia oraz wskazującą wymagania konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, jak też nakładającą na Inwestora określone obowiązki na etapie realizacji i eksploatacji tegoż przedsięwzięcia. Rozstrzygnięcie takie znajduje swoje podstawy w zgromadzonych dowodach, w tym przede wszystkim w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia oraz w opiniach wyspecjalizowanych organów, tzn. RDOŚ i Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. KIP zawiera wszystkie wymagane prawem informacje umożliwiające analizę, czy planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko. Decyzja Prezydenta Miasta B. również zawiera wszystkie elementy wymagane prawem, w tym charakterystykę przedsięwzięcia jako jej załącznik. Należy zauważyć, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma na celu zweryfikowanie, w jaki sposób planowane przedsięwzięcie może oddziaływać na środowisko, czy powoduje lub może powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla środowiska. Postępowanie to nie jest zatem postępowaniem mającym na celu udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji i nie przesądza jej ostatecznego kształtu. Ponadto samo zakwalifikowanie danego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie wystarcza do stwierdzenia, że przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko jest – jak wywodzą w skardze Skarżący – oczywiście uzasadnione. Dopiero analiza odpowiednich dowodów, w tym przede wszystkim KIP oraz opinii i stanowisk właściwych organów, pozwala ocenić – czy planowane przedsięwzięcie, choć zaliczane według nomenklatury ustawowej i zakwalifikowane w ww. rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r. jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko – wymaga przeprowadzenia takiej oceny, czy też nie. Odnosząc się do poszczególnych spornych zagadnień Sąd w pierwszej kolejności chciałby zauważyć, że kwestia emisji hałasu została już wyjaśniona w wyroku tut. Sądu wydanym na skutek sprzeciwu wniesionego od decyzji Kolegium pierwotnie uchylającej decyzję organu pierwszej instancji. Przypomnieć więc trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 28 marca 2019 r. stwierdził, że to plan miejscowy wyznacza funkcję terenu istotną dla dopuszczalnego poziomu hałasu, a nie sposób faktycznego wykorzystywania nieruchomości. Zatem klasyfikacja terenu, na którym planowane jest wnioskowane przedsięwzięcie oraz terenu działek sąsiadujących, w tym działki o nr [...] w zakresie norm hałasowych, powinna być dokonana na podstawie obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika, że teren wnioskowanego przedsięwzięcia, jak też teren działki o nr [...], oznaczony jest symbolem 2U, UC, P z przeznaczeniem pod usługi, w tym lokalizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz produkcję wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. W związku z powyższym Sąd za błędne uznał zakwalifikowanie przez Kolegium znajdujących się w otoczeniu wnioskowanego przedsięwzięcia terenów, w tym nieruchomości należącej do H. i S. S., jako terenów zabudowy jednorodzinnej, podlegającej ochronie na podstawie rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Okoliczność, że na terenie działki o nr [...] znajduje się budynek mieszkalny, połączony z zabudową usługową, którą prowadzą właściciele powyższej działki, w żaden sposób nie zmienia przeznaczenia powyższego terenu określonego w planie wyłącznie pod usługi, lokalizację obiektów handlowych oraz produkcję wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi oraz zielenią urządzoną. W ocenie Sądu ustalenia w zakresie emisji hałasu i mocy akustycznej opisane szczegółowo w KIP oraz niezakwestionowane przez organy opiniujące nie dawały podstaw do uznania ich za niewystarczające, tym bardziej, że SKO błędnie zakwalifikowało tereny działek sąsiadujących jako tereny zabudowy jednorodzinnej podlegające ochronie akustycznej. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wyrokiem z dnia 28 marca 2019 r. Kolegium było związane i nie mogło w odmienny sposób ocenić KIP oraz decyzji organu pierwszej instancji wydanej w zakresie ustaleń dotyczących emisji hałasu i mocy akustycznych. Trzeba przy tym podkreślić, że w KIP zidentyfikowane zostały źródła emisji hałasu i na etapie realizacji inwestycji (praca maszyn i sprzętu) i jej eksploatacji (rozładunek i przeładunek kruszyw, rozładunek betonu, mieszanie betonu, linia technologiczna węzła betoniarskiego, pojazdy dostarczające surowiec i odbierające beton, hala produkcyjna). Z danych uzyskanych od Inwestora wynika, że zakład produkcji betonu będzie pracował od godziny 7 do godziny 15. W tym czasie planowane są trzy transporty kruszywa do produkcji , a czas operacji rozładunku nie będzie przekraczał 3 minut. Przeładunek kruszyw do zasobników węzła betoniarskiego będzie źródłem hałasu działającym okresowo. Łączny czas transportu kruszywa do węzła mieszania będzie wynosił 2h. Proces mieszania betonu również będzie trwał przez 2h na dobę. Z kolei czas operacji rozładunku cementu szacowany jest jako nie przekraczający 60 minut. W czasie dnia będzie dochodziło do 1 dostawy cementu. W KIP przedstawiono przewidywane poziomy mocy akustycznej dla poszczególnych źródeł hałasu, w tym również dla linii technologicznej. Nie budzą wątpliwości zaprezentowane wnioski wskazujące, że planowana inwestycja będzie miała znikomy wpływ na stan akustyczny terenu. Przedsięwzięcie nie będzie powodowało ponadnormatywnego oddziaływania na klimat akustyczny otoczenia, przy czym jak już wyżej podkreślono, działka Skarżących nie może być traktowana jako teren zabudowy jednorodzinnej, podlegający ochronie na podstawie rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dodać również trzeba, że dla ograniczenia emisji hałasu Inwestorka przewiduje wprowadzenie nasadzenia zieleni wysokiej. Natomiast w decyzji środowiskowej nałożono na Inwestorkę oprócz obowiązku wielostopniowego nasadzenia drzew i krzewów od strony działki Skarżących, również obowiązek zaprojektowania w projekcie budowalnym głównych ciągów komunikacyjnych od strony południowej działki a wentylatory i centrale wentylacyjne oraz klimatyzacyjne mają zostać zaprojektowane na dachu i na ścianach – oprócz ściany północnej. Przewidziano zatem pewne rozwiązania mające na celu minimalizowanie oddziaływań hałasu na najbliższe otoczenie inwestycji. Sąd uznaje również za właściwie zbadaną i ocenioną kwestię emisji pyłów. Także i w tym przypadku zidentyfikowano i opisano w KIP źródła tego typu emisji i stwierdzono, że emisja tego rodzaju będzie chwilowa. Analizując emisję pyłów nie stwierdzono, by poza granicami nieruchomości następowało ich ponadnormatywne stężenie (str. 41-47 KIP). Przewidziano przy tym zastosowanie rozwiązań przeciwdziałających nadmiernemu rozprzestrzenianiu się pyłów, w tym głównie filtrów mających zapewnić prawie całkowitą redukcję ich emisji do powietrza, ale też przykładowo nasadzenia drzew i krzewów. Oprócz tego w decyzji środowiskowej nałożono na Inwestorkę m.in. obowiązki: prowadzenia prac tylko w porze dnia, utrzymywania instalacji wykorzystywanych w zakładzie we właściwym stanie technicznym i regularnego przeprowadzania ich konserwacji oraz przeglądów eksploatacyjnych, składowania materiałów sypkich na otwartym placu zasiekowym utwardzonym i magazynowanie takich ich ilości, które pozwolą na bieżącą produkcję betonu do wysokości nie przekraczającej górnej krawędzi ścian oporowych, szczelnego załadunku cementu z naczepy silosowej do silosu stacjonarnego, zastosowania systemu zabezpieczeń silosów cementu z wykorzystaniem zaworów upustowych sprężynowych, utrzymywania w czystości terenów utwardzonych, zraszania dróg i placów wodą w okresie letnim, bezdeszczowym, zraszania kruszyw wodą. Zdaniem Sądu wyjaśniono też wyczerpująco zarówno w KIP, jak i w opinii Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w B. następną ze spornych kwestii, tj. stan wód w zlewni. Niewątpliwie analizowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w zlewni jednolitej części wód powierzchniowych Regionu Wodnego Środkowej W. "B.", której stan oceniany jest jako zły, zagrażający ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych, tym niemniej organ oceniający analizując oddziaływanie przedsięwzięcia na stan wód zaprezentowane w KIP jednoznacznie stwierdził, że realizacja i eksploatacja planowanego przedsięwzięcia nie przyczyni się do pogłębiania presji komunalnej występującej w obrębie jednolitych części wód powierzchniowych oraz nie będzie kolidować z realizacją celów środowiskowych określonych dla jednolitych części wód powierzchniowych. Ponadto DRZGW zaznaczył, że przedsięwzięcie położone jest w jednolitej części wód podziemnych, której stan oceniany jest już jako dobry, niezagrażający ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych. Celem środowiskowym dla jednolitej części wód podziemnych jest zapobieganie lub ograniczanie wprowadzania do nich zanieczyszczeń, zapobieganie pogorszeniu oraz poprawa ich stanu, ochrona i podejmowanie działań naprawczych, a także zapewnienie równowagi między poborem a zasilaniem tych wód. Odnosząc się do oceny opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. stwierdzającej obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ww. przedsięwzięcia – Sąd zauważa, że organ prowadzący postępowanie nie jest związany stanowiskiem organów opiniujących. Opinie wyspecjalizowanych organów, o których mowa w art. 64 uooś mają charakter pomocniczy i mają ułatwić organowi podjęcie rozstrzygnięcia, o jakim mowa w art. 63 ust. 1, tj. stwierdzenie obowiązku lub braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. To do organu prowadzącego postępowanie należy ostateczna ocena, w oparciu o zasięgnięte opinie oraz o wskazane w art. 63 ust. 1 ustawy kryteria, czy należy dla danego przedsięwzięcia przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko. Organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach może zatem wydać decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko nawet przy negatywnej opinii jednego z organów opiniujących. W realiach rozpatrywanego przypadku należy uznać, że skoro organ pierwszej instancji zaaprobował stanowisko organów uzgadniających RDOŚ i DRZGW, i nie znalazł powodów do zakwestionowania ustaleń zawartych w KIP, to powielając stanowisko organów, których zdaniem nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, w treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonał ich oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, co jest równoznaczne z nieuwzględnieniem przeciwnego stanowiska co do obowiązku sporządzenia raportu wyrażonego przez PPIS. Z decyzji Prezydenta wynika, że argumentacja zawarta w opiniach RDOŚ i DRZGW pozwala na wydanie decyzji uwzględniającej wniosek Inwestora. Ponadto jak słusznie wskazał organ odwoławczy opinia PPIS dotyczy głównie źródeł hałasu i emisji pyłu, co w ocenie organu opiniującego może stanowić znaczną uciążliwość przedsięwzięcia, tym niemniej z okoliczności sprawy wynika, że problem hałasu nie może być przesłanką determinującą treść decyzji organów, w tym sensie, że brak jest podstaw do odnoszenia dopuszczalnych norm hałasowych jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej. Z kolei w zakresie emisji pyłów Inwestor przedstawił rozwiązania techniczne mające ograniczyć ich oddziaływanie do nieruchomości na której realizowane ma być przedsięwzięcie – zob. str. 38 i 39 KIP. Organ pierwszej instancji rzeczywiście zdawkowo w końcowej części decyzji wskazał, że mając na uwadze opinie RDOŚ i DRZGW, zapisy planu miejscowego i rozwiązania chroniące środowisko zastosowane podczas realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia oraz po uwzględnieniu uwarunkowań z art. 63 ust. 1 uooś, wydano decyzję bez obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W realiach tej sprawy nie jest to jednak uchybienie, które uzasadniałoby uchylenie decyzji środowiskowej. Uzasadnienie wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w wystarczający sposób daje wyraz akceptacji organu dla sporządzonej KIP oraz konkluzji zawartych w pozytywnych opiniach RDOŚ i DRZGW. Organ uwzględnił przy tym wyjaśnienia Inwestorki składane w toku postępowania, stanowiące odpowiedź na uwagi stron postępowania co do planowanej inwestycji, oceniając je łącznie z zapisami KIP jako przewidujące rozwiązania w znaczący sposób ograniczające i minimalizujące negatywne oddziaływanie na środowisko. Jednocześnie powtórzenia wymaga, że opinia PPIS dotyczy głównie źródeł hałasu i emisji pyłu, a z okoliczności sprawy wynika, że problem hałasu nie może być przesłanką wpływającą na treść decyzji organów, natomiast nie ma wątpliwości, że Inwestorka przedstawiła rozwiązania techniczne mające ograniczyć jakiekolwiek oddziaływanie pyłowe do nieruchomości na której realizowane ma być przedsięwzięcie. Odnosząc się do zarzutu braku umieszczenia wśród wymagań koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym ekranów akustycznych o wysokości urządzeń i instalacji wzdłuż działki – Sąd zauważa, że Inwestor przewidział w KIP wprowadzenie zieleni wysokiej pełniącej rolę ekranu akustycznego oraz zapobiegającej rozprzestrzenianiu się ewentualnych pyłów. Ponadto w decyzji organ nałożył na Inwestora na etapie realizacji inwestycji obowiązek wykonania wielostopniowego nasadzenia drzew i krzewów, stanowiących zwarty pas izolacyjny celem stworzenia bariery obniżającej poziom hałasu i zapylenia. Natomiast organ odwoławczy słusznie wskazał, że kwestia budowli związanych z inwestycją (w tym ekranów akustycznych) może być przedmiotem kolejnego etapu inwestycji, tj. ustalania warunków zabudowy. W zakresie zarzutu zaniechania zobowiązania Inwestora do wykonania analizy porealizacyjnej należy podkreślić, że na taką konieczność Skarżący wskazali dopiero na etapie odwołania. W toku postępowania prowadzonego przez Prezydenta nie formułowali takiego żądania. W związku z tym organ pierwszej instancji nie miał obowiązku nakładania tego rodzaju obowiązku i wyjaśniania dlaczego nie skorzystał z takiej możliwości. Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Formułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Organ nie mógł naruszyć art. 33 § 1 p.p.s.a., ponieważ adresatem tego przepisu jest Sąd. Wyjaśnić należy Skarżącym, że w sprawie o sygn. II SA/BK 131/19 nie mogli być stroną postępowania sądowego, bowiem nie przewidują tego obowiązujące przepisy. W sprawie tej Sąd rozpatrywał, tak jak już wspomniano, sprzeciw od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 64b § 3 p.p.s.a., w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. W postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji uczestniczy zatem tylko strona, która wniosła sprzeciw (w przedmiotowej sprawie była to Inwestorka), oraz organ administracji publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję. Stąd Skarżącym nie doręczono ani skargi, ani też wyroku wydanego w ww. sprawie. W związku z tym, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.