II SA/Bk 487/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na postanowienie Marszałka Województwa P. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczeń oddala skargę. II SA/Bk 487/07 UZASADNIENIE J. B. zwrócił się do Dyrektora Samodzielnego Publicznego P. Zakładu Opieki Zdrowotnej w C. (SPP ZOZ) o wydanie kilku zaświadczeń dotyczących jego stanu zdrowia i pobytu na internacji. W stosunku do każdego ze zgłoszonych żądań organ wydał odrębne orzeczenie, w tym: - postanowieniem nr [...] znak [...] z dnia [...] marca 2007 r., którym rozpoznano wniosek z dnia 02 marca 2007 r., odmówiono wydania zaświadczenia o żądanej treści wskazując, iż szpital nie dysponuje opinią [...] sporządzoną w dniu 29 marca 2005 r., a wskazani przez J. B. lekarze [...] nie pamiętają terminu badania ambulatoryjnego i zgłoszonego w trakcie tego badania żądania wystawienia recepty. Biegli lekarze mieli obowiązek przedstawić opinię prokuraturze lub sądowi i nie byli uprawnieni do wystawienia badanemu recept, gdyż nie był on wówczas pacjentem SPP ZOZ ani nie był konsultowany przez lekarzy tam pracujących; - postanowieniem nr [...] znak [...] z dnia [...] marca 2007 r., którym rozpoznano drugi wniosek z dnia 02 marca 2007 r., odmówiono wydania zaświadczenia o "stawieniu się J. B. w dniu 29 marca 2005 r. na badanie zarządzone przez prokuraturę, o aktualnym stanie zdrowia, o czasowej niezdolności do pracy" również z uwagi na brak dokumentacji w tym przedmiocie; - postanowieniem nr [...] znak [...] z dnia [...] marca 2007 r., którym rozpoznano wniosek z dnia 03 marca 2006 r., rozszerzony pismem z dnia 25 stycznia 2007 r., odmówiono wydania zaświadczenia o treści wskazanej przez wnioskodawcę dotyczącej aktualnego na datę 02 marca 2006 r. stanu zdrowia, braku możliwości udzielenia w warunkach szpitalnych oddziału zamkniętego świadczeń pomocy psychologicznej i przeprowadzenia treningu umiejętności społecznych, braku przeciwwskazań do dalszego leczenia farmakologicznego w warunkach wolnościowych. Wskazano, iż treść żądania nie odpowiada stanowi faktycznemu na datę 02 marca 2006 r., a w dniu 18 kwietnia 2006 r. zaświadczenie o aktualnym stanie zdrowia wnioskodawcy zostało wydane jego pełnomocnikowi; - postanowieniem nr [...] znak [...] z dnia [...] marca 2007 r., którym rozpoznano wniosek z dnia 17 sierpnia 2006 r., odmówiono wydania zaświadczenia wskazując, iż zgodnie z art. 203 § 1 Kodeksu karnego wykonawczego do uchylenia internacji wymagana jest opinia [...] o stanie zdrowia sporządzona przez biegłych [...]. Wnioskodawca nie ma zatem interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o stanie zdrowia. J. B. złożył na każde z powyższych postanowień zażalenie z wnioskiem o ich uchylenie w całości. Postanowieniom nr [...] i [...] zarzucił obrazę przepisów o właściwości przez uznanie, że przekazanie opinii dla prokuratury lub sądu może stanowić podstawę do odmowy poświadczenia danych. Jego zdaniem podanie o wydanie zaświadczenia należało przekazać organowi dysponującemu zbiorem danych, na podstawie którego miało być wydane zaświadczenie. Postanowieniu nr [...] zarzucił brak uzasadnienia w części odmawiającej poświadczenia braku dostępu do właściwej opieki psychologicznej, brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do usunięcia rozbieżności w dokumentacji medycznej SPP ZOZ oraz niezasadne odmówienie potwierdzenia danych wynikających z większości opinii medycznych. Wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej SPP ZOZ oraz zobowiązanie Dyrektora SPP ZOZ do uzupełnienia braków uzasadnienia. W uzasadnieniu tego zażalenia wskazał, iż nie żądał poświadczenia, że jest osobą zdrową, ale zaświadczenia o stanie zdrowia w poszczególnych kategoriach ocennych. Postanowieniu nr [...] zarzucił błędne uznanie, że brak było podstaw faktycznych i prawnych do wydania zaświadczenia. Wskazał, iż w równolegle prowadzonej internacji w sprawie o sygn. [...] doszło do jej uchylenia na skutek przedstawienia zaświadczenia o stanie zdrowia [...]. Zaświadczenie było również potrzebne do udokumentowania właściwemu Sądowi Rejonowemu poprawy stanu zdrowia [...]. Wniósł o dopuszczenie dowodu z akt sygn. [...] Sądu Rejonowego w S. na okoliczność wykazania interesu prawnego i faktycznego w uzyskaniu zaświadczenia. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak [...] Marszałek Województwa P. utrzymał w mocy wszystkie zaskarżone postanowienia o nr [...]. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w każdym z wniesionych środków zaskarżenia podniósł: - w stosunku do zażalenia na postanowienie nr [...], iż we wskazanym przez skarżącego terminie na zlecenie prokuratury przeprowadzono badanie [...] w celu wydania opinii o jego stanie zdrowia. Badanie nie było jednak działaniem terapeutycznym, w związku z czym biegli lekarze nie byli upoważnieni do wystawienia recepty; - w stosunku do zażalenia na postanowienie nr [...], iż badanie w dniu 29 marca 2005 r. miało charakter ambulatoryjny i zmierzało do sporządzenia na tę okoliczność opinii o stanie zdrowia [...] wnioskodawcy wymaganej przez prokuraturę. Biegli [...] wykonując badanie nie zostali uprawnieni do wydawania zaświadczeń o aktualnym stanie zdrowia wnioskodawcy; - w stosunku do zażalenia na postanowienie nr [...], iż z uwagi na stan zdrowia wnioskodawcy, stwierdzony opinią wydaną na zlecenie prokuratury, nieuzasadnionym było żądanie wydania zaświadczenia o wskazanej treści, gdyż byłoby niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy; - w stosunku do zażalenia na postanowienie nr [...], iż jedynie opinia [...] sporządzona przez biegłych lekarzy może być podstawą uchylenia internacji. Opinia wydana na zlecenie prokuratury takich wniosków nie zawierała. Skargę na powyższe postanowienie złożył do sądu administracyjnego J. B. Zarzucił obrazę: art. 217 § 2 Kpa poprzez odmowę wydania zaświadczenia, mimo iż fakty wymagające potwierdzenia nie są sporne co do ich zaistnienia, a podane w zaskarżonym orzeczeniu motywy nie mogły skutkować odmową wydania zaświadczenia, art. 104 § 3 Kpa poprzez brak sporządzenia rzeczowego uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz brak odniesienia się do zarzutów i wniosków zawartych w zażaleniach. W uzasadnieniu skargi J. B. podał, iż utrzymując w mocy wszystkie postanowienia z dnia [...] marca 2007 r. organ odwoławczy posłużył się stwierdzeniami, które nie mogły stanowić podstawy do zaakceptowania orzeczeń organu I instancji, gdyż nie dotyczyły przedmiotu sporu. W odniesieniu do postanowienia nr [...], zdaniem skarżącego, brak obowiązku czy też zakaz wydania recepty nie mogły stanowić podstawy odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt odmowy wystawienia recepty. Podobnie w odniesieniu do postanowienia nr [...] niemożność wystawienia zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy nie mogła być podstawą wydania zaświadczenia potwierdzającego tę okoliczność. Skarżący dalej podał, iż wydając postanowienie nr [...] błędnie odczytano jego intencje, albowiem chodziło mu o potwierdzenie konkretnych "cech oceny zdrowia [...]", które miały oparcie w danych posiadanych przez SPP ZOZ. Zdaniem J. B. utrzymanie w mocy postanowienia nr [...] stanowi akt niedozwolonej ingerencji w prawo obrony internowanego przed orzeczoną internacją. Wskazał, iż miał prawo kształtować prawo do obrony i miał interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o aktualnym stanie zdrowia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Sprecyzował, iż skarga dotyczyć może jedynie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa regulującego wydawanie zaświadczeń z uwagi na interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, nie wynikający z wyraźnego przepisu prawa. W niniejszej sprawie brak w danych SPP ZOZ w C. informacji, których dotyczą żądania skarżącego. W ocenie organu skarżący nie wykazał również interesu prawnego uzasadniającego otrzymanie zaświadczeń. Ustosunkowując się do poszczególnych zażaleń organ wskazał ponadto, iż zgodnie z art. 217 Kpa przedmiotem zaświadczenia nie mogą być opisy działania lub zaniechania innej osoby, ani ocena ich legalności. Zwrócił uwagę, iż przedmiot żądania rozstrzygniętego postanowieniem nr [...] był sporny. W stosunku do zarzutów skargi dotyczących utrzymania w mocy postanowienia nr [...] organ wskazał, iż nie można wydać zaświadczenia o odmowie wydania zaświadczenia, albowiem fakt odmowy jest stwierdzony postanowieniem. W przypadku postanowienia nr [...] było ono prawidłowe z tego względu, iż organ był związany żądaniem strony. Z kolei zdaniem organu uchylenie internacji jest możliwe tylko na podstawie opinii [...] sporządzonej przez biegłych lekarzy, a zatem wnioskodawca powinien był wystąpić z wnioskiem o sporządzenie opinii lekarskiej w trybie art. 203 Kodeksu karnego wykonawczego. Postanowienie nr [...] było zatem prawidłowe. Na rozprawie w dniu 09 października 2007 r. skarżący w obszernym oświadczeniu sprecyzował dotychczasowe stanowisko podając, iż wniesiona skarga dotyczy całego postanowienia Marszałka Województwa P. tzn. utrzymania w mocy wszystkich czterech postanowień z dnia [...] marca 2007 r. wydanych przez Dyrektora ZOZ. Wskazał, iż jego interes prawny uzasadniający sporne w sprawie niniejszej żądania wynikał z tego, że przewidywał zobowiązanie go w przyszłości przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu do przedstawienia stosownych zaświadczeń. Precyzując stanowisko odnośnie poszczególnych zakwestionowanych w toku instancji orzeczeń Dyrektora ZOZ podał, iż: w stosunku do postanowienia nr [...] - Dyrektor ZOZ powinien ustalić stan jego zdrowia wobec rozbieżności w dotychczasowych opiniach biegłych lekarzy, w stosunku do postanowienia nr [...] – nie było oddzielnego podania o zaświadczenie, natomiast stosowny wniosek zawarty był w zażaleniu na bezczynność, w stosunku do postanowienia nr [...] – wyraził wątpliwość co do istnienia powagi rzeczy osądzonej z powodu dwukrotnego załatwienia wniosku z dnia 17 sierpnia 2006 r., przy czym wskazał na sprawę o sygn. akt II SAB/Bk 10/07. Podał również, iż z uwagi na trwające ponad rok leczenie, które nie znajdowało uzasadnienia w stosownej opinii lekarskiej, w jego sprawie nie ma zastosowania zasada, iż niedopuszczalne jest wydanie zaświadczenia w sytuacji sporu co do okoliczności mających być nim stwierdzonymi. Jego zdaniem skargę na odmowę wydania zaświadczeń o stanie zdrowia powinien rozpatrywać sąd pracy. Na rozprawie w dniu 09 października 2007 r. wniósł również o zasądzenie kosztów stawiennictwa na rozprawie szczegółowo przedstawiając sposób ich wyliczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego postanowienia (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.)), przeprowadzona w granicach wyznaczonych przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., nie doprowadziła do stwierdzenia uchybień zobowiązujących sąd do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego (art. 145 § 1 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie spór między stronami sprowadzał się do istnienia podstaw do wydania czterech zaświadczeń mających potwierdzić okoliczności faktyczne wskazane szczegółowo przez skarżącego. Przede wszystkim wskazać trzeba, iż uregulowane w przepisach art. 217 – 220 Kpa postępowanie w przedmiocie wydawania zaświadczeń jest sformalizowane w tym sensie, że enumeratywnie określono w nim przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku o wydanie zaświadczenia. Należą do nich: wymaganie urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego przez przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 Kpa) lub istnienie po stronie osoby ubiegającej się o zaświadczenie interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 Kpa). W drugim z wymienionych przypadków wydanie zaświadczenia uzależnione jest od tego, by określone fakty wynikały z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestru bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 Kpa). W niniejszej sprawie skarżący nie powołał przepisu prawa, z którego wynika obowiązek urzędowego potwierdzenia wskazanych przez niego faktów (art. 217 § 2 pkt 1 Kpa), zatem słusznie rozpoznanie jego żądania nastąpiło w oparciu o art. 217 § 2 pkt 2 Kpa. Ostatni z wymienionych przepisów był poddany obszernej analizie w orzecznictwie sądowym. Na potrzeby niniejszego rozstrzygnięcia zwrócić należy uwagę przede wszystkim na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie sygn. akt II SA/Bk 316/07, nie publ. oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 1999 r. w sprawie sygn. akt SA/Sz 728/99, niepubl. i z dnia 21 stycznia 1997 r. w sprawie sygn. akt SA/Łd 3105/95 (OSP 1998, z. 6, poz. 106). Zaprezentowano w nich stanowisko, iż obowiązek wydania zaświadczenia należy ściśle wiązać z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub posiadaniem innych danych, na podstawie których może dojść do wydania takiego dokumentu. Powołany przepis nie daje prawa do konstruowania treści zaświadczenia w oparciu o jakiekolwiek inne dane, nie mające odzwierciedlenia w dokumentach pozostających w dyspozycji organu. W szczególności za niedopuszczalne uznać należy wydanie zaświadczenia obejmującego dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających lub zawierającego interpretację zapisów znajdujących się w rejestrach (ewidencji). W tym kontekście należy rozumieć również przepis art. 218 § 2 Kpa uprawniający organ do przeprowadzenia, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie. Postępowanie to nie może być substytutem danych wynikających z prowadzonych przez właściwy organ ewidencji, albowiem spełnia tylko rolę pomocniczą, podczas gdy główną rolę pełnią dane ze zbioru pozostającego w dyspozycji organu (vide powoływany wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 czerwca 2007 r.). Przedstawiona wyżej wykładnia przepisów art. 217 § 2 pkt 2 Kpa – 218 Kpa, którą skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela, potwierdza prawidłowość argumentacji zaprezentowanej przez organy obydwu instancji tak w zaskarżonym postanowieniu, jak i w poprzedzających je postanowieniach pierwszoinstancyjnych, którymi odmówiono skarżącemu wydania zaświadczeń. W postanowieniach nr [...] i [...] (odmowa uwzględnienia dwóch wniosków skarżącego z dnia 02 marca 2007 r.) organy wskazały, iż nie dysponują danymi, na podstawie których mogłyby wydać zaświadczenia o stawieniu się przez w/w na badanie w dniu 29 marca 2005 r. i o odmowie wystawienia recept przez biegłych lekarzy. Sporne badanie było przeprowadzone na zlecenie organów wymiaru sprawiedliwości, docelowo miało być wykorzystane w toczących się przed tymi organami postępowaniach, a zatem nie było elementem leczenia stacjonarnego ani szpitalnego i poza opinią nie była sporządzana żadna dokumentacja szpitalna. Jak wynika z uzasadnienia postanowienia nr [...], brak jest również informacji o zgłoszonym przy okazji badania skarżącego przez biegłych żądaniu wystawienia recepty. Mając na uwadze regulacje art. 217 § 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 Kpa i stanowisko orzecznictwa zaprezentowane powyżej stwierdzić trzeba, iż w opisanej sytuacji niedopuszczalne było wydanie zaświadczenia, albowiem jego treść odzwierciedlałaby jedynie stanowisko skarżącego, nie znajdujące oparcia w zbiorze danych pozostających w dyspozycji organu. Sprecyzować też wypada, iż przyczyną odmowy wydania zaświadczenia (postanowienie nr [...]) nie był, jak to błędnie skarżący zrozumiał, zakaz wystawiania recepty przez biegłych, a brak informacji o zgłoszeniu żądania w tym przedmiocie. W ocenie sądu wątpliwości nie budzi również zgodność z prawem postanowienia nr [...], którym odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia o treści precyzyjnie wskazanej w żądaniu z dnia 03 marca 2006 r. Prawidłowo rozumiany przepis art. 218 § 2 Kpa oznacza, że organ nie może wydać zaświadczenia nie tylko wówczas, gdy w ogóle nie dysponuje określonymi danymi, ale również w sytuacji, gdy dane będące w jego posiadaniu dotyczą co prawda przedmiotu żądania (jak w niniejszej sprawie dotyczyły stanu zdrowia), ale ich treść jest zupełnie rozbieżna z tymi informacjami, których potwierdzenia dotyczy żądanie. W rozpoznawanej sprawie organy wyraźnie wskazały, iż wnioskowana treść zaświadczenia dotycząca stanu zdrowia skarżącego w okresie od 23 lutego do 02 marca 2006 r. rozmija się z informacjami na ten temat znajdującymi się w dyspozycji organu. Odmowa wydania przedmiotowego zaświadczenia była zatem uprawniona. Uzupełniająco trzeba tylko dodać, iż żądanie skarżącego z dnia 03 marca 2006 r. nie mogło odnieść skutku również z tego powodu, że faktycznie zmierzało do obejścia formuły opinii lekarskiej i uzyskania obszernej informacji o stanie zdrowia w formie zaświadczenia od dyrekcji placówki leczniczej. Nadto nie można nie dostrzec, iż uprawnionym do sporządzenia opinii o stanie zdrowia jest lekarz prowadzący, a nie Dyrektor ZOZ, który jest organem administrującym szpitalem i w takiej też roli występował w niniejszym postępowaniu. Skład orzekający podziela również argumenty, które doprowadziły do odmowy wydania zaświadczenia objętego wnioskiem z dnia 17 sierpnia 2006 r. (postanowienie nr [...]). Skarżący w tym przypadku nie wykazał interesu prawnego uzasadniającego otrzymanie takiego dokumentu i słusznie organ zauważył, że interes ten nie wynika z art. 203 Kodeksu karnego wykonawczego. Zgodnie z tym przepisem podstawą uchylenia internacji jest wyłącznie opinia o stanie zdrowia internowanego sporządzona w zakładzie zamkniętym, w którym on przebywa, przesłana przez kierownika zakładu sądowi: z urzędu lub też na żądanie sądu. Wymaganie sporządzenia opinii stanowi zatem bezwzględny warunek uchylenia internacji. Z tego względu brak byłoby podstaw prawnych do uchylenia internacji w oparciu o zaświadczenie o aktualnym stanie zdrowia nawet wówczas, gdyby zawierało ono wskazanie co do konieczności dalszego jej prowadzenia. Nadto skarżący nie wykazał, by uzyskanie zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku z dnia 17 sierpnia 2006 r. wynikało z nałożonego na niego przez sąd, do którego dyspozycji pozostawał, obowiązku dostarczenia takiego dokumentu. Również podnoszony fakt uchylenia internacji na podstawie zaświadczenia wydanego do innej sprawy nie wiązał organów orzekających, które zobowiązane są oceniać okoliczności faktyczne i prawne indywidualnie, na potrzeby rozpoznawanego przypadku. Wbrew twierdzeniom wyrażonym na rozprawie w dniu 09 października 2007 r. interes prawny w uzyskaniu zaświadczeń nie wynikał również z zobowiązań nałożonych na skarżącego przez Europejski Trybunał Praw Człowieka w Strasburgu. Jak sam bowiem podał, wnioski o wydanie zaświadczenia uprzedzały zobowiązania, których nałożenie dopiero przewidywał, a które faktycznie jeszcze nie zostały mu przedstawione. Skład orzekający nie podziela także stanowiska skarżącego odnośnie istnienia powagi rzeczy osądzonej w sprawie zakończonej w tutejszym sądzie wyrokiem z dnia 12 lipca 2007 r. sygn. akt II SAB/Bk 10/07 oraz w sprawie niniejszej w zakresie objętym utrzymanym w mocy postanowieniem nr [...]. Skarga w sprawie o sygn. II SAB/Bk 10/07 zarzucała bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 17 sierpnia 2006 r. i została oddalona, albowiem sąd uznał, iż organ wydając zaświadczenie z dnia 23 sierpnia 2006 r. o fakcie pobytu w/w w szpitalu nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi i zamknął postępowanie o wydanie zaświadczenia w jeden z dopuszczalnych prawem sposobów. Zauważyć trzeba, iż wskazane zaświadczenie nie zawiera treści, której zamieszczenia zażądał skarżący we wniosku z dnia 17 sierpnia 2006 r., albowiem w kwestii tego żądania organ wypowiedział się w podlegającym kontroli w niniejszym postępowaniu postanowieniu nr [...]. Wyklucza to zatem tożsamość przedmiotu odmowy wydania zaświadczenia oraz zaświadczenia przedłożonego w sprawie o sygn. akt II SAB/Bk 10/07. Sporne postanowienie nr [...] dotyczy takiego zakresu wniosku z dnia 17 sierpnia 2006 r., który nie został załatwiony w sposób zgodny z żądaniem skarżącego w zaświadczeniu z dnia 23 sierpnia 2006 r. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Zgodnie z przepisem art. 200 cyt. ustawy zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów przejazdu oraz utraconego zarobku należy się stronie od organu tylko w razie uwzględnienia skargi. Z uwagi na to, że w sprawie niniejszej skarga została oddalona - przepis ten nie ma zastosowania, a skarżącemu zwrot żądanych kosztów nie przysługiwał.