II SA/Bk 495/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2019 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego uchwaleniem zmiany planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza C. z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]), ustalającą J. C. jednorazową opłatę w wysokości 27.002,10 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej w obrębie P., oznaczonej nr geod. [...], spowodowanej uchwaleniem zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożył J. C., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez sąd. Uzasadniając ten wniosek podał, że prowadzi działalność gospodarczą jako wspólnik spółki jawnej działającej w branży budowlanej. Potencjalny zysk uzyskiwany z działalności tej spółki jest jedynym dochodem skarżącego, który ma na utrzymaniu bezrobotną żonę oraz córkę, która w 2018 r. podeszła do egzaminu maturalnego. Skarżący podniósł, że wydatki na zakup żywności, środki czystości, wykształcenie córki oraz raty kredytu mieszkaniowego i obrotowego, uniemożliwiły mu zgromadzenie oszczędności i przygotowanie się do postępowania sądowego. Wskazał, że jednorazowa zapłata kwoty ponad 27 tys. zł spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a w praktyce będzie oznaczała konieczność zakończenia przez niego prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem działalność ta w całości jest finansowana ze środków pozyskiwanych z instytucji bankowych, zaś charakter i specyfika branży nie zapewnia mu stałych i stabilnych zysków, na które czeka się latami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wedle zaś art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania rozstrzygnięcia będącego przedmiotem zaskarżenia oraz aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Może mieć bowiem miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których mowa wyżej. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zawartym tam, zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze, bowiem na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się oceny ich zasadności, jak również legalności aktu lub czynności będącymi przedmiotem zaskarżenia. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest natomiast zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że udzielenie ochrony tymczasowej jest uzasadnione i konieczne. Argumentacja takiego wniosku musi w sposób przekonywujący wskazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a., czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków, zależy orzeczenie sądu (vide: postanowienie NSA z 7 kwietnia 2005 r., II OZ 201/05, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej: "CBOSA"). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz wystarczająco skonkretyzowanych danych, obrazujących sytuację strony (vide: postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GSK 257/09, pub. LEX nr 575347). Tylko tak umotywowany wniosek umożliwia dokonanie oceny, czy ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zostały spełnione. Jak wskazuje się w orzecznictwie - na podstawie samych tylko twierdzeń strony, niepopartych żadnym dodatkowym materiałem źródłowym, nie jest możliwa ocena faktycznego wpływu wykonania aktu na jej sytuację finansową (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8 sierpnia 2017 r. sygn. akt I SA/Bd 527/17, Lex nr 2388626). Tym bardziej zatem analogiczny wniosek należy wyprowadzić, w związku z jakimkolwiek brakiem skonkretyzowania tychże twierdzeń. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowego wyjątkiem od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2014 r., sygn.. akt II FZ 1504/14, LEX nr 1538986). Brak jest przy tym podstaw, aby od sądu żądać poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Reasumując, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości, zaś dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów obciąża w tym względzie stronę W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji, a wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, ograniczając się jedynie do gołosłownych twierdzeń dotyczących sposobu zarobkowania oraz konieczności zakończenia przez niego prowadzenia działalności gospodarczej, w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie uargumentował przy tym wniosku jakąkolwiek dokumentacją poświadczającą wyżej powołane okoliczności. W istocie więc, nie jest możliwe dokonanie oceny i zasadności, powołanych w skardze hipotetycznych okoliczności, a tym samym dokonanie ich weryfikacji i merytorycznej oceny. W ocenie Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie stronie zwrócona. Należy również wskazać, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z 17 września 2014 r., I OZ 737/14, pub. Lex nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (vide: postanowienie NSA z 29 listopada 2013 r., II GZ 684/13, pub. Lex nr 1432682). Ewentualne uwzględnienie wniosku mogłoby nastąpić jedynie, gdyby wskazano w nim konkretne okoliczności odnoszące się do sytuacji finansowej, majątkowej strony skarżącego, które dawałyby podstawy do uznania, że w przypadku egzekucji świadczenia dojdzie do realizacji przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego w żaden sposób nie udokumentował aktualnej i rzetelnej sytuacji majątkowej i życiowej skarżącego, lecz podniósł jedynie, że prowadzi on działalność gospodarczą w branży budowlanej i obecnie nie jest w stanie uiścić zasądzonej kwoty bez utraty płynności finansowej. Tymczasem, na podstawie wniosku skarżącego w żaden sposób nie można stwierdzić, jakie konkretnie skutki wywoła dla niego wykonanie zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.