II SA/Bk 505/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego przepustu na rzece oddala skargę. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Po pisemnej interwencji Wojewódzkiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w B. - Oddział Terenowy w S., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności wykonania przepustu na rzece S., stanowiącego dojazd do działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym T., gm. B., będącej we współwłasności J. i K. P. W wyniku dokonanych w dniu [...] marca 2014 r. oględzin przepustu na rzece S. pomiędzy działkami [...] i [...], organ I instancji stwierdził, że jest to obiekt, którego konstrukcję stanowi rura karbowana (o przekroju 80 cm, ustabilizowana kamieniami). Wierzchnią warstwę przepustu stanowi podsypka żwirowa. Przepust ten wykorzystywany jest między innymi do transportu kruszywa z działki [...]. Obecny podczas wizji J. P. oświadczył, że do działki [...] wybudowany był mostek drewniany, którym wjeżdżał ciągnikiem na własną posesję. W 2013 r. dzierżawca działki [...] przebudował przejazd przez rzekę, który do dnia dzisiejszego istnieje. Zgodnie z twierdzeniem H. B. - (prezesa zarządu firmy A. Sp. z o.o.- dzierżawcy działki) - istniejący od ponad 12 lat przejazd został wzmocniony kamieniami i żwirem w celu możliwości korzystania z wydzierżawionej nieruchomości, nie przedłożył jednakże żadnej dokumentacji potwierdzającej legalność wykonanego przepustu. B. S. jako administrator rzeki S. oświadczyła, że nie uzgodniono z Zarządem Melioracji żadnych umocnień ani remontu wybudowanego przejazdu przez rzekę. Z uwagi na zakres robót organ I instancji uznał, że wymagane było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę niniejszego przepustu wraz z warstwą wierzchnią - czego inwestor nie uczynił, a zatem obiekt powstał w warunkach samowoli budowlanej. Na podstawie powyższych ustaleń, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. wydał w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], którym wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy samowolnie wykonanym przepuście na rzece S., stanowiącym dojazd do działki nr [...] oraz nałożył na A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. przy ul. [...] (dzierżawcy działki [...]) obowiązek przedłożenia w terminie do dnia [...] lipca 2014 r. dokumentów niezbędnych do legalizacji, tj.: 1. Zaświadczenia właściwego organu (Wójta Gminy B.) o zgodności dokonywanej budowy przedmiotowej budowli z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (gdy brak jest planu), 2. Czterech egzemplarzy projektu budowlanego dot. budowanej budowli wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, 3. Oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4. Pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie ww. budowli (Starostwo Powiatowe w A.). Stosownie do treści art. 48 ust 3 i 4 ww. ustawy pouczono inwestora, że jeżeli inwestor w wyznaczonym terminie przedłoży żądane dokumenty oraz uiści opłatę legalizacyjną obliczoną w drodze odrębnego postanowienia, istnieje prawna możliwość legalizacji przedmiotowego obiektu. Natomiast niespełnienie w terminie nałożonych postanowieniem obowiązków spowoduje orzeczenie nakazu rozbiórki. W zakreślonym terminie inwestor nie przedłożył żadnej dokumentacji, pomimo przedłużenia przez organ terminu do jej dostarczenia do dnia [...] grudnia 2014 r. W tym stanie rzeczy, organ I instancji decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] nakazał A. Sp. z o.o. dokonać rozbiórki samowolnie wybudowanego przepustu na rzece S., stanowiącego dojazd do działki nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym T., gm. B. Na skutek odwołania od powyższej decyzji, złożonego przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej przedmiotu postępowania i orzekł o nakazaniu rozbiórki samowolnie wybudowanego przepustu znajdującego się na rzece S., składającego się z rury karbowanej o przekroju około 80 cm, o długości około 5,4 m wraz z warstwą wierzchnią (tj. warstw nasypanych wraz z kamieniami) oraz wyprofilowanie skarp koryta rzeki, po ww. rozbiórce. W pozostałej części utrzymano decyzję w mocy. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o prawidłowe przepisy prawne, jednakże doprecyzowania wymagała sentencja rozstrzygnięcia, tj. określenie przedmiotu podlegającego rozbiórce, aby uniknąć wątpliwości interpretacyjnych po stronie podmiotu zobowiązanego. Następnie stwierdzono, że obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania powstał samowolnie pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W szczególności podkreślono, że inwestor nie wystąpił o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie przepustu na rzece S., w stosunku do której uprawnienia właścicielskie Skarbu Państwa przysługują Wojewódzkiemu Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w B., Oddz. Terenowy w S.. Nie zgłoszono także do nadzoru budowlanego żadnych robót budowlanych, które jak stwierdzono wymagały pozwolenia na budowę. Powyższe dowodzi, że inwestor nie legitymował się wymaganym pozwoleniem na budowę, a zatem budował w warunkach samowoli budowlanej Dalej wskazano, że organ I instancji, stosownie do art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane umożliwił inwestorowi (dzierżawcy działki) zalegalizowanie ujawnionej samowoli budowlanej, albowiem postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nałożono na inwestorów obowiązek dostarczenia określonych dokumentów w wyznaczonym terminie. Dokumenty takie nie zostały jednakże złożone, mimo zakreślonego terminu i jego przedłużania na prośbę wnioskodawcy. W tym stanie faktycznym organ powiatowy prawidłowo nakazał Spółce dokonanie rozbiórki samowolnie usytuowanego obiektu budowlanego - przepustu stanowiącego dojazd do działki [...]. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że obiekt będący przedmiotem niniejszej sprawy mógł powstać w oparciu o zgłoszenie stwierdzono, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem zawartym w art. 29 określającym, które obiekty i jakie roboty z obowiązku tego zostały zwolnione. Pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych prawem pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, m.in. pozwolenia wodnoprawnego. Przepust rozumiany jest jako budowla o przekroju poprzecznym zamkniętym, przeznaczona do przeprowadzenia cieków, szlaków wędrówek zwierząt dziko żyjących lub urządzeń technicznych przez nasyp drogi (art. 4 ust. 15 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r.). Jest to również budowla w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - kategoria obiektu XXVIII. Inwestor nie wystąpił do Starostwa Powiatowego ze zgłoszeniem robót budowlanych, jak również nie uzyskał stosownego pozwolenia na budowę, a zatem wykonany obiekt został zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej, bowiem z całą pewnością inwestor nie dysponuje prawem do dysponowania gruntem w stosunku do rzeki S., na której wybudowano przepust wraz z warstwą wierzchnią. Za nietrafny uznano również argument, że w konkretnej sprawie mamy do czynienia ze zjazdem wraz z przepustem. Organ podkreślił, że rzeka S. na wysokości działki [...] nie przebiega w granicy pasa drogowego, a co za tym idzie przepust także nie znajduje się w granicy pasa drogowego, tym samym nie można mówić o zjeździe wraz z przepustem, ani też przebudową drogi lub jej budową, co błędnie sugeruje treść odwołania. Końcowo organ stwierdził, że nawet przy założeniu, że w miejscu obecnie wykonanego przepustu istniał wcześniej drewniany mostek, to obecny wygląd przepustu (poparty oględzinami w terenie) świadczy dobitnie o tym, iż zakres wykonanych robót nie był jedynie bieżącą konserwacją czy też "wzmocnieniem istniejącego przejazdu", ale doszło do rozebrania poprzedniego obiektu i wykonania w jego miejsce nowego. Fakt ten oznacza, iż mamy do czynienia z odbudową, która jest rodzajem budowy i bezwzględnie wymaga uzyskania pozwolenia przez inwestora, a także pozwolenia wodnoprawnego, o które inwestor nie wystąpił. Okoliczność, iż przedmiotowy obiekt służył właścicielom pobliskich posesji nie zmienia faktu, iż został on zrealizowany w ramach samowoli budowlanej. Załączona kopia mapy ewidencyjnej z roku 2013 i załącznika do wyrysu odbitki z mapy zasadniczej nie stanowią w ocenie organu dowodu pozwalającego na uznanie, że obiekt powstał legalnie. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka wywiodła skargę do tutejszego Sądu, zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania: - art. 7, 77, 80 i 107 kpa - poprzez niedostateczne i niedokładne zebranie w sprawie materiału dowodowego oraz wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności braku ustalenia czy roboty budowlane stanowiły budowę obiektu budowlanego, czy też jego przebudowę, a co za tym idzie, czy na wykonanie tych robót było wymagane pozwolenie na budowę czy zgłoszenie, a tym samym nie zbadanie wszystkich okoliczności faktycznych, zaś w szczególności czy skarżący dokonał zgłoszenia wykonywania prac, jak również nie ustalenie daty wybudowania przepustu, czy przepust był uwidoczniony na mapach ewidencyjnych z wcześniejszego okresu oraz pierwotnej konstrukcji przepustu, co skutkowało uznaniem, że skarżący dopuścił się samowoli budowlanej, podczas gdy ustalenie ww. okoliczności, w szczególności zaś pierwotnej konstrukcji przepust pozwoliłoby na prawidłowe ustalenie czy dokonane przez skarżącego prace były samowolą czy tylko bieżącą konserwacją. - art. 107 § 3 kpa - poprzez wskazanie jako podstawy prawnej decyzji art. 48 ustawy Prawo budowlane, w sytuacji, gdy w przypadku ustalenia, że roboty dotyczące przepustu na rzece S. nie wymagały pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, podstawą prawną wydania decyzji nakazującej rozbiórkę winien być art. 49b prawa budowlanego, co sprawia, że decyzja została wydana bez właściwej podstawy prawnej, - art. 107 § 1 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa - poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, w sytuacji, gdy nie zachodziły podstawy do odstąpienia od uzasadnienia decyzji, co uniemożliwia skarżącemu poznania przesłanek, którymi kierował się organ administracji przy wydaniu zaskarżonej decyzji, a tym samym uniemożliwia mu zajęcie pełnego stanowiska w sprawie. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 28 ustawy Prawo budowalnego - poprzez jego zastosowanie i uznanie, że wykonane prace dotyczące przepustu na rzece S. wymagają pozwolenia na budowę oraz art. 29 ww. ustawy poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy wykonane prace wymagały wyłącznie zgłoszenia właściwemu organowi. Rozbudowując w uzasadnieniu skargi argumentację w powyższym zakresie skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości skarżonej decyzji, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili ich wydawania. W szczególności uznać należy, że zarówno ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, jak i zastosowane przepisy prawa oraz ich wykładnia nie budzą wątpliwości. Przede wszystkim stwierdzić należy, że organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny, iż będący przedmiotem niniejszego postępowania przepust na rzece S. został wykonany w warunkach samowoli budowlanej, tj. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1997 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013, poz. 1409 ze zm.) – zwanej dalej: "ustawą", roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem zawartym w art. 29 określającym, które obiekty i jakie roboty z obowiązku tego zostały zwolnione. Pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim uzyskaniu przez inwestora wymaganych prawem pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, m.in. pozwolenia wodnoprawnego. Przepust jak trafnie zauważa organ II instancji rozumiany jest jako budowla o przekroju poprzecznym zamkniętym, przeznaczona do przeprowadzenia cieków, szlaków wędrówek zwierząt dziko żyjących lub urządzeń technicznych przez nasyp drogi (art. 4 ust. 15 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r.). Jest to również budowla w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - kategoria obiektu XXVIII. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości, że budowa przepustu na rzece wymagała uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, a także pozwolenia wodnoprawnego. Jak wynika z ustaleń organów, w tym wyjaśnień samego skarżącego, do działki o nr [...] wybudowany był pierwotnie drewniany mostek, którym właściciel dojeżdżał do posesji. Następnie w roku 2013, skarżący jako dzierżawca działki przebudował istniejący przepust (przejazd) przez rzekę, wzmacniając całość kamieniami i żwirem, celem korzystania z wydzierżawionej nieruchomości. Obecnie jest to obiekt, którego konstrukcję stanowi rura karbowana (o przekroju 80 cm, ustabilizowana kamieniami). Wierzchnią warstwę przepustu stanowi podsypka żwirowa. Przepust ten wykorzystywany jest między innymi do transportu kruszywa z działki [...]. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, w tym protokole oględzin z dnia [...] marca 2014 r. i jako takie nie budzą zastrzeżeń Sądu. Słuszne zatem jest twierdzenie organów obu instancji, że zakres i rozmiar wykonanych robót w świetle art. 3 pkt 7a i 8 ustawy Prawo budowlane nie pozwala na przyjęcie, iż w konkretnej sprawie mamy do czynienia jedynie z bieżącą konserwacją czy też "wzmocnieniem istniejącego przejazdu". Przeciwnie doszło do rozebrania poprzedniego obiektu i wykonania w jego miejsce nowego. Omawiana inwestycja polega zatem na odbudowie, która jest rodzajem budowy i bez wątpienia stanowi roboty budowlane, które zgodnie z art. 28 ust. 1 ww. ustawy, można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgromadzony zaś w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości, iż inwestor nie wystąpił do Starostwa Powiatowego ze zgłoszeniem robót budowlanych, jak również nie uzyskał stosownego pozwolenia na budowę, ani pozwolenia wodnoprawnego. Skoro zatem inwestor nie legitymował się wymaganym pozwoleniem na budowę, to przyjąć należy, że budował w warunkach samowoli budowlanej. Powyższego faktu nie zmienia natomiast podnoszona przez skarżącego okoliczność, że przedmiotowy obiekt służył właścicielom okolicznych posesji jako połączenie nieruchomości z drogą gminną. Także załączona kopia mapy ewidencyjnej z roku 2013 i załącznika do wyrysu odbitki z mapy zasadniczej nie stanowią zdaniem Sądu dowodu pozwalającego na przyjęcie, że obiekt powstał legalnie. W tym stanie rzeczy uznać należy, że organy prawidłowo zastosowały procedurę określoną w art. 48 ustawy. Zgodnie z tym przepisem organy nadzoru budowlanego mogą zaoferować inwestorom możliwość legalizacji samowoli budowlanej, w trybie i na warunkach prawem określonym, nakładając na nich stosowane obowiązki. Oczywiście legalizacja nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Generalnie, warunkiem legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 prawa budowlanego jest przedstawienie przez inwestora dokumentów pozwalających organowi nadzoru budowlanego dokonać oceny, czy konkretna samowola kwalifikuje się do zalegalizowania. Nieprzedstawienie zaś przez inwestorów wymaganych dokumentów, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu. Obowiązek taki wynika z przepisu art. 48 ust. 4 ustawy, który stanowi, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 art. 48, czyli nakaz rozbiórki. Organ przy tym wydając taką decyzję nie może opierać się na czynnikach społeczno - gospodarczych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 1999 r. wskazał, iż konstrukcja przepisu art. 48 ustawy z 1994 r. prawo budowlane jest jednoznaczna i kategoryczna, niedająca organom możliwości odstąpienia od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (IV SA 1311/96, Lex nr 47790). Podobnie w wyroku WSA w Kielcach z dnia 26 listopada 2009 r., stwierdzono, iż kategoryczne brzmienie przepisów prawa budowlanego normujących kwestie samowoli budowlanej (art. 48) nie pozwala organowi na zastosowanie instytucji uznania administracyjnego, organ nie może zatem brać pod uwagę sytuacji rodzinnej inwestora, powodów dla których popełnił samowolę budowlaną, czy szkód związanych z rozbiórką (II SA/Ke 593/09). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy nadzoru budowlanego zgodnie z posiadanymi kompetencjami usiłowały doprowadzić do zgodności z prawem popełnionej samowoli budowlanej. W tym celu prowadzono postępowanie legalizacyjne. Na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy organ I instancji nałożył na inwestora postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. określone obowiązki, zakreślając termin ich wykonania do dnia [...] lipca 2014 r., a następnie przedłużając go na wniosek skarżącego do [...] grudnia 2014 r. W tym miejscu zauważyć należy, iż termin przedłożenia stosownych dokumentów wskazany przez organ wydający postanowienie w trybie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy jest, określany w ramach tzw. "uznania administracyjnego", a organ przy jego wyznaczaniu winien uwzględniać realne możliwości wywiązania się z nałożonych obowiązków. Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż w konkretnej sprawie organ I instancji zakreślił długi termin na złożenie żądanych dokumentów, albowiem po przedłużeniu pierwszego terminu wyniósł on prawie 8 miesięcy. Skarżący nie wykonał jednakże powyższego obowiązku. Zauważyć przy tym należy, że skarżący był świadomy skutków nie wykonania nałożonych nań obowiązków, gdyż jak wynika z postanowienia z dnia [...] kwietnia 2014 r. organ pouczył go o ewentualnym nakazie rozbiórki w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie nałożonych obowiązków. W tych okolicznościach organ nadzoru budowlanego stosownie do zapisu art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 będąc zobowiązane do wydania decyzyjnego nakazu rozbiórki przedmiotowej rozbudowy, prawidłowo orzekły o nakazie jej rozbiórki. Nakaz ten w istocie stanowił konsekwencję niewykonania nałożonych obowiązków, których celem było doprowadzenie obiektu do zgodności z przepisami prawa, nie był zaś powodowany brakiem możliwości legalizacji samowoli. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy i przeprowadzone postępowanie wyjaśniające jednoznacznie świadczą, że w niniejszej sprawie miały miejsce okoliczności, o których mowa w art. 48 ustawy. Jak już wyżej wskazano, konstrukcja przepisu art. 48 ust. 4 ustawy jest jednoznaczna i kategoryczna, nie dająca organom możliwości odstąpienia od nakazania rozbiórki obiektu budowlanego, który został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, w przypadku nie przedłożenia dokumentów w wyznaczonym terminie. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację rozstrzygnięć organów obu instancji, albowiem jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie. Nie budzi również wątpliwości stanowisko organu II instancji o potrzebie doprecyzowania przedmiotu podlegającego rozbiórce, celem uniknięcia wątpliwości interpretacyjnych po stronie zobowiązanego, co prawidłowo znalazło swoje odzwierciedlenie w sentencji rozstrzygnięcia tego organu. W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 kpa). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak na wstępie.