II SA/Bk 515/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Wojewody P. z dnia (...) maja 2015 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość napowietrznej linii elektroenergetycznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...].05.2015r. Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty B. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej z dnia [...].02.2015r. znak [...] w sprawie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość oznaczoną Nr geod. [...] o pow. 1,07ha w obrębie L. gm. B. napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacja 110 kV B.– nowoprojektowana stacja 110/SN – stacja 110/15kV H. w tym usytuowanie słupa elektroenergetycznego oraz podwieszenie przewodów linii elektroenergetycznej. Decyzja ta została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją Starosty B. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej z dnia [...].05.2011r. znak [...] ograniczono sposób korzystania z nieruchomości oznaczonej Nr geod. [...] o pow. 1.07ha położonej w obrębie L. gmina B. stanowiącej własność K. P., przez udzielenie P. D. Spółka Akcyjna z siedzibą w L. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez powyższą nieruchomość napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV. Po zakończeniu prac inwestor wystąpił do Starosty B. o ustalenie odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia linii energetycznej przez przedmiotową nieruchomość w tym posadowienie słupa elektroenergetycznego oraz podwieszenie linii elektroenergetycznej. W toku postępowania organ I instancji w oparciu o sporządzony przez rzeczoznawcę operat szacunkowy ustalił wysokość szkody z tytułu utraconych pożytków rekultywacji gruntu rolnego przez właściciela, zmniejszenie zdolności produkcyjnej w okresie porekultywacyjnym, zmniejszenie wartości rynkowej i zajęcie części nieruchomości przez posadowienie słupa. W ocenie organu operat ten dawał podstawę do ustalenie odszkodowania w kwocie w nim wskazanej, ponieważ został sporządzony zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów prawa. Powołując się na art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 5 pkt 2, art. 130 ust. 1 i 2, art. 132 ust. 1a , 2 i 6 i art. 134 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2014 poz. 518 z późn. zm.), organ I instancji wydał decyzję o ustaleniu odszkodowania w łącznej wysokości 5.256,00zł. W odwołaniu od tej decyzji K. P. zarzucił zaniżenie odszkodowania, które jego zdaniem nie odpowiada wartości poniesionych szkód, oparte jest bowiem na błędnie sporządzonym operacie szacunkowym, który nie został zweryfikowany przez organizację zawodową rzeczoznawców. Odwołujący się zarzucił także naruszenie art. 7, art. 9 art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 kpa. Po rozpoznaniu odwołania organ podzielił ustalenia organu I instancji zarówno w zakresie stanu faktycznego jak i ustalonego odszkodowania. Wskazał, że odszkodowanie zostało ustalone w oparciu o sporządzony przez uprawnionego rzeczoznawcę operat szacunkowy, uwzględniający przewidziane przepisami prawa zasady jego sporządzania oraz uwzględniający przepisy art. 124 ust. 4, art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami określające za jakie szkody należy ustalić odszkodowanie w związku z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości wynikającym z wydania w tym przedmiocie decyzji. Po dokonaniu analizy operatu szacunkowego stwierdził, że rzeczoznawca właściwie zastosował § 43 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207 poz. 2109 ze zm.), prawidłowość jego zastosowania nie budziła wątpliwości stąd też nie zachodziła potrzeba jego weryfikacji o jakiej mowa w art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 1 kpa przez wskazanie w nagłówku decyzji Starostwa Powiatowego w B., zamiast Starosty B. stwierdził, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy skoro z treści decyzji, pieczęci osoby działającej z upoważnienie starosty oraz pieczęci okrągłej jednoznacznie wynika, że decyzję wydał właściwy organ. W tym stanie rzeczy, w ocenie organu I instancji, decyzja Starosty Powiatu B. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej z dnia [...].02.2015r. znak [...] odpowiada prawu i stosownie do art. 138 § 1 kpa utrzymana został w mocy. Decyzję tę zaskarżył K. P. zarzucając jej naruszenie prawa, a mianowicie: – art. 128 ust. 4 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami wobec ustalenia odszkodowania, w zaniżonej wysokości, nie odpowiadającego wartości szkód poniesionych przez właściciela nieruchomości, - art. 134, 135 powyższej ustawy wobec oparcia decyzji na błędnie sporządzonym operacie szacunkowym, co doprowadziło do zaniżenia wartości rynkowej nieruchomości oraz wysokości odszkodowania, - art. 157 ust. 1 powyżej wskazanej ustawy w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej wobec zaniechania zlecenia przeprowadzenia oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego przez organizację zawodową rzeczoznawców, - art. 128 kpa w zw. z art. 7, 9, 11, 77 § 1 kpa wobec nieuwzględnienia interesu prawnego, brak wszechstronnego i obiektywnego wyjaśnienia sprawy w drugiej instancji, - art. 128 kpa w zw. z art. 156 kpa i art. 157 kpa w zw. z art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 129 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami wobec odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o własności rzeczowej, wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody P. oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie powyższych decyzji w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył, co następuje: Skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Uzasadniając naruszenia art. 128 kpa w zw. z art. 156, art. 157 kpa w zw. z art. 107 § 1 kpa i w zw. z art. 129 ustawy o gospodarce nieruchomościami skarżący twierdził, iż decyzja organu nie odpowiada wymogom art. 107 § 1 kpa, gdyż zawiera błąd w określeniu organu administracji publicznej, co skutkuje jej nieważnością w myśl art. 156 § 1 pkt 1 kpa. Starostwo Powiatowe nie jest organem administracji reprezentującym powiat zgodnie z ustawą z dnia 5.06.1999r. o samorządzie powiatowym i nie jest uprawniony do ustalania odszkodowania w myśl art. 129 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Sąd w tym zakresie podziela stanowisko organu, że błąd ten jest nieistotny i nie wpływa na ważność decyzji. Wadliwe oznaczenie organu w części nagłówkowej nie może powodować nieważności decyzji w sytuacji gdy podpis osoby uprawnionej do wydania decyzji został opatrzony pieczęcią identyfikującą konkretny organ administracji publicznej. Decyzja organu I instancji została opatrzona urzędową pieczęcią okrągłą i wynika z tego jednocześnie, że organem wydającym decyzję był Starosta B. Zarzut nieważności decyzji jest więc niezasadny. Zgłaszając zarzut zaniżenia wysokości odszkodowania skarżący twierdził, iż jest to wynikiem wadliwości ustalonej przez rzeczoznawcę wartości rynkowej nieruchomości. Zarzutu tego nie można podzielić. Dokonując oceny operatu w tym zakresie organ stwierdził, że dokonana wycena odpowiada treści art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym rzeczoznawca dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Wszystkie te czynniki zostały uwzględnione w operacie szacunkowym łącznie z analizą rynku lokalnego. Nie ma więc uzasadnionych, do kwestionowania ustalonej według powyższych kryteriów, wyceny wartości rynkowej nieruchomości przyjętej do ustalenia wysokości odszkodowania. Sąd nie podziela także zarzutu dotyczącego przyjęcia błędnych założeń do wyliczenia obszaru podlegającego rekultywacji. Przyjęcie, że szkoda z tego tytułu winna ograniczać się do obszaru faktycznie zajętego na cele inwestycji, a nie cała powierzchnia działki jak utrzymuje skarżący, jest prawidłowe. Prace rekultywacyjne niezbędne do przywrócenia poprzedniego stanu nieruchomości ograniczają się jedynie do tego obszaru, na którym wykonywano roboty. Zasadnie zatem rzeczoznawca wyliczył szkodę z tego tytułu do obszaru faktycznie wymagającego rekultywacji. Nie ma też podstaw do kwestionowania wysokości szkody z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości. Zajęta na inwestycję powierzchnia została wyliczona przez rzeczoznawcę zgodnie ze stanem faktycznym na gruncie, co znajduje odzwierciedlenie w operacie. Nie ma uzasadnienia zarzut skarżącego, że szkody z tego tytułu należy obliczyć od całej powierzchni nieruchomości, w tym zakresie bowiem rzeczoznawca uwzględnił też fakt powstania trwałego zmniejszenia wartości nieruchomości w sposobie korzystania z nieruchomości jak i konieczność zmiany funkcji w pasie budowy infrastruktury, w pasie ochronnym dokonując stosownych obliczeń. Ocenę organu II instancji, że operat szacunkowy stanowiący podstawę do wyliczenia odszkodowania, został sporządzony zgodnie z przepisami prawa i nie wymagał weryfikacji w trybie art. 157 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy więc uznać za prawidłową. Uznając zatem, że w sprawie organy nie naruszyły przepisów postępowania, ustalając prawidłowo stan faktyczny i dokonały w sposób wyczerpujący rozpatrzenia materiału dowodowego Sąd skargę na podstawie art. 151 ustawy o postepowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił.