II SA/Bk 526/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi Z. G. G. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę 1. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Starosta S., na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm., zwana dalej ustawą) ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonych w obrębie W., gmina S., oznaczonych jako działki o nr geod. [...] o pow. 7,2841 ha i nr geod. [...] o pow. 2,1065 ha, stanowiących własność Z. G., poprzez udzielenie P. S. E. S.A. z siedzibą w K. – J. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie przez powyższe działki dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP, w tym na podwieszenie nad działkami napowietrznych przewodów linii (minimalna odległość przewodów od ziemi wynosi 13, 4 m), posadowienie słupa elektroenergetycznego na działce o nr geod. [...] oraz na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV, po jej wybudowaniu, w pasie technologicznym o szerokości po 35 metrów od osi linii w każdą stronę, o pow. 1,7122 ha na działce o nr geod. [...] i o pow. 0,3594 ha na działce o nr geod. [...], tj. o łącznej pow. 2,0716 ha. Lokalizację linii, miejsce posadowienia słupa oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na załączonych mapach w skali 1:2000, stanowiących integralną część decyzji. W uzasadnieniu podano, że w sprawie zostały spełnione przesłanki ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, określone w art. 124 ustawy. Przedmiotowa inwestycja stanowi cel publiczny w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy oraz jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zostały również przeprowadzone rokowania z właścicielem nieruchomości, określone w art. 124 ust. 3 ustawy, które nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora na nieruchomość. 2. Odwołanie od tej decyzji wniósł Z. G. i zarzucił naruszenie: - art. 124 ust. 1 ustawy, poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wydania zaskarżonej decyzji; - art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 kpa, poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie i niepodjęcie próby wyjaśnienia dlaczego wnioskodawca, mimo zobowiązania wyrażonego na rozprawie administracyjnej, nie ustosunkował się do propozycji skarżącego wyrażonej jeszcze przed złożeniem przez wnioskodawcę wniosku o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości oraz niewyjaśnienie czy propozycja finansowa wnioskodawcy przedłożona skarżącemu była realna i uzasadniona w sprawie; - art. 107 kpa, poprzez niepełne uzasadnienie decyzji, w szczególności poprzez nieodniesienie się do niewypełnienia przez wnioskodawcę złożonego zobowiązania do powrotu do rokowań; - art. 3051 – 3052 kc, poprzez nieuwzględnienie faktu, że na działkach skarżącego o nr geod. [...] i [...], nie została ustanowiona służebność przesyłu na rzecz P. S. E. S.A. Wskazując na powyższe naruszenia odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. 3. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko, że w sprawie zostały spełnione warunki formalne określone w art. 124 ust. 1 ustawy. Odnośnie obowiązku przeprowadzenia rokowań organ podał, że z akt sprawy wynika iż inwestor określił i zaproponował skarżącemu warunki zmierzające do uzyskania prawa do gruntu, zaś skarżący przedstawił własne propozycje, jednakże strony nie doszły do porozumienia, uznając nawzajem przedstawione warunki za niemożliwe do przyjęcia. Powyższe okoliczności, w ocenie organu odwoławczego, oznaczają spełnienie warunku przeprowadzenia negocjacji. Wskazują one na to, że wnioskodawca miał rzeczywistą wolę załatwienia sprawy na drodze cywilnoprawnej i przeprowadził rokowania z właścicielem przedmiotowych nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niepodjęcia próby wyjaśnienia dlaczego wnioskodawca, mimo zobowiązania wyrażonego na rozprawie administracyjnej nie ustosunkował się do propozycji skarżącego wyrażonej jeszcze przed złożeniem przez wnioskodawcę wniosku o wydanie decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości oraz niewyjaśnienia czy propozycja finansowa wnioskodawcy przedłożona skarżącemu była realna i uzasadniona w sprawie organ podał, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 ustawy nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań, oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, chociażby gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. W ocenie organu odwoławczego bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 kpa, albowiem postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami wyrażonymi w tych przepisach. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 107 § 3 kpa, albowiem uzasadnienie decyzji organu I instancji zawiera wyczerpującą argumentację i odnosi się do przesłanek wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, określonych w art. 124 ust. 1 ustawy. Organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 3051 - 3052 kc, wskazując że postępowanie o ustanowienie służebności przesyłu nie ma charakteru prejudycjalnego dla sprawy administracyjnej z art. 124 ust. 1 ustawy. Przepis ten w żaden sposób nie uzależnia wydania decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy o ustanowienie służebności przesyłu. Ponadto przedmiotowe postępowanie toczy się przed organami administracji publicznej i nie stanowi sprawy cywilnej. Z tej przyczyny organ I instancji nie stosował w nim przepisów kodeksu cywilnego, a zatem nie mógł ich naruszyć. Kwestia ewentualnego odszkodowania może być rozstrzygnięta tylko w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 129 ust. 5 pkt 1 ustawy. Roszczenie określone w tym przepisie ma charakter cywilnoprawny i nie jest realizowane w postepowaniu administracyjnym. 4. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł Z. G. i zarzucił naruszenie: - art. 124 ust. 1 ustawy poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne dla możliwości wydania zaskarżonej decyzji, w szczególności, że pomiędzy stronami doszło do rokowań; - art. 124 ust. 1a ustawy poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca uzasadnił przesłanki wyjątkowo ważnego interesu strony oraz interesu gospodarczego przemawiające za wydaniem decyzji; - art. 7, 8, 77 i 80 kpa poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie i nie podjęcie próby wyjaśnienia dlaczego wnioskodawca mimo zobowiązania wyrażonego na rozprawie administracyjnej nie ustosunkował się do propozycji skarżącego wyrażonej jeszcze przed złożeniem przez wnioskodawcę o wniosku o wydanie decyzji ograniczającej korzystanie z nieruchomości oraz niewyjaśnienie czy propozycja finansowa wnioskodawcy przedłożona skarżącemu była realna i uzasadniona w sprawie, a ponadto poprzez nieuwzględnienie i nie podjęcie próby wyjaśnienia czy wnioskodawca posiada interes prawny w natychmiastowym zajęciu nieruchomości skarżącego; - art. 107 kpa poprzez niepełne uzasadnienie obu decyzji, w szczególności poprzez nieodniesienie się do niewypełnienia przez wnioskodawcę złożonego zobowiązania do powrotu do rokowań. - art. 3051 - 3052 kc poprzez nieuwzględnienie faktu, że na działkach skarżącego o numerach geodezyjnych [...] i [...] nie została ustanowiona służebność przesyłu na rzecz P. S. E. S.A. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania wg norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu skargi podano, że już w toku rozprawy administracyjnej skarżący wskazał wyraźnie, że w sprawie nie można mówić o rokowaniach, ponieważ wnioskodawca nigdy nie odpowiedział na jego propozycję wyrażoną w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. co do warunków finansowych zajęcia nieruchomości, a jedynie w sposób arbitralny po 4 miesiącach milczenia wezwał skarżącego do stawienia się przed notariuszem w calu zawarcia umowy na warunkach określonych jednostronnie przez wnioskodawcę. Obecny na rozprawie pełnomocnik wnioskodawcy nie był w stanie w sposób rzeczowy wyjaśnić przyczyn takiego a nie innego zachowania wnioskodawcy i ostatecznie sam wyraził chęć powrotu do rokowań i ustosunkowania się do propozycji finansowych skarżącego. Na tej podstawie organ zakończył rozprawę administracyjną i odłożył wydanie decyzji w sprawie. Do dnia dzisiejszego mimo zobowiązania wnioskodawca nie odpowiedział na propozycję skarżącego o czym ten poinformował organ drogą mailową (ponieważ sam otrzymał informację od organu taką samą drogą). Mimo zaistnienia takiej sytuacji organ wydał zaskarżoną decyzję, uznając w sposób arbitralny i bezpodstawny, że w sprawie doszło do rokowań, które nie przyniosły skutku z powodu zachowania skarżącego. Tymczasem skarżący złożył wnioskodawcy propozycję, na którą ten do dnia dzisiejszego nie raczył odpowiedzieć. Takie zachowanie wnioskodawcy nie powinno korzystać z ochrony prawa. Ponadto organ I instancji ani razu nie wskazał czy doszło z jego strony do zbadania czy przedłożona przez wnioskodawcę propozycja finansowa skarżącemu była realna i uzasadniona w sprawie. Organ na ten temat nie odniósł się w ani jednym zdaniu. W takie sytuacji uznać należałoby, że wnioskodawca w zasadzie mógłby specjalnie przedkładać właścicielom nieruchomości różne absurdalne propozycje związane z korzystaniem z nieruchomości, po to aby przed organem wskazywać brak zgody i brak możliwości zawarcia porozumienia. W ocenie skarżącego zachowanie organu I i II instancji w niniejszej sprawie jest jednostronne i w sposób ewidentny narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w art. 8 kpa. Całe uzasadnienie decyzji zarówno organu I jak i II instancji to opis stanu faktycznego, cytowanie przepisów i kilka zdań ogólnego wyjaśnienia, z których w zasadzie nic nie wynika, a w szczególności trudno powiedzieć dlaczego organ wydał decyzję, która ma charakter wyjątkowy i jako taka powinna być szczegółowo i dokładnie wyjaśniona. Nadto skarżący wywiódł, że z regulacji zawartej w art. 3051-3052 kc wynika, iż bez uprzedniego ustanowienia służebności przesyłu w drodze umowy z właścicielem nieruchomości albo orzeczenia sądu przedsiębiorca nie może wybudować urządzeń służących do przesyłu energii elektrycznej. 5. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podnieść przy tym należy, że przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej była decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości a nie decyzja o niezwłocznym zajęciu nieruchomości. Stąd już na samym wstępie za bezzasadne uznać należy zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. nr 102, poz. 651 ze zm., zwana dalej ustawą), poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie wnioskodawca uzasadnił przesłanki wyjątkowo ważnego interesu strony oraz interesu gospodarczego przemawiające za wydaniem decyzji i naruszenia art. 7,8, 77 i 80 kpa poprzez nieuwzględnienie i nie podjęcie próby wyjaśnienia czy wnioskodawca posiada interes prawny w natychmiastowym zajęciu nieruchomości skarżącego. Zgodnie z art. 124 ust. 1 ustawy, stanowiącym podstawę prawną kwestionowanej decyzji, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do ust. 3 tego przepisu, udzielenie zezwolenia o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Omawiany przepis zastrzega dwie przesłanki, których spełnienie umożliwia ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Po pierwsze, ograniczenie właściciela lub użytkownika wieczystego w korzystaniu z jego nieruchomości musi nastąpić, aby zrealizowany został cel publiczny, który będzie zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Po drugie, wystąpienie z wnioskiem o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. powinno być poprzedzone przeprowadzeniem z właścicielem nieruchomości rokowań, mających na celu udostępnienie przez tę osobę nieruchomości w sposób dobrowolny. Te tylko okoliczności mogą mieć wpływ na pozytywne rozpatrzenie wniosku. W ocenie Sądu okoliczności te w kontrolowanej sprawie wystąpiły, co umożliwiło organom administracyjnym obu instancji wydanie kwestionowanych decyzji. Przede wszystkim w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu, że inwestycja planowana przez P. S. E. S.A. jest celem publicznym, który jednocześnie zgodny jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Cele publiczne zostały wymienione w art. 6 ustawy. W pkt 2 powołanego przepisu jako cel publiczny wskazana jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Wobec faktu, że przedmiotowa sprawa dotyczy budowy dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV, uznać należy, że analizowana przesłanka została spełniona. Wydane zezwolenie na ograniczenie sposobu korzystania z części nieruchomości należących do skarżącego, położonych w gminie S.i, obr. W. zgodne jest z zapisami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Rada Gminy Szypliszki uchwałą z dnia 26 marca 2013 r., nr XXIV/167/2013 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk - Granica RP na terenie gminy Szypliszki (opublikowanej Dz. Urz. Woj. Podlaskiego z 2013 r., poz. 1996). Zgodnie z § 1 ust. 3 uchwały, plan obejmuje pas terenu szerokości 100,0 m przebiegający od granicy z gminą Jeleniewo do granicy z gminą Puńsk, położony w obrębach: Żubryn, Jasionowo, Węgielnia, Bilwinowo, Głęboki Rów, Dębowo, Klonorejść, Kaletnik, Grauże Nowe, Wiatrołuża Druga, Pokomsze, Zaboryszki. Natomiast w § 4 ust. 1 pkt 1 tej uchwały zapisano, że celem regulacji prawnych zawartych w ustaleniach planu jest umożliwienie realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu międzynarodowym (ponadlokalnym), jaką jest dwutorowa, napowietrzna linia elektroenergetyczna 400 kV Ełk - Granica RP - Alytus. Na podstawie § 16 pkt 2 dopuszczono możliwość tymczasowego zajęcia terenów objętych planem, na cele związane z budową i eksploatacją linii 400 kV. W rozpoznawanej sprawie w załączonych do decyzji organu I instancji mapach (stanowiących integralną część decyzji), zobrazowano przebieg linii i pasa technologicznego zarówno na działce nr [...] jak i [...] zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto organ I instancji opisał w sentencji decyzji jaka jest szerokość pasa technologicznego, jaką dokładnie powierzchnię zajmuje on na każdej z wymienionych działek i jakie roboty zostaną ostatecznie wykonane, tj. posadowiony zostanie jeden słup na działce nr [...] oraz podwieszone zostaną napowietrzne przewody linii na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m. Sąd z urzędu dysponuje wiedzą, że skarżący kwestionował ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarga została oddalona nieprawomocnym wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 2 września 2014 r., II SA/Bk 419/14. Z analizy stanowiska skarżącego, wyrażonego zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i w skardze do sądu administracyjnego, wynika że kwestie dotyczące charakteru planowanej inwestycji jak i jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego są bezsporne. Spór w sprawie dotyczy tego czy wydanie zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynikają następujące okoliczności: - w dniu [...] lipca 2012 r. został sporządzony protokół z ustaleń stron, tj. inwestora z właścicielem nieruchomości, z którego wynika, że właściciel nie wyraża zgody na udostepnienie nieruchomości i nie akceptuje warunków podanych przez inwestora. Inwestor zaproponował za udostepnienie nieruchomości jednorazowe odszkodowanie w wysokości 36.788,00 zł oraz zaproponował, że zgoda powinna być wyrażona w formie umowy ustanowienia służebności przesyłu; - w piśmie z dnia [...] maja 2013 r. inwestor ponowił ofertę i zwrócił się z prośbą o pisemną informację co do jej przyjęcia lub odmowy przyjęcia do dnia [...] czerwca 2013 r.; - w odpowiedzi właściciel nieruchomości w piśmie z dnia [...] czerwca 2013 r. poinformował, że nie wyraża zgody na ustanowienie służebności przesyłu na zaproponowanych przez inwestora warunkach. Ze swojej strony zaproponował czynsz dzierżawny w wysokości 2.500 zł netto plus VAT miesięcznie, waloryzowany po każdym roku kalendarzowym; - w dniu 1 października 2013 r. inwestor przesłał właścicielowi nieruchomości ofertę zawarcia umowy cywlino – prawnej wraz ze wzorem tej umowy. Wskazano, że ewentualna umowa będzie zawarta w kancelarii notarialnej w dniach [...]-[...] października 2013 r. w godz. Od 13.00 do 15.30; - w dniu [...] października 2013 r. o godz. 15.30 sporządzono akt notarialny (Repertorium [...]), którym poświadczono niestawiennictwo właściciela nieruchomości; - w piśmie z dnia [...] października 2013 r. inwestor poinformował właściciela nieruchomości, że w związku z jego niestawiennictwem w kancelarii notarialnej uważa rokowania za zakończone i w związku z tym kieruje wniosek do właściwego miejscowo starosty o wydanie decyzji administracyjnej; - na rozprawie administracyjnej w dniu [...] grudnia 2013 r. Z. G. podniósł, ze inwestor nie spełnił warunku wykazania, iż pomiędzy stronami doszło do rokowań. Podniósł, że inwestor wysłał do niego jedno pismo z propozycją wysokości odszkodowania na którą się nie zgodził. W odpowiedzi zaproponował własny sposób rozliczenia – miesięczny czynsz dzierżawny. Inwestor nie odniósł się do tej propozycji i po 4 miesiącach wezwał go do stawiennictwa u notariusza celem podpisania umowy. Inwestor w odpowiedzi na powyższe wniósł o zakreślenie terminu do [...] grudnia 2013 r. celem ustosunkowania się do stanowiska strony przeciwnej. W piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. wyjaśnił przesłanki wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a ustawy, które to stanowisko zostało przesłane na adres mailowy pełnomocnika skarżącego w dniu [...] stycznia 2014 r. W piśmie z dnia [...] stycznia 2014 r. właściciel nieruchomości poinformował o braku odpowiedzi inwestora na złożoną propozycje co do odpłatności za skorzystanie z nieruchomości. Powyższe w jego ocenie świadczy o tym, że nie może być mowy o żadnych negocjacjach. Zdaniem skarżącego w sprawie nie można uznać, że doszło do rokowań, albowiem inwestor pomimo złożonej na rozprawie administracyjnej deklaracji powrotu do rokowań i ustosunkowania się do propozycji finansowych skarżącego, ostatecznie nie udzielił odpowiedzi w tym zakresie. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostały rokowania, o których stanowi art. 124 ust. 3 ustawy. Należy zauważyć, że strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób przewidziany w dyspozycji art. 124 ust. 3 ustawy nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania ich poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą zostać zatem zakończone w dowolnym czasie, chociażby w sytuacji, gdy - w ocenie którejś ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym w treści wskazanej normy prawnej jakiejś szczególnej formy zakończenia takich rokowań. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy na ich skutek dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć (por. wyrok NSA z 22 lutego 2012 r., I OSK 357/11, dostępny w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi tej nieruchomości warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. W rozpoznawanej sprawie Spółka zaprosiła skarżącego do rokowań i zaproponowała odszkodowanie za udzielenie prawa do dysponowania nieruchomością. Brak porozumienia stron w tym zakresie, na co wskazują przedstawione wyżej pisma, był wystarczający do stwierdzenia, że złożenie wniosku o wydanie kontrolowanej obecnie decyzji, zostało poprzedzone etapem nieskutecznych negocjacji. Strony przedstawiły warunki, które były dla nich wzajemnie nie do przyjęcia. Brak odpowiedzi inwestora w zakresie propozycji złożonej przez właściciela nieruchomości na rozprawie administracyjnej, w okolicznościach sprawy niniejszej oznaczało brak zgody na jej przyjęcie. Zaznaczyć należy, że propozycja dotycząca czynszu dzierżawnego nie została po raz pierwszy zgłoszona na rozprawie. Właściciel nieruchomości już w piśmie z dnia 7 czerwca 2013 r. wystąpił z taką propozycją na którą od samego początku nie było zgody inwestora. W świetle powyższego stwierdzić należy, że bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 ustawy poprzez uznanie, że pomiędzy stronami doszło do rokowań. Za bezzasadne należy również uznać zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 8, 77 i 80 kpa poprzez nieuwzględnienie i nie podjęcie próby wyjaśnienia dlaczego wnioskodawca mimo zobowiązania wyrażonego na rozprawie administracyjnej nie ustosunkował się do propozycji skarżącego oraz niewyjaśnienie czy propozycja finansowa wnioskodawcy przedłożona skarżącemu była realna i uzasadniona w sprawie. Podnieść bowiem należy, że w trybie art. 124 ustawy nie podlega weryfikacji okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie które są dla niego nie do przyjęcia (por. wyrok WSA w Warszawie z 1 grudnia 2011 r., I SA/Wa 1657/11, dostępny w CBOSA). Rolą organów było wyłącznie zbadanie faktu czy rokowania się odbyły oraz czy na ich podstawie strony zawarły umowę, czy też do porozumienia pomiędzy stronami nie doszło. Organy rozstrzygające niniejszą sprawę nie miały kompetencji do angażowania się w przebieg rokowań. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 3051 – 3052 kc poprzez nieuwzględnienie faktu, że na działkach skarżącego nie została ustanowiona służebność przesyłu. Ustanowienie służebności przesyłu jest alternatywnym oraz całkowicie samodzielnym cywilistycznym trybem pozyskania przez inwestora tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości w zakresie posadowienia i lokalizacji niezbędnych urządzeń przesyłowych. Uzyskanie decyzji o udzieleniu zezwolenia na ograniczenie nieruchomości w trybie administracyjnym z art. 124 ust. 1 ustawy wyłącza możliwość ustanowienia służebności przesyłu (vide: uchwała SN z 6 czerwca 2014 r., III CZP 107/13, Lex nr 1488917 z następującą tezą: "Jeżeli przedsiębiorca będący właścicielem urządzeń wymienionych w art. 49 § 1 kc wykonuje uprawnienia wynikające z decyzji wydanej na rzecz jego poprzednika prawnego na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. Dz.U. z 1974 r. nr 10, poz. 64 ze zm.), właściciel nieruchomości nie może żądać ustanowienia służebności przesyłu - art. 3052 § 2 kc". Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.