II SA/Bk 527/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 08 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi W. C. i J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Burmistrz W. ustalił D. O. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu do 15 budynków mieszkalnych parterowych z możliwością wykorzystania poddaszy jako użytkowych, z garażami ze zjazdem z drogi wewnętrznej działki o nr ewid. [...], będącej własnością Gminy W., z niezbędną infrastrukturą techniczną i niezbędną do realizacji inwestycji niwelacją terenu w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej na działce nr ewid. [...] i części działki nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym S. gmina W. wraz z wydzieleniem pasa o szerokości 2 m i narożnego ścięcia 5 x 5 m z działki nr ewid. [...] na poszerzenie drogi działki nr ewid. [...] i rezerwę terenu pod skrzyżowanie. Na powyższą decyzję odwołanie wnieśli W. i J. C., podnosząc naruszenie ich osobistego interesu poprzez brak merytorycznych rozstrzygnięć uwzględniających wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich w związku z brakiem określenia wymogów regulujących emisję zanieczyszczeń z kominów planowanych domów do otaczającej zabudowy oraz brakiem rozstrzygnięcia w kwestii zagrożenia osuwania się mas ziemnych. Stwierdzili, iż projekt zespołu budynków winien być kształtowany miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a ponadto wymaga on zgodności z ustaleniami przeznaczenia terenu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Po rozpatrzeniu w/w odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium podniosło, iż pomimo wyznaczenia stosownego obszaru wokół terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, analizę przeprowadzono jedynie w odniesieniu do niektórych działek położonych w wyznaczonym obszarze, tj. działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi, pominięto zaś pozostałe zabudowane działki. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Burmistrz W. ponownie ustalił warunki zabudowy w tej sprawie, uzasadniając swoje stanowisko w sposób tożsamy, w jaki zrobił to w decyzji z dnia [...] października 2010 r. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem, W. i J. C. po raz kolejny wnieśli odwołanie, wskazując w nim, iż zaskarżona decyzja przesądza o zmianie przeznaczenia terenu, zaś w przekonaniu odwołujących takie przeznaczenie winno nastąpić w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto zarzucili naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. uchyliło w całości decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powodem uchylenia było zaniechanie przez organ I instancji przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Burmistrz W. ponownie ustalił warunki zabudowy dla inwestycji, której dotyczył wniosek D. O. Uwzględniając stanowisko Kolegium, organ I instancji sporządził aneks do analizy z datą [...] marca 2011 r. odnoszący się do istniejącej zabudowy na wszystkich działkach sąsiednich w zakresie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Na podstawie tej analizy stwierdzono, iż planowana inwestycja stanowi o spełnieniu warunku, o którym mowa w pkt 1 art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przyjęto ponadto, iż ustalenia omawianej decyzji są zgodne z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W.. Odnośnie zarzutów odwołania wyjaśniono, iż w związku z tym, że teren planowanej inwestycji nie stanowi gruntów rolnych klasy I – III, nie istnieje obowiązek uzyskania zgody na jego przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W kwestii zaś osuwania się mas ziemnych wskazano, iż decyzja została uzgodniona z właściwym organem. Brak było natomiast podstaw do uzgodnień z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, gdyż teren inwestycji nie znajduje się na obszarze objętym ochroną konserwatorską i nie dotyczy bezpośrednio obiektu objętego taką ochroną. Decyzja została wydana także po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Rozpoznając sprawę ponownie, na skutek kolejnego odwołania W. i J. C., Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu podkreślono, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji spełnia wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nadto jest zgodny ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy W. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do odmowy wydania żądanej decyzji. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku określenia zapewnienia dostępu do drogi publicznej z każdej z 15 działek objętych decyzją oraz nie ustalenia zarządcy dróg wewnętrznych i sposobu ich eksploatacji organ uznał, że stanowi on przejaw żądania zbyt daleko idącej ochrony interesów skarżących, która nie została przewidziana przepisami prawa. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się W. i J. C. i w wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skardze wskazali na naruszenie prawa materialnego, tj.: - art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej u.p.z.p.), poprzez ustalenie w decyzji poza określeniem sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy również przeznaczenia terenu; - art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., poprzez brak sposobu podziału terenu na działki budowlane i ich dostępu do drogi publicznej wobec ustalenia, że decyzja stanowi podstawę do podziału geodezyjnego terenu; - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., ze względu na brak zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, o których mowa w tym artykule; - art. 96 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., powoływanej dalej jako ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku), z uwagi na brak wymaganego przepisami postanowienia w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; - art. 3 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez naruszenie interesu osobistego Skarżących w związku z zagrożeniem osuwania się mas ziemnych i emisją do atmosfery z palenisk 15 domów jednorodzinnych zlokalizowanych w zagłębieniu terenu. W związku z tak sformułowanymi zarzutami Skarżący zażądali stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, albowiem kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest dotknięte wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na wstępie wskazać należy, iż wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. - dalej powoływana jako u.p.z.p.), zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. W świetle powołanej ustawy zasadą jest bowiem, iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów, a w przypadku ich braku, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji administracyjnej. Podkreślić przy tym należy, iż wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego, a konkretnie z treścią art. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p., określającym pozytywne przesłanki jej wydania. Z treści tego przepisu wynika, że warunki zabudowy można ustalić tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, a ponadto spełniającej łącznie następujące wymogi: planowana inwestycja musi stanowić kontynuację istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, działka, na której planowana jest inwestycja musi mieć dostęp do drogi publicznej oraz zapewnione wystarczające uzbrojenie terenu. Nadto podkreślić należy, iż zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem - decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi jego niezgodność z przepisami prawa, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi - ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania pozytywnej decyzji - art. 56 ustawy (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2. str. 453). Omawiane rozstrzygnięcie nie zależy zatem od woli organów czy też zgody stron postępowania. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż przyjęcie przez organy obu instancji, iż zamierzona inwestycja nie narusza prawa nie budzi wątpliwości. Podjęte decyzje oparte są na racjonalnych przesłankach wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja. Przedstawiona zaś w tej mierze argumentacja znajduje swoje odzwierciedlenie w zgromadzonym w niniejszej sprawie materiale dowodowym. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji stosownie do przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588) wyznaczył wokół wnioskowanego terenu obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa wyżej. W wyniku przeprowadzonej analizy stwierdzono, że planowana inwestycja polegająca na budowie zespołu do 15 budynków mieszkalnych jednorodzinnych jest kontynuacją istniejącej zabudowy i nie będzie kolidowała z funkcją i zagospodarowaniem wnioskowanego oraz przyległego terenu. Powyższe ustalenie zostało poprzedzone wnikliwym badaniem obszaru wyznaczonego wokół działki inwestora, funkcji istniejącej zabudowy, a także parametrów, cech i wskaźników nowej zabudowy. Wyniki dokonanej oceny jednoznacznie i w sposób niebudzący wątpliwości potwierdziły, iż zamierzona inwestycja pozostaje w zgodzie z ładem przestrzennym istniejącym w granicach analizowanego terenu (ocenie poddano zarówno budynki mieszkalne, jak i budynki rekreacji indywidualnej znajdujące się na analizowanym obszarze – k. 37-39, 272-275). Nadto teren objęty planowaną inwestycją ma dostęp do drogi publicznej – przez drogę wewnętrzną będącą własnością Gminy W. - działkę o nr ew. [...] oraz przez drogę wewnętrzną będącą własnością Skarbu Państwa zarządzaną przez Gminę W. - działkę o nr ew. [...], istniejące zaś uzbrojenie tego terenu jest wystarczające dla zamierzonej inwestycji. Organ dokonał również stosownych uzgodnień z Marszałkiem Województwa P. w zakresie melioracji wodnych, Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska – w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W związku z tym, że teren planowanej inwestycji znajduje się w obszarze Natura 2000 "Puszcza K." w toku postępowania uzyskano postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Z uwagi zaś na lokalizacją inwestycji na obszarze, który z racji ukształtowania może być terenem zagrożonym osuwaniem się mas ziemnych, uzyskano stanowisko Starosty B., zgodnie z którym na terenie powiatu nie występują tereny zagrożone osuwaniem się mas ziemnych, o których mowa w art. 53 u.p.z.p. Stwierdzono też, że w związku z tym, że grunty, których dotyczy planowana inwestycja nie stanowią użytków rolnych klasy I-III o zwartym obszarze powyżej 0,5 ha, nie wymagają zgody na przeznaczenie ich na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Skoro zatem ustalono, że przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymogi, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p., a mianowicie: posiada sąsiedztwo, na podstawie którego można określić wymagania dotyczące nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, ma odpowiedni dostęp do drogi publicznej, a także istnieje możliwość zapewnienia wystarczającej infrastruktury technicznej a ponadto, jak ustaliły organy, teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz nie zachodzi sprzeczność z przepisami odrębnymi, to uznać należy, iż organy obu instancji nie miały podstaw prawnych do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla omawianej inwestycji. Odnosząc się do natomiast do zarzutów podnoszonych w skardze, stwierdzić należy, iż pozostają one całkowicie niezasadne. Przede wszystkim za nietrafny przyjąć należy zarzut naruszenia art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p, tj. niezgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Jak już wskazano, omawiana decyzja została wydana po uzgodnieniu z Marszałkiem Województwa Podlaskiego w zakresie melioracji wodnych, Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska – w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody, Starostą B. jako właściwym organem administracji geologicznej w związku z istnieniem potencjalnego zagrożenia osuwania się mas ziemnych. Organy wnikliwie potraktował też kwestię oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000. Sąd nie stwierdził również, aby doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 u.p.z.p. Powołany przepis stanowi, że ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z jego treści wynika, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dochodzi do wiążącego podmioty władzy, w tym administracji oraz podmioty spoza systemu władzy (osoby fizyczne i ich organizacje) ustalenia bądź zmiany przeznaczenia terenu na określony w tym planie cel (tak: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004, komentarz do art. 4 w/w ustawy). W tym miejscu powtórzyć należy, o czym była już mowa wyżej, iż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). W wyroku z dnia 16 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1531/06 (opubl. w: Baza Komputerowa Wydawnictwa Lex nr 490098) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala przeznaczenie terenu (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.), to w przypadku braku dla danego terenu takiego planu, funkcję tą musi przejąć decyzja o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Decyzja taka jako akt indywidualny prawa administracyjnego, dopóki jest w obrocie prawnym, powinna mieć wiążący charakter nie tylko dla stron postępowania administracyjnego, ale również dla kontrahentów umowy dostawy gruntów i organów podatkowych. Z kolei charakter studium został określony w art. 9 u.p.z.p. Z przepisu tego wynika, że w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium" (ust. 1). Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (ust. 4). Studium nie jest aktem prawa miejscowego (ust. 5). Kategoryczne stwierdzenie zawarte w ust. 5 cytowanego przepisu, że studium nie jest aktem prawa miejscowego, oznacza utrzymanie prawnego charakteru studium, które jest aktem kierownictwa wewnętrznego. Nienormatywność studium powoduje, że jego postanowienia nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli i ich organizacji, a więc podmiotów spoza systemu podmiotów administracji publicznej (tak: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu...op. cit., komentarz do art. 9 ww. ustawy). Podkreśla się przy tym, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest wiążące jedynie dla organów gminy i jako akt kierownictwa wewnętrznego nie kształtuje sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości (tak: K. Świderski, Uwagi na temat prawnych instrumentów kształtowania ładu przestrzennego przez gminę, CASUS z 2006 r., nr 3, s. 22). Podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt II SA 106/00 (opubl. w: Baza Komputerowa Wydawnictwa LEX nr 57193). Wskazano w nim, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego. Określa - jako akt planistyczny - jedynie politykę przestrzenną gminy i wiąże wewnętrzne organy gminy w ich planach przy sporządzaniu projektów planów miejscowych. Jako akt kierownictwa wewnętrznego (w stosunkach rada i podporządkowane jej jednostki organizacyjne) określa więc tylko kierunki i sposoby działania organów i jednostek pozostających w systemie organizacyjnym aparatu gminy przy sporządzaniu projektu przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium stanowi więc jeden z etapów poprzedzających uchwalanie planu i nie może tym samym, w żadnym przypadku, stanowić podstawy do wydawania decyzji. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez NSA w powołanej sprawie II OSK 1531/06 i stwierdza, że w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego funkcja ustalenia przeznaczenia terenu może być wyrażona w decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie Sąd wyraża pogląd, że wobec braku w Gminie W. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak jest podstaw do tego, aby przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy badać jej zgodność z przeznaczeniem terenu zawartym w Studium uwarunkowań. Należy jednak stwierdzić, że dokonana przez organy, nieprawidłowa analiza, polegająca na badaniu zgodności wydawanej decyzji ze Studium uwarunkowań i zagospodarowania terenu nie miała wpływu na prawidłowość wydanej decyzji. Sąd nie podziela natomiast twierdzenia Skarżących, że przedmiotowa decyzja stanowi podstawę do podziału geodezyjnego terenu i stąd brak sposobu podziału terenu na działki budowlane i ich dostępu do drogi publicznej narusza przepis art. 1 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem określającym sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu, którego dotyczy zamierzona inwestycja. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest jedynie pierwszym etapem realizacji inwestycji i służy m.in. temu, aby wnioskodawca uzyskał informację, czy planowane przez niego zamierzenie inwestycyjne jest dopuszczalna na terenie, na którym ma zamiar je zrealizować (tak: wyrok WSA w Krakowie z 30 listopada 2010 r., II SA/Kr 408/10). Decyzje o warunkach zabudowy nie tworzą zatem porządku prawnego i nie mają charakteru konstytutywnego. Stanowią szczegółową urzędową informację o tym, jaki obiekt i pod jakimi warunkami inwestor może na danym terenie wybudować bez obrazy przepisów prawa (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. P 37/06 (w:) OTK-A 2007/11/160). Nie stanowią one zatem podstawy do podziału geodezyjnego terenu. W związku z powyższym zarzut naruszenia wskazanego przepisu jest nietrafny. Ustosunkowując się zaś do kwestii naruszenia interesu osobistego Skarżących w związku z zagrożeniem osuwania się mas ziemnych i emisji zanieczyszczeń do atmosfery z palenisk domów, należy wskazać, że zagadnienia te były analizowane przez organy orzekające w sprawie. W kwestii niebezpieczeństwa osuwania się mas ziemnych organ I instancji zasięgnął opinii biegłego, który nie potwierdził zasadności tych obaw. Odnośnie zaś zarzutu braku dokonania rozpoznania oddziaływania inwestycji na otoczenie w związku z emisją do atmosfery zanieczyszczeń pochodzących z kominów domów, słusznie zauważył organ I instancji, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko i nie wymaga sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko na podstawie ustawy Prawo ochrony środowiska. Trafnie też podniesiono, iż ewentualna realizacja inwestycji musi następować zgodnie z obowiązującym prawem, w tym z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U z 2010 r., Nr 243, poz. 1623). Z przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy wynika, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając, m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Zatem wskazane zarzuty mogą być podnoszone na dalszym etapie procesu inwestorskiego, tj. przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W kontekście tego na uwagę zasługuje teza zawarta w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 31 sierpnia 2011 r. sygn. akt II SA/Go 501/11, w którym Sąd ten stwierdził, że ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta zakresem regulacji prawa budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza o realizacji inwestycji, a tym bardziej szczegółów lokalizacji obiektów czy też urządzeń im towarzyszących. Powyższe kwestie są przedmiotem odrębnych analiz organów administracji architektoniczno – budowlanej w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Podobnie kwestia ewentualnego oddziaływania mającej powstać inwestycji na środowisko będzie szczegółowo analizowana na etapie odrębnego postępowania. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia art. 96 ust. 1 pkt 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w związku z położeniem terenu objętego inwestycją w obszarze chronionym Natura 2000 i brak wymaganego postanowienia w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 Sąd zauważył, że w aktach sprawy administracyjnej znajduje się postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], w którym organ ten postanowił nie nakładać obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000 dla przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu postanowienia organ wyraźanie wskazał, że w analizowanej sprawie nie zachodzą uwarunkowania określone w art. 63 ust. 1 powołanej ustawy i nie istnieje ryzyko wystąpienia znaczącego wpływu na obszar Natura 2000. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zarzut Skarżących jest nietrafny, zaś organy podjęły wszelkie wymagane prawem działania mające na celu prawidłową ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W tych okolicznościach uznać należy, iż kwestionowana decyzja nie narusza prawa materialnego. W niniejszej sprawy nie uchybiono również przepisom prawa procesowego. Wbrew twierdzeniom skarżących wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a, o czym orzeczono jak na wstępie.