II SA/Bk 538/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.- Wojewoda P. decyzją z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...], orzekającą o utracie przez E. B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2013 r. Decyzja Wojewody P. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], Starosta Powiatu B. uznał E. B. za osobę bezrobotną z dniem [...] sierpnia 2012 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] sierpnia 2012 r. Kolejną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], ww. Starosta orzekł o przyznaniu E. B. prawa do zasiłki dla bezrobotnych od dnia [...] listopada 2012 r. w wysokości [...] zł miesięcznie w okresie pierwszych trzech miesięcy posiadania prawa do zasiłku oraz w kwocie [...] zł miesięcznie w okresie kolejnych trzech miesięcy. Według organu bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w Powiatowym Urzędzie Pracy rozwiązał stosunek pracy za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron, prawo do zasiłku przysługuje po upływie 90 dni od dnia rejestracji, które upłynęły w przedmiotowej sprawie w dniu [...] listopada 2012 r. Starosta Powiatu B. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. orzekł o utracie przez E. B. z dniem [...] lutego 2013 r. prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Wskutek rozpoznania zażalenia E. B. od ww. decyzji, Wojewoda P. w dniu [...] maja 2013 r. wydał decyzję, znak: [...], utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ wskazał na przepisy stanowiące podstawę przyznania przedmiotowego zasiłku, tj. art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) i d) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej: u.p.z.). Ponadto przywołał treść art. 75 ust. 1 pkt 2 u.p.z. oraz art. 75 ust. 2 pkt 2 u.p.z. stwierdzając, że bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron (chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 1 k.p.) spełniającemu warunki określone w art. 71 u.p.z., zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 u.p.z. Organ ponadto wskazał, że w rozpatrywanym przypadku, pod kątem uprawnień zasiłkowych, (zgodnie z unormowaniem art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) i d) cyt. u.p.z.), w przedziale czasowym od dnia 22 lutego 2011 r. do dnia 23 sierpnia 2012 r., tj. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy, E. B.: - w okresach od dnia [...] lutego 2011 r. do [...] września 2011 r. oraz od [...] lipca 2012 r. do [...] sierpnia 2012 r. prowadziła działalność gospodarczą, od której opłacała składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, dla których podstawę wymiaru stanowiła kwota wyższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę, - w okresie od [...] października 2011 r. do [...] maja 2012 r. była zatrudniona w firmie A. B. Sp. jawna. W związku z faktem, iż w przypadku odwołującej, w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy, miało miejsce rozwiązanie stosunku pracy na podstawie porozumienia stron (o czym świadczy załączone do akt sprawy świadectwo pracy z dnia 31 maja 2012 r.), zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 2 u.p.z., zasiłek dla bezrobotnych nie przysługiwał odwołującej w momencie rejestracji w PUP w B., czego ona sama nie kwestionowała. Dodatkowo w okresie zatrudnienia strony nie prowadziła ona równocześnie działalności gospodarczej, od której opłacała składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, dla których podstawę wymiaru stanowiła kwota wyższa od minimalnego wynagrodzenia za pracę, co pozbawiło organ możliwości wyboru za ten okres podstawy do przyznania uprawnień zasiłkowych, a co za tym idzie pominięcia konsekwencji wypływających z faktu rozwiązania stosunku pracy na mocy porozumienia stron określonych w art. 75 ust. 1 pkt 2 u.p.z. Dalej organ powołał się na art. 73 ust. 1 u.p.z. oraz Obwieszczenie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 29 września 2011 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze powiatów (M.P. z 2011 r. Nr 90, poz. 943), z którego wynika, że stopa bezrobocia na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w B. w dniu [...] czerwca 2011 r. (tj. roku poprzedzającego dzień nabycia przez E. B. prawa do zasiłku) nie przekraczała 150 % przeciętnej stopy bezrobocia w kraju). Z powyższego zatem wynika, że odwołująca spełniała ustawowe warunki uprawniające do pobierania zasiłku przez 6 miesięcy. W dalszej kolejności organ odwoławczy zauważył, że E. B. w dniu rejestracji w PUP w Białymstoku miała ukończony 47 rok życia i ponad 21- letni okres uprawniający do zasiłku, a zatem nie spełniała ona przesłanki z art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.z. Ponadto odwołująca posiada na utrzymaniu dzieci do 15 roku życia, jednakże nie występuje w jej sytuacji jednoczesna sytuacja utraty (po dniu nabycia prawa do zasiłku przez odwołującą) prawa do zasiłku przez małżonka bezrobotnej, tj. przesłanka określona w art. 73 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.p.z.. W reasumpcji, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie przyznał odwołującej zasiłek dla bezrobotnych na okres 6 miesięcy pomniejszając go o okres 90 dni, albowiem zgodnie z art. 73 ust. 4 u.p.z. okres pobierania zasiłku uległ skróceniu o okres nie przysługiwania zasiłku dla bezrobotnych z powodu rozwiązania przez zainteresowaną stosunku pracy na mocy porozumienia stron, które miało miejsce w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w urzędzie pracy. Dlatego też E. B. zasiłek pobierała przez okres od [...] listopada 2012 r. do [...] lutego 2013 r., zaś od [...] sierpnia 2012 r. do [...] lutego 2012 r. pozostawała w 90-dniowym okresie wyczekiwania na zasiłek, który wlicza się do okresu przysługiwania zasiłku. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na ww. decyzję Wojewody P. wniosła E. B. Opisała w niej swoją trudną sytuację życiową i finansową oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone uprzednio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] maja 2013 r., która utrzymała w mocy decyzję Starosty Powiatu B. z dnia [...] lutego 2013 r., orzekającą o utracie przez E. B. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] lutego 2013 r. Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdza, iż skarga E. B. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Wojewody P. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty Powiatu B. nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm., dalej: u.p.z.). Zdaniem Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że skarżącej przysługiwał zgodnie z art. 73 ust. 1 u.p.z., 6 – miesięczny okres pobierania zasiłku. Jako trafne należy uznać także ustalenie, że zgodnie z art. 75 ust. 2 pkt 2 u.p.z. w związku z art. 75 ust. 1 pkt 2 u.p.z., skarżącej jako osobie spełniającej warunki określone w art. 71 u.p.z., zasiłek przysługiwał po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, gdyż w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązała ona stosunek pracy na mocy porozumienia stron. Skoro więc przedmiotowy zasiłek przyznano skarżącej na okres od dnia [...] sierpnia 2012 r. do dnia [...] lutego 2013 r., to zasadnie rozpoczęto jego wypłatę dopiero od dnia [...] listopada 2012 r., gdyż w okresie pomiędzy [...] sierpnia 2013 r. a [...] listopada 2012 r. (90 dni), na mocy art. 75 ust. 2 pkt 2 u.p.z., zasiłek ten nie przysługiwał. Zauważenia przy tym wymaga, że jak słusznie wskazał organ II instancji, skarżąca o fakcie uznania jej za osobę bezrobotną z dniem [...] sierpnia 2012 r. i odmowie przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od tej daty, ze względu na konsekwencje płynące z art. 75 ust. 2 pkt 2 u.p.z., dowiedziała się już z decyzji Starosty Powiatu B. z dnia [...] sierpnia 2012 r. Decyzja ta, w związku z brakiem jej zaskarżenia, stała się ostateczna. Kolejna decyzja Starosty Powiatu B. z dnia [...] listopada 2012 r. była następstwem decyzji poprzedniej z dnia [...] sierpnia 2012 r. i przyznawała skarżącej prawo do zasiłku od dnia [...] listopada 2012 r. W jej uzasadnieniu organ wyczerpująco wskazał i opisał stan faktyczny i prawny oraz wyjaśnił, że skoro upłynął 90 – dniowy okres, o którym mowa w art. 75 ust. 2 pkt 2 u.p.z., przyznaje się prawo do zasiłku z dniem [...] listopada 2012 r. Decyzja ta również stała się ostateczna. Decyzja zatem z dnia [...] lutego 2013 r. była konsekwencją poprzednich decyzji. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b) u.p.z., do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy między innymi wydawanie decyzji o utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku. Skoro więc, w oparciu o art. 73 ust. 1 u.p.z., organ prawidłowo ustalił, że okres pobierania zasiłku w przypadku skarżącej wynosił 6 miesięcy, trafnie zatem wyliczono, że skończył się on z dniem [...] lutego 2013 r., a zatem dawało to podstawę do wydania decyzji o określonej treści. Skarżąca w skardze na decyzję nie wskazała zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. W jej ocenie, organy nie rozważyły tylko trudnej sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącej oraz faktu, że sytuacja, w której się znalazła, należy do wyjątkowych. W ocenie Sądu, podzielając oczywiście argumentację skarżącej odnośnie oceny jej sytuacji rodzinnej i majątkowej, wskazać należy, że w przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ustawodawca nie przewidział jednocześnie możliwości wydłużenia okresów pobierania zasiłku określonych w art. 73 ust. 1 u.p.z. z uwagi na szczególne okoliczności dotyczące osoby bezrobotnego, a zatem upływ 6 – miesięcznego okresu pobierania zasiłku obligował organ do wydania decyzji o utracie prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Organ działał tu w granicach związania administracyjnego i nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 582/10). Powyższe rozważania prowadzą zatem do wniosku, że zaskarżona decyzja Wojewody P. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty Powiatu B., odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.