II SA/Bk 540/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. Wnioskiem z dnia 12 maja 2011 r. E. P. zwróciła się do Prezydenta Miasta B. o zgodę na lokalizację zjazdu w pasie drogowym ulicy K. na działkę nr ew. gr. 1184 – obręb 6 w B. Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. organ odmówił wydania zezwolenia we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu podano, że ustalenia w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części osiedla S. w B. (rejon ulic A. i W.) – uchwala nr LX/793/10 z dnia 25 października 2010 r. (Dz. Urz. W. Podl. z dnia 3 grudnia 2010 r., nr 288, poz. 3696), dla terenu oznaczonego symbolem 4.1MW,U, na którym znajduje się działka nr 1184, przewidują obsługę komunikacyjną "od istniejących i projektowanych ulic miejskich bez możliwości bezpośredniego włączenia do ul. K. Stąd obsługa komunikacyjna działki o nr 1184 - obręb 6 z ul. Ks. jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ponadto podano, że ulica K. jest drogą powiatową, ulicą klasy G - Główna, która zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43 poz. 430), winna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L - Lokalne (wyjątkowo D - Dojazdowe), a odległości między skrzyżowaniami na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m. Na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas. W przedmiotowej sprawie działka nr 1184 ma zapewnioną obsługę komunikacyjną z ul. U. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się E. P. i wniosła odwołanie. Podała, że wnioskowana lokalizacja zjazdu nie przewiduje bezpośredniego włączenia do ul. K., lecz do ul. A. w pasie drogowym ul. K., na co była wydana zgoda Urzędu Miejskiego w B. w piśmie z dnia 9 czerwca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] października 2011 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powodem takiego rozstrzygnięcia była konieczność przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w nowym zakresie żądania wniosku, albowiem we wniosku z dnia 12 maja 2011 r. strona domagała się lokalizacji zjazdu w pasie drogowym ul. K. a w odwołaniu domagała się już zjazdu w pasie drogowym ul. A. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji zwrócił się do E. P. o jednoznaczne wypowiedzenie się z jakiej ulicy wnioskuje o zezwolenie na lokalizację zjazdu na działkę nr 1184 oraz o sposobie wykorzystania nieruchomości, do której ma być urządzony zjazd. W odpowiedzi wnioskodawczyni podała, że przed przebudową ul. K. posiadała dwa wjazdy na swoją działkę, w tym jeden od ul. K. W trakcie tworzenia dokumentacji projektowej nie uwzględniono tego wjazdu. Podała, że ma zamiar dokonania podziału i przekazania części działki – właśnie od strony ul. K. – synowi z przeznaczeniem na budowę budynku mieszkalnego. Z uwagi na rozmiary działki nr 1184, która jest długa i wąska a także z uwagi na zabudowania i uzbrojenie terenu nie ma możliwości wydzielenia drogi dojazdowej biegnącej wzdłuż tej działki od strony ul. Ubocze. Jedynym wariantem jest umożliwienie wykonania dojazdu od strony ul. K. Przy czym wnioskodawczyni podkreśliła, że nie chodzi o bezpośredni zjazd z ul. K., lecz o wjazd na działkę od strony ul. A. R. drogą dojazdową położoną równolegle do ul. K. Proponowane rozwiązanie nie ogranicza funkcji ul. K., nie wpływa na obniżenie klasy tej drogi, ani tym bardziej nie pogarsza bezpieczeństwa ruchu, ponieważ stanowi zupełnie niezależny i oddalony od drogi głównej szlak komunikacyjny, pełniący jedynie funkcję dojazdową. W konkluzji podała, że wnosi o wydanie decyzji o lokalizacji zjazdu z ul. A., prowadzącego na odcinku ok. 50 m równolegle do ul. K. i określenie parametrów tego zjazdu. Według wnioskodawczyni powinien on mieć szerokość pozwalającą na swobodne jednokierunkowe poruszanie się samochodem osobowym, tj. około 3 m. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta B., decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz art. 104 kpa i art. 39 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, odmówił zezwolenia na lokalizację zjazdu na działkę nr 1184 w pasie drogowym ul. K. (działka nr 3840) wzdłuż działki nr 1182 w B. W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wyjaśnił kwestię istniejącego wnioskowanego zjazdu i podał, że w trakcie przebudowy ul. K. zostały ujęte istniejące zjazdy zainwentaryzowane na wtórniku mapy do celów projektowych, czego dowodem jest uwzględnienie m.in. zjazdu na działkę nr 1185. Organ wywiódł, że przedmiotowy zjazd nie spełnia wymogów definicji zjazdu zawartej w art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, albowiem działka nr 1184 nie przylega do ul. A. tylko do ul. U. i K. Nadto wnioskowany zjazd nie spełniałby warunków stosowania zjazdu na drodze klasy G, jaką jest ul. K., określonych w § 9 rozporządzenia o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie, albowiem na dojazd do działki 1184 mogą być wykorzystane ul. U. i ul. A. R. Końcowo organ podał, że wnioskowana obsługa komunikacyjna jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i wskazał, że przy planowanym podziale działki nr 1184 należy przewidzieć obsługę komunikacyjną od ul. Ubocze poprzez wydzielenie drogi koniecznej po działce nr 1184 lub od ul. A. poprzez drogę konieczną po działce nr 1182. Odwołanie od tej decyzji złożyła E. P. i podniosła, że uzasadnienie rozstrzygnięcia odbiera zdecydowanie jako niezrozumienie jej intencji, a nawet nawoływanie do komplikowania poprawnych stosunków sąsiedzkich z właścicielami działki nr 1182, poprzez ustanawianie służebności na ich własności. Zaznaczyła, że rozumie, iż ustalenia w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidują obsługę komunikacyjną od istniejących oraz projektowanych ulic miejskich, bez możliwości bezpośredniego włączenia do ul. K. i podniosła, że nie oczekuje takiego rozwiązania. Podkreśliła, że nie chodzi jej o bezpośredni zjazd z ul. K., lecz o wjazd od strony ul. A. drogą dojazdową położoną równolegle do ul. K. Zdaniem odwołującej proponowane rozwiązanie w żaden sposób nie ogranicza funkcji ul. Ks. J. Popiełuszki, nie wpływa na obniżenie klasy drogi głównej, ani tym bardziej nie pogarsza bezpieczeństwa ruchu, ponieważ stanowi zupełnie niezależny i oddalony od drogi głównej szlak komunikacyjny, pełniący jedynie funkcję dojazdową. Do akt dołączone zostały fotografie wykonane od strony ul. R. w kierunku działki nr 1184, mające zobrazować sporną sytuację i pokazać szerokość pasa działki drogowej. Odwołująca zarzuciła, że organ rozpoznając sprawę ponownie nie przeprowadził wnikliwego postępowania wyjaśniającego. Zaniechał przeprowadzenia oględzin i posłużył się jedynie innymi prawnymi argumentami, po raz kolejny bagatelizując interes mieszkańca miasta, którego zaspokojenie nie wiązałoby się z jakąkolwiek stratą dla Miasta czy Gminy B. Wywiodła, że ma prawo do jednakowego traktowania w takich samych warunkach prawnych i faktycznych. Skoro stwierdzono, że wnioskowana obsługa komunikacyjna działki nr 1184 z ul. K. jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to dlaczego jest tolerowane bezpośrednie skomunikowanie poprzez zjazd z tej ulicy sąsiedniej działki, oznaczonej nr 1185, na co wyraźnie wskazuje mapa poinwentaryzacyjna. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu i instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ podał, że z treści art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych wynika iż rozstrzygnięcie w przedmiocie lokalizacji zjazdu wydawane jest w granicach uznania administracyjnego ograniczonego wymogami wynikającymi z przepisów dotyczących warunków technicznych dróg publicznych. W sprawie niniejszej organ I instancji wykluczył możliwość realizacji zjazdu bezpośrednio z ul. K. co spowodowane jest ograniczeniami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że strona wnioskuje, aby zjazd urządzić z ul. R. w pasie drogowym drogi publicznej stanowiącej ul. K. wzdłuż działki 1182 do działki 1184. W ocenie organu odwoławczego taka lokalizacja zjazdu jest niedopuszczalna, chociażby z tego powodu, że nie będzie to zjazd w rozumieniu ustawy o drogach publicznych i przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie Żądanie strony sprowadza się do urządzenia w pasie drogowym ciągu jezdnego do nieruchomości 1184 od strony ul. K. Takie rozwiązanie, zdaniem organu odwoławczego, mogłoby być oceniane w kategorii zajęcia pasa drogowego w trybie 39 ust. 3 w zw. z art. 40 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie jednak z art. 39 ust. 1 zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się m.in. lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego. Propozycja dojazdu wskazana przez stronę musiałaby do takich zabronionych - co do zasady - działań doprowadzić. Końcowo zaznaczono, że organ I instancji wskazał stronie na możliwe rozwiązania w zakresie dojazdu do działki 1184 po jej ewentualnym podziale. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożyła E. P. i zarzuciła naruszenie: - przepisów prawa materialnego, poprzez przyjęcie, że oczekiwane przez wnioskującą połączenie działki oznaczonej nr 1184 z ul. R. nie wypełnia definicji zjazdu, tj. art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 79 i § 113 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w wyniku ich błędnej wykładni, polegającej na przyjęciu, iż przepisy te nie dopuszczają lokalizacji zjazdu z drogi publicznej, - art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez naruszenie prawa do równego traktowania przez władze publiczne z uwagi na to, że innym podmiotom znajdującym się w identycznej jak skarżąca sytuacji zapewniono zjazd publiczny pomimo braku stosownego zezwolenia w planie zagospodarowania przestrzennego, - art. 7, art. 77 § 1 i 2, art. 107 § 3 kpa polegające na niedokładnym ustaleniu i wyjaśnieniu stanu faktycznego, a także nienależytym i niewyczerpującym uzasadnieniu rozstrzygnięcia (brak odniesienia się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów), w sytuacji, gdy skarżąca wykazała, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy; - art. 80 kpa, poprzez nieprzeprowadzenie oględzin miejsca, w którym zawnioskowała o usytuowanie zjazdu w celu dokonania oceny, czy spełniać on będzie warunki techniczne, o których mowa w § 79 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz braku w aktach sprawy jakiegokolwiek dowodu świadczącego o tym, że zjazd stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ruchu, a jego wykonanie zagrozi bezpieczeństwu eksploatacji drogi oraz zignorowanie dowodów przeciwnych. Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu właściwie została powtórzona argumentacja zawarta w uzasadnieniu odwołania. A mianowicie skarżąca ponownie wywiodła, że proponowane rozwiązanie w żaden sposób nie ogranicza funkcji ul. K., nie wpływa na obniżenie klasy drogi głównej, ani tym bardziej nie pogarsza bezpieczeństwa ruchu, ponieważ stanowi zupełnie niezależny oddalony od drogi głównej szlak komunikacyjny, pełniący jedynie funkcję dojazdową. Ponownie zarzuciła, że organ wydający decyzję nie przeprowadził wnikliwego postępowania wyjaśniającego. Zaniechał przeprowadzenia oględzin i zbagatelizował interes mieszkańca miasta, którego zaspokojenie nie wiązałoby się z jakąkolwiek stratą dla Miasta czy Gminy B., z uwagi na gotowość do poniesienia kosztów związanych z budową zjazdu. Podkreśliła, że ma prawo do jednakowego traktowania w takich samych warunkach prawnych i faktycznych. Skoro stwierdzono, że wnioskowana obsługa komunikacyjna działki nr 1184 – obręb 6 z ul. K. jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to z niezrozumiałych powodów jest tolerowane bezpośrednie skomunikowanie poprzez zjazd z ul. K. sąsiedniej działki, oznaczonej nr 1185, na co wyraźnie wskazuje mapa poinwentaryzacyjna załączona do wniosku i dokumentacja fotograficzna. Dodatkowo podniosła, że nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu w kwestii rozumienia terminu zjazd. Zdaniem skarżącej z definicji zjazdu zawartej w ustawie o drogach publicznych wynika, że zjazd nie jest częścią drogi, tak jak to określa rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, lecz jest to jedynie miejsce dostępu do drogi publicznej. Określenie pojęcia zjazdu zawarte w ustawie o drogach publicznych jest obowiązujące także w sprawach z zakresu prawa budowlanego. Skarżąca na poparcie swojego stanowiska przytoczyła treść tezy wyroku NSA z 21 stycznia 2011 r. I OSK 445/2010, zgodnie z którą z definicji zjazdu zawartej w ustawie o drogach publicznych wynika, że zjazd nie jest częścią drogi, tak jak to określa rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, lecz jest to jedynie miejsce dostępu do drogi publicznej. Określenie pojęcia zjazdu zawarte w ustawie o drogach publicznych jest obowiązujące także w sprawach z zakresu prawa budowlanego. Zdaniem skarżącej organ rozstrzygający sprawę niniejszą na zasadzie uznania administracyjnego dopuścił się dowolności, albowiem uzasadnienie, kategoryczne w swojej treści, nie zostało poparte żadnymi dowodami, zwłaszcza w zakresie twierdzenia, że realizacja zamierzenia wnioskodawczyni spowoduje zniszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać będzie bezpieczeństwu ruchu drogowego. Wskazane przez organ zagrożenia nie wynikają z żadnych obiektywnych profesjonalnych ekspertyz, przeczy im także dotychczasowa wieloletnia praktyka bezkolizyjnego funkcjonowania niniejszego zjazdu przed jego likwidacją. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i ustosunkowując się do zarzutów skargi podniósł, że planowane położenie zjazdu wg oczekiwań skarżącej nie byłoby zjazdem, ale wytyczeniem drogi w obrębie pasa drogowego już istniejącego. Organ podał, że zjazd z drogi publicznej - od dnia 9 grudnia 2003 r., tj. od dnia wejścia życie ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw jest obiektem budowlanym, służącym do obsługi nieruchomości położonych przy drodze. Jego realizacja w części już istniejącego pasa drogowego spowodowałby zniszczenie pobocza w tym zmianę ukształtowania mającego wpływ na odprowadzenie wód opadowych (jest to widoczne na zdjęciach znajdujących się w aktach sprawy), co naruszałoby regulacje zawartą w art. 39 ust 1 ustawy o drogach publicznych. Organ nadmienił, że względy bezpieczeństwa ruchu drogowego przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z dróg krajowych miało miejsce tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia jakiegokolwiek innego dojazdu do działki oraz niemożliwe jest ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga podlegała oddaleniu. Wbrew twierdzeniom skarżącej, decyzja o odmowie zezwolenia na lokalizację zjazdu na działkę nr 1184 w pasie drogowym ul. K. (działka nr 3840) wzdłuż działki nr 1182, nie narusza prawa. Organy prawidłowo oceniły, że wnioskowana przez skarżącą obsługa komunikacyjna działki jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie odpowiada prawnemu określeniu zjazdu (art. 4 pkt 8 ustawy o drogach publicznych), będąc w istocie propozycją wytyczenia drogi w obrębie pasa drogowego już istniejącego (pas drogowy ul. K.). Zgodnie z powołanym przepisem, użyte w ustawie o drogach publicznych określenie "zjazd" oznacza połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Propozycja skarżącej nie może być uznana za wniosek o budowę "zjazdu", ponieważ nie spełnia wymagania "bezpośredniości" dostępu do drogi publicznej. Wniosek skarżącej nie dotyczy w istocie budowy zjazdu, lecz budowy objazdu do działki nr 1184. Budowa dojazdu do działki nr 1184 według projektu skarżącej zostało trafnie zakwalifikowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. jako, żądanie strony ... do urządzenia w pasie drogowym ciągu jezdnego do nieruchomości 1184 od strony ul. K.". Żądanie takie jest również bezzasadne. Zgodnie bowiem z przepisem art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się m.in. lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami ruchu drogowego oraz zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego. Organ odwoławczy – w uzasadnieniu decyzji – stwierdza, że propozycja dojazdu wskazana przez stronę musiałaby do takich zabronionych – co do zasady – działań doprowadzić. Skarżąca uważa, że proponowane przez nią rozwiązanie nie wpływa na obniżenie klasy drogi głównej, ani, tym bardziej, nie pogarsza bezpieczeństwa ruchu, ponieważ stanowi zupełnie niezależny oddalony od drogi głównej szlak komunikacyjny, pełniący jedynie funkcję dojazdową. Rację w tym sporze przyznać należy organowi, albowiem błędne jest mniemanie, że proponowana przez nią droga dojazdowa stanowi zupełnie niezależny od drogi głównej szlak komunikacyjny. Proponowana droga dojazdowa stanowić miałaby drogę w ramach pasa drogowego ulicy K., której to możliwości nie przewidują przepisu o drogach publicznych, ani przepisy prawa budowlanego. Wobec braku możliwości zlokalizowania kolejnej drogi w ramach pasa drogowego drogi już wybudowanej, zaskarżona decyzja organu nie budzi żadnych wątpliwości. Wobec wyjaśnienia w toku postępowania prowadzonego przez organy administracji okoliczności faktycznych istotnych dla skonstruowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia zgłaszane przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uznać należy za bezzasadne. W postępowaniu odwoławczym organ dopuścił się uchybienia, ponieważ nie ustosunkował się do podnoszonego przez skarżącą w odwołaniu, zarzutu nierównoprawnego traktowania skarżącej. Jej zdaniem, skoro obsługa komunikacyjna działki nr 1184 jest niezgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, to dlaczego jest tolerowane bezpośrednie skomunikowanie poprzez zjazd z ulicy K. działki sąsiedniej, oznaczonej nr 1185. Do zarzutu tego organ nie ustosunkował się ani w uzasadnieniu decyzji, ani w odpowiedzi na skargę. W ocenie Sądu, powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, albowiem o tym, że zarzut skarżącej jest bezzasadny rozstrzyga sama treść planu zagospodarowania przestrzennego. Z zapisu § 20 pkt 14 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla S. w B. wynika, że inny jest sposób zapewnienia obsługi komunikacyjnej dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej zlokalizowanej w pasie o szerokości do 30 m od linii rozgraniczających ulicy K., a inny – dla pozostałej zabudowy. Działka skarżącej należąca do zabudowy jednorodzinnej przynależy do kategorii "dla pozostałej zabudowy". Natomiast na działce nr 1185 zlokalizowane są także "usługi", co udowodniła sama skarżąca składając kserokopie fotografii działki nr 1185, z których wynika, że prowadzone jest tam zaopatrywanie w części do samochodów, a więc usługi. Obie sąsiednie działki należą do różnych kategorii, gdy chodzi o zapewnienie komunikacji. Zarzut nierównoprawnego traktowania jest więc bezzasadny. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).-