II SA/Bk 545/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków środowiskowych dla przedsięwzięcia 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu P. Sz. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego W. P. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. E. K. pismem z dnia 26 czerwca 2009 r. (data wpływu do organu 30 czerwca 2009 r.) wystąpiła z wnioskiem do Wójta Gminy H. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do hodowli brojlerów o obsadzie 150 DJP na działce nr geod. 113/2 w miejscowości O. gm. H. Do wniosku dołączono: "Kartę informacyjną przedsięwzięcia'' i poświadczoną kopię mapy ewidencyjnej obejmującej teren przedsięwzięcia. Po uzupełnieniu braków wniosku poprzez uiszczenie opłaty skarbowej i dostarczenie wypisu z ewidencji gruntów, Wójt Gminy H. obwieszczeniem z dnia 8 lipca 2009 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia. Z uwagi na to, że przedmiotowe przedsięwzięcie zalicza się do grupy przedsięwzięć, mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których może być wymagany raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt. 90 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - Dz. U. nr 257 poz. 2573 ze zm.), Wójt Gminy H. na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227), zwrócił się do Starosty H. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H., o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko a w przypadku stwierdzenia tej potrzeby co do zakresu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Starostwo Powiatowe w H., postanowieniem z dnia 14 lipca 2009 r. wyraziło opinię iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga przeprowadzenia oceny jego oddziaływania na środowisko a raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko należy sporządzić zgodnie z art. 66 ust. 1 ww. ustawy w oparciu o stan współczesnej wiedzy, metody badań, możliwości techniczne oraz dostępność danych. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w H. opinią sanitarną z dnia 16 lipca 2009 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania realizowanego przedsięwzięcia na środowisko i określił wykonanie raportu ze szczególnym uwzględnieniem oddziaływania na życie i zdrowie ludzi. Następnie Wójt Gminy H., zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r., zobowiązała inwestora do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz ustalił zakres raportu oddziaływania na środowisko. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. postępowanie zostało zawieszone do czasu przedłożenia raportu. Raport o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia został przedłożony w dniu 10 grudnia 2010 r. W dalszej kolejności w dniu 15 grudnia 2010 r. Wójt Gminy H., na podstawie art. 77 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy, zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Opinią z dnia [...] grudnia 2010 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w H. zaopiniował pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Wójt Gminy H., na podstawie art. 71 ust 1 i ust. 2 pkt. 2, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 80 ust. 1, art. 82 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199 poz. 1227), § 3 ust. 1 pkt. 90 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 ze. zm.), § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 poz. 1397) oraz art. 104 i 107 kpa, orzekł o realizacji przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. W decyzji określono rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Z uwagi na to, że przedsięwzięcie zarówno na etapie realizacji jak i eksploatacji nie będzie transgranicznie oddziaływać na środowisko, nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko oraz nie stwierdzono konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej, utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu podano, że po przeanalizowaniu raportu o oddziaływaniu na środowisko stwierdzono, że przedsięwzięcie będzie zlokalizowane poza obszarem Natura 2000. Najbliższy obszar Natura 2000 "Puszcza B." znajduje się w odległości ok. 100 m od wnioskowanego przedsięwzięcia. Planowana inwestycja ze względu na położenie poza granicami obszaru Natura 2000, w terenie na którym nie stwierdzono występowania gatunków roślin i zwierząt będących przedmiotem ochrony obszaru Natura 2000, sąsiedztwo z działką, na której prowadzona jest już analogiczna działalność gospodarcza - hodowla brojlerów związana z emisją hałasu, odorów oraz obecnością człowieka, a także z uwagi na zaproponowane działania minimalizujące oddziaływanie inwestycji na środowisko nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na cel i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Puszcza B. Ponadto inwestycja jest zlokalizowana w granicach obszaru chronionego krajobrazu Puszcza B., jednak jej realizacja nie łamie zakazów obowiązujących na tym terenie. W raporcie dokonano również analizy emisji zanieczyszczeń powstających w trakcie chowu brojlerów tj.: amoniaku, siarkowodoru, pyłu PMIO oraz emisji z ogrzewania kurnika: tlenku węgla, dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i pyłu PM10 (analiza uwzględnia również emisje pochodzące z istniejącego w pobliżu kurnika). Dla żadnej z analizowanych substancji nie stwierdzono przekroczeń stężeń jednogodzinnych ani przekroczeń wartości dyspozycyjnej stężeń średniorocznych. Analiza wpływu planowanej inwestycji na jakość powietrza wykazała, że nie zostaną przekroczone dopuszczalne normy emisji poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Ponadto lokalizacja inwestycji w otoczeniu terenów leśnych będzie minimalizowała uciążliwość odorową. W trakcie analizy przedłożonego materiału dowodowego stwierdzono, iż przy określaniu wpływu funkcjonowania przedsięwzięcia na klimat akustyczny uwzględniono również hałas pochodzący z sąsiedniego kurnika zlokalizowanego na działce nr 113/1. Przeprowadzona analiza emisji hałasu nie wykazała przekroczenia dopuszczalnych norm dla najbliższych terenów o normowym poziomie hałasu zarówno w porze dziennej, jak i nocnej. Prowadzone prace budowlane podczas realizacji inwestycji nie spowodują zagrożenia dla powierzchni ziemi oraz jakości wód podziemnych i powierzchniowych. Emisja zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego powstająca ze spalania paliw pojazdów dostarczających materiały budowlane oraz hałas będą znikome i ograniczone do czasu trwania prac budowlanych. Po zastosowaniu środków minimalizujących określonych w decyzji wpływ inwestycji na środowisko zamknie się w granicach terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Wszystkie warunki zawarte w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. zostały w całości uwzględnione w niniejszej decyzji. Odwołanie od tej decyzji wniósł W. P. oraz A. i W. Ch. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 84 ust. 1 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 i art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uchyliło zaskarżoną decyzję w części zawierającej wyrażenie "orzeka się o realizacji przedsięwzięcia i określa się warunki tej realizacji" i określił brzmienie sentencji w powyższej części w sposób następujący: orzeka się ustalić środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do hodowli brojlerów o obsadzie 150 DJP, na działce nr ew. 113/2, Obr. O., gmina H. W uzasadnieniu podano, że przedmiotową inwestycję zaliczono do przedsięwzięć wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 90 lit. b ww. rozporządzenia (chów lub hodowla zwierząt - w liczbie nie niższej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP), tj. mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z akt sprawy wynika, że planowana inwestycja będzie miała obsadę 150 DJP. O obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla tej inwestycji oraz zakresie raportu organ przesądził w postanowieniu z dnia 30 lipca 2009 r., wydanym po uzyskaniu wymaganych ustawą opinii. Po sporządzeniu raportu przez inwestora, organ l instancji na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy wydał decyzję, po uprzednim uzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia przez RDOŚ oraz zaopiniowaniu przez PPIS. Organy te nie znalazły przeciwwskazań do realizacji wnioskowanej inwestycji pod względem ochrony środowiska i warunków sanitarnych. Przedłożony przez inwestora raport oddziaływania inwestycji na środowisko z listopada 2010 r. spełnia wymagania przewidziane przepisami ustawy oraz zawiera elementy określone w postanowieniu organu l instancji. Uwzględnia także oddziaływanie na środowisko kurnika znajdującego się na sąsiedniej działce nr 113/1, którego negatywny wpływ na otoczenie podnoszą odwołujący. Podkreślono, że organ wydający decyzję środowiskową nie ma wpływu na planowaną lokalizację inwestycji. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z elementów procesu inwestycyjnego, który ma na celu wyłącznie określenie warunków w zakresie ochrony środowiska dla planowanej inwestycji w oparciu o wniosek inwestora. Wydanie tej decyzji nie przesądza jeszcze o realizacji zamiaru inwestycyjnego i konkretnym miejscu jego usytuowania oraz nie wyłącza możliwości określania innych warunków wynikających z przepisów szczególnych (w odrębnych postępowaniach). W ocenie organu odwoławczego, postępowanie z udziałem społeczeństwa zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy. W myśl art. 79 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ l instancji zapewnił możliwość udziału społeczeństwa podając do publicznej wiadomości informację wymaganą przez art. 33 ust. 1 ustawy. Końcowo wskazano, że reformacja rozstrzygnięcia organu l instancji wynika z istoty decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która nie stanowi dla inwestora uprawnienia do realizacji przedsięwzięcia, jak to określił organ w zaskarżonej decyzji, a jedynie określa warunki tej realizacji. Decyzja ta stanowi podstawę do wydania innych decyzji w procesie inwestycyjnym tj. warunków zabudowy - w razie braku planu miejscowego oraz pozwolenia na budowę. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożył W. P. i podniósł że w wyniku planowanej inwestycji naruszone zostały prawa obywatelskie mieszkańców osiedla P. w H. a także właścicieli działek rekreacyjnych znajdujących się na tym osiedlu. Wskazał, że obawy mieszkańców podyktowane są tym, że pomimo wielokrotnych protestów negatywna sytuacja związana z już istniejącym kurnikiem nie uległa poprawie. Przestarzałe urządzenia oraz brak strefy chroniącej przed wydostawaniem się nieznośnego fetoru oraz hałasu wynikającego z pracy tych urządzeń świadczy dobitnie jak inwestorzy dbają o konsekwencje wynikające z ich działalności dla okolicznych mieszkańców i środowiska. Skarżący podniósł, że raport jest nieprawidłowy i tendencyjny, stworzony w oparciu o symulację komputerową wpływu na środowisko, bez rozmów z mieszkańcami. Nadto skarżący wywiódł, że z uwagi na bliskość Puszczy B. i siedzib ludzkich inwestorzy powinni rozważyć prowadzenie agroturystyki a nie budowę kolejnego kurnika. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 19 kwietnia 2011 r. złożonym na rozprawie poparł stanowisko skarżącego, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji oraz wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Dodatkowo pełnomocnik zarzucił naruszenie: - art. 70 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez wydanie opinii przez PPIS w H. z naruszeniem 14 dniowego terminu (Wójt Gminy H. zwrócił się o wydanie opinii w dniu 15 grudnia 2010 r. a opinia została wydana w dniu 30 grudnia 2010 r.), - art. 36 kpa, bowiem organ wydający opinię nie powiadomił o przyczynie opóźnienia i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy, - art. 66 ust. 1 pkt. 8 ustawy poprzez brak wyjaśnienia w pkt 7.5.2. raportu na jakiej podstawie przyjęto masy pomiotu w ciągu tygodnia przy obliczaniu emisji amoniaku. Nadto zarzucono, że w raporcie znajdują się stwierdzenia mijające się z prawdą i które nie zostały dokładnie przeanalizowane i wyjaśnione. Wskazano, że w pkt 8.3 raportu podano iż realizacja inwestycji nie wpłynie na dobra materialne. Przyjęte założenie jest mylne. Zasadniczym problemem jest nieprzyjemny zapach jaki towarzyszy hodowlom kurcząt. Wraz z nową inwestycją zwiększy się odór, a tym samym ulegnie obniżeniu wartość okolicznych nieruchomości. Zastrzeżenia budzi również pkt. 13 raportu zatytułowany: Analiza możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Wskazano w nim, że uciążliwości chowu zwierząt będą się mieściły wyłącznie w granicach terenu, a planowane przedsięwzięcie nie będzie naruszało interesu osób trzecich. Interesem osób trzecich w tym skarżącego jest jak najmniejsza emisja substancji odorotwórczych do powietrza. Emisja taka powoduje dyskomfort korzystania z własnych nieruchomości, a tym samym powoduje spadek ich wartości. Ponadto emisja nieprzyjemnych zapachów może stanowić źródło konfliktu. Na obecnym etapie współżycia społecznego zauważyć można już istniejący konflikt, który z czasem z całym prawdopodobieństwem ulegnie nasileniu. Podano, że w art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy mowa jest o analizie możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Tymczasem z raportu nie wynika, aby przeprowadzono jakąkolwiek analizę w zakresie konfliktów związanych z planowanym przedsięwzięciem. Brak odniesienia do badań terenowych (rozmów z okoliczną ludnością) wskazuje, że nie dokonano analizy w zakresie istniejących jak i ewentualnych przyszłych konfliktów i ich nasilenia, a jedynie pobieżnie opisano sytuację, która może nastąpić. Uchybienie to stanowi naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy w zw. z art. 75 kpa. Nadto podniesiono, że autorzy raportu odnoszą się do hodowli zwierząt (pkt 12.1, 12.2, 13), przy czym planowana inwestycja to budowa kurnika mającą na celu hodowlę kurcząt czyli drobiu, a nie zwierząt. Jest to błędne założenie, z tego względu, że hodowla kurcząt różni się od hodowli zwierząt. Tym bardziej, że ustawa z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich w art. 2 posługuje się terminem zwierząt gospodarskich, a nie zwierząt. Termin zwierzęta gospodarskie obejmuje również drób, lecz przepisy prawa nie określają co należy rozumieć przez zwierzęta i dalej hodowlę zwierząt. Dlatego też należy rozróżnić stwierdzenie hodowla zwierząt od hodowli drobiu i nie stosować ich zastępczo. Końcowo zarzucono naruszenie art. 77 § 1 kpa i art. 107 § 3 kpa, poprzez brak dokonania w sposób wyczerpujący zebrania i rozważenia materiału dowodowego. Nie przeprowadzono rozprawy na etapie przygotowania wydawania decyzji celem przesłuchania świadków w trybie art. 89 § 2 kpa na okoliczność wyjaśnienia uciążliwości istniejącego kurnika, konfliktu oraz zwiększenia uciążliwości inwestycji w przyszłości co do zwiększenia emisji substancji odorotwórczych i tym samym nasilenia konfliktu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zwarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do hodowli brojlerów o obsadzie 150 DJP na działce nr geod. 113/2 w miejscowości O. gm. H. Postępowanie dotyczące wydania takiej decyzji odnosi się do planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska (wyrok NSA z: 22 kwietnia 2010 r., II OSK 696/09, Lex nr 618302; 30 czerwca 2010 r., II OSK 988/09, Lex nr 706965). Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia nie jest postępowaniem w przedmiocie udzielania decyzji o warunkach zabudowy czy pozwolenia na budowę, stanowiąc etap poprzedzający postępowanie w powyższym zakresie. Wynika to expressis verbis z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim przypadku, jeśli został stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Art. 63 ust. 1 stanowi, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy postanowienie o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2 wydaje się po zasięgnięciu opinii: regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowej inspekcji sanitarnej. Organy te uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – art. 64 ust. 3 ustawy. Opinię wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio – art. 64 ust. 4 ustawy. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmującego w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Jeżeli przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięga opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej – art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy. Zgodnie z treścią art. 79 przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone – art. 80 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa art. 82 ustawy. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397), które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 ustawy. Jednakże, zgodnie z § 4 tego rozporządzenia, do postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 i art. 72 ust. 1 ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 26 czerwca 2009 r., przed datą wejścia w życie rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r., zastosowanie w sprawie miało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.). Przechodząc na grunt sprawy niniejszej w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że biorąc pod uwagę opis i zakres inwestycji, słusznie przyjęto, iż planowane przedsięwzięcie stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 90 lit. b rozporządzenia z 2004 r. Po uzyskaniu opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Wójt Gminy H. postanowieniem z dnia [...] lipca 2009 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i określił jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po przedłożeniu przez inwestorkę wymaganego raportu Wójt uzyskał wymagane uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. i pozytywną opinię od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. Następnie wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie słusznie uznały, że zaistniała podstawa do wydania pozytywnej decyzji dla inwestorki. W osnowie decyzji organu I instancji zamieszczone zostały szczegółowe warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Decyzja zawiera również charakterystykę przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględniania w projekcie budowlanym. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględnia wszystkie warunki zawarte w postanowieniu uzgodnieniowym RDOŚ i opinii PPIS. Sąd miał również na uwadze, że zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ właściwy do jej wydania zapewnił możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszym postępowania udział społeczeństwa w postępowaniu został należycie zapewniony. Skarżący miał zapewniony czynny udział zarówno w postępowaniu przed organem I jak i II instancji. Bezzasadnym pozostaje zarzut naruszenia art. 70 ust. 3 ustawy, poprzez wydanie opinii przez PPIS z naruszeniem 14 – dniowego terminu. Skarżący podniósł, że Wójt Gminy H. zwrócił się o wydanie opinii w dniu 15 grudnia 2011 r. a opinia została wydana w dniu 30 grudnia 2011 r. Istotnie z akt sprawy wynika, że Wójt wystąpił o wydanie opinii w dacie wskazanej przez skarżącego przy czym skarżący nie uwzględnił tego, że pismo to do PPIS zostało doręczone w dniu 16 grudnia 2011 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru k. 44 akt administracyjnych). Oznacza to, że opinia z dnia 30 grudnia 2011 r. została wydana w terminie. Legalności kwestionowanej decyzji nie podważają pozostałe zarzuty skargi dotyczące właściwie prawidłowości sporządzenia raportu. Zdaniem skarżącego został on sporządzony tendencyjnie, nieprawidłowo. Nieprawidłowości wskazane przez pełnomocnika skarżącego polegają na tym, że nie podano podstawy na jakiej przyjęto masę pomiotu w ciągu tygodnia przy obliczaniu emisji amoniaku, błędnie przyjęto, że inwestycja nie wpłynie na dobra materialne albowiem nieprzyjemny zapach obniży wartość okolicznych nieruchomości, zastrzeżenia skarżącego budzi również analiza możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem, którą przeprowadzono bez rozmów z okoliczną ludnością, zarzucono również nieuprawnione zastępcze stosowanie pojęć hodowla zwierząt i hodowla drobiu. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z przyszłą realizacją przedsięwzięcia. Raport sporządzany jest na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją przedsięwzięcia, ale oceniany jest przez organ administracji przeprowadzający ocenę oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie przedłożony raport, wbrew zarzutom skargi, zawiera elementy określone w art. 66 ustawy i spełnia wymogi zakreślone postanowieniem Wójta Gminy H. z dnia [...] lipca 2009 r. W ocenie Sądu analiza jego treści nie pozostawia wątpliwości, że realizacja przedsięwzięcia po zastosowaniu środków minimalizujących oddziaływanie na środowisko nie stworzy zagrożenia dla środowiska, nie pogorszy jego stanu na terenach przyległych, nie będzie oddziaływała negatywnie na środowisko poza terenem do którego inwestor posiada tytuł prawny, nie będzie negatywnie oddziaływać na ludzi, nie będzie wpływać negatywnie na obszary wchodzące w skład sieci Natura 2000 ani na obszar chronionego krajobrazu "Puszcza B.". Zauważyć w tym miejscu należy, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma charakter dokumentu prywatnego inwestora będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym (por. wyrok NSA z 18 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 383/08, Lex nr 526577). Raport jak podkreślono wyżej oceniany jest przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe, a uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Zastrzeżenia te jednak nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte, np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany mogłaby wskazywać na wady raportu. Podzielając to stanowisko Sąd zauważa, że w toku postępowania administracyjnego ani w skardze skarżący nie przedstawił żadnego dowodu przeciwko raportowi. Stąd też jego zastrzeżenia jako gołosłowne i małostkowe (bo jak inaczej określić zarzut dotyczący nieuprawnionego zastępczego stosowania pojęć hodowla zwierząt i hodowla drobiu) nie mogą skutecznie podważać prawidłowości sporządzenia raportu. Tym bardziej, że najmocniej akcentowana przez skarżącego kwestia dotycząca ewentualnego konfliktu z uwagi na nieprzyjemny zapach towarzyszący hodowlom kurczaków jest mocno wątpliwa w kontekście dołączonego do akt sprawy oświadczenia właścicieli działek sąsiadujących z działką nr 113/2 oraz położonych w pobliżu z którego wynika, że nie odczuwają oni uciążliwości związanych z istniejącym kurnikiem oraz że nie są oni przeciwni realizacji planowanego kurnika (k. 58 akt administracyjnych). Końcowo stwierdzić należy, że niezasadny jest również zarzut dotyczący braku dokonania w sposób wyczerpujący zebrania i rozważenia materiału dowodowego. W ocenie Sądu postępowanie zostało przeprowadzone w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 ww. ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). .