II SA/Bk 569/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Danuta Tryniszewska – Bytys (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku T. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. T. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] maja 2015 r. nakazującą T. T. "rozebranie poprzez zasypanie samowolnie wybudowanych rowów melioracyjnych" na działkach szczegółowo wskazanych w decyzji. Skargę na decyzję organu odwoławczego złożył do sądu administracyjnego T. T. wnosząc jednocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek podlegał oddaleniu. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji może nastąpić na wniosek skarżącego i tylko wówczas, gdy zaskarżony akt podlega wykonaniu (nadaje się do wykonania), a skarżący uprawdopodobni okoliczności uzasadniające wstrzymanie tj. istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na ocenę spełnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Powinien on wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym jego obowiązkiem jest powołanie konkretnych okoliczności odwołujących się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Nie jest wystarczające do uzyskania wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przywołanie jedynie przesłanek ustawowych, ogólnych tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, ale należy wskazać, jakie niebezpieczeństwo i jakie trudne do odwrócenia skutki wykonanie aktu wywoła w konkretnej sytuacji strony. Jednolicie i konsekwentnie w orzecznictwie przyjmuje się w związku z tym, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie orzeczenia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (vide np. postanowienie NSA z dnia 15 października 2015 r., I OZ 1285/15, czy postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2015 r., I OZ 920/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie niniejszej zgłoszony wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę nie został w ogóle uzasadniony. Sąd nie jest w stanie ocenić czy wywoła to niebezpieczeństwo w sytuacji prawnej lub faktycznej skarżącego czy też trudne do odwrócenia, ewentualnie jakie, skutki. Co prawda nakaz rozbiórki jest orzeczeniem zawsze powodującym jakąś zmianę w rzeczywistości, ale wobec braku uzasadnienia zgłoszonego wniosku sąd nie może domyślać się, czy ta zmiana będzie niekorzystna dla skarżącego w sposób nieodwracalny lub trudny do odwrócenia. Uzasadnienie skargi, w której zawarto wniosek o wstrzymanie, zawiera wyłącznie argumentację podważającą legalność zaskarżonej decyzji. Takie uzasadnienie nie jest jednak równoznaczne z uzasadnieniem wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie rozważa argumentów dotyczących jej legalności. To następuje dopiero na etapie wyrokowania. Na marginesie wskazać należy, że sąd miał na uwadze sytuację zdrowotną skarżącego, o której wspomniał on we wniosku o przywrócenie terminu (k. 21), jednakże nie zwalniało to od uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych też względów wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie mógł zostać pozytywnie rozpatrzony, o czym orzeczono na podstawie art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.