II SA/Bk 571/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi J. Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie w terminie przez Starostę Powiatowego w B. sprawy przyznania własności działek p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący J. Ł. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. znak: [...] w sprawie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie w terminie przez Starostę Powiatowego w B. sprawy przyznania własności działek. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej odrzucenie, stwierdzając, że postanowienia podjęte w przedmiocie zażalenia na niezałatwionie sprawy w terminie są niezaskarżalne do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż nie kończą postępowania w sprawie, ani też żaden przepis nie sianowi o ich zaskarżalności. Natomiast stronie niezadowolonej z rozstrzygnięcia Kolegium służy bezpośrednia skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skargę do Sądu można bowiem wnieść tylko na takie rozstrzygnięcia, które są wymienione we wskazanym przepisie art. 3 § 2 p.p.s.a., a zatem gdy są zaskarżalne i został wyczerpany tok instancyjny, ewentualnie kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę, co do istoty. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi zostało objęte postanowienie o uznaniu za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie w terminie sprawy przyznania własności działek przez Starostę Powiatowego w B. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następstwie rozpoznania pisma skarżącego zatytułowanego "skarga na przewlekłość postępowania". Kolegium uznało w/w pismo za zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Zaskarżone postanowienie z uwagi na jego niezaskarżalny charakter nie może podlegać kontroli sądu administracyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. I OSK 306/05 (LEX nr 196463) rozstrzygnięcie organu II instancji w przedmiocie bezczynności organu I instancji nie jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, nie przysługuje też od niego zażalenie. Jest to postanowienie wynikające w toku postępowania, lecz nie rozstrzygające, co do istoty sprawy. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaś zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 4 grudnia 2006 r. w sprawie II SA/Bk 14/06 (LEX nr 284727) podkreślił, iż nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego czynność organu wyższego stopnia podjęta w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu I instancji. Podobnie w wyroku z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/1999 (Lex 54803) Naczelny Sąd administracyjny wskazał, iż "wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu (...) i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne." Teza ta poparta jest także w literaturze (vide: B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 9, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, str. 293). Także obecny skład sądu popiera powyższe stanowisko. Rozstrzygnięcie organu wyższego stopnia w przedmiocie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organu I instancji jako nie mieszczące się w kategorii postanowień, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., skutkuje tym, że nie może być przedmiotem skargi wniesionej do sądu administracyjnego. Z tych też względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.