II SA/Bk 572/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 marca 2008 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowań administracyjnych zakończonych decyzjami Powiatowego Inspektora Weterynarii w B. z dnia [...].10.2004r. o numerach: [...], [...], [...], [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Powiatowego Inspektora Weterynarii w B. z dnia [...].09.2007r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie podlegają wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. na rzecz skarżącego J. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawach zakończonych ostatecznymi decyzjami Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] października 2004 r., nr [...], [...], [...] oraz [...]. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne: Skarżący J. S. pismem z dnia 18 kwietnia 2005 r. zwrócił się do Głównego Lekarza Weterynarii z wnioskiem o uchylenie decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. dotyczących rejestracji czterech ferm zwierząt futerkowych: nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r., a także decyzji tegoż organu z dnia z dnia [...] października 2004 r. nr [...], [...], [...],[...] zezwalających właścicielom ww. ferm na stosowanie w żywieniu zwierząt produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3 - ciej nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi. P. Wojewódzki Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] października 2005r. nr [...], na podstawie art. 149 § 3 i 150 § 2 k.p.a., postanowił odmówić wznowienia postępowania administracyjnego w wyżej wymienionych sprawach. Na wstępie organ wyjaśnił, iż postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r. na zasadzie art. 65 § 1 k.p.a. Główny Lekarz Weterynarii przekazał P. Wojewódzkiemu Lekarzowi Weterynarii pismo J. S. z dnia 18 kwietnia 2005 r. do rozpatrzenia. W dalszej kolejności stwierdził, że w związku z tym, iż Powiatowy Lekarz Weterynarii nie wydał żadnych decyzji administracyjnych dotyczących wpisania do rejestru ferm zwierząt futerkowych prowadzonych przez B. K., K. K., C. S. i K. M., postępowanie o wznowienie jest w tym zakresie bezprzedmiotowe. Odnośnie zaś decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w sprawie zezwolenia na stosowanie w żywieniu zwierząt produktów pochodzenia zwierzęcego organ podniósł, iż wniosek o wznowienie postępowania może złożyć wyłącznie osoba będąca stroną postępowania administracyjnego. Skarżący natomiast nie wykazał, z jakich przepisów prawa materialnego wywodzi przymiot strony. W wyniku odwołania wniesionego przez J. S., Główny Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że wywodzenie przez skarżącego, iż posiada przymiot strony z tego powodu, iż jego nieruchomość znajduje się w strefie ochronnej ferm jest nieuprawnione. Postępowanie administracyjne prowadzone przez Powiatowego Lekarza Weterynarii dotyczyło zezwolenia na zastosowanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w żywieniu zwierząt futerkowych. W tym zaś zakresie skarżący nie wykazał, jakich to opartych na przepisach prawa materialnego, jego interesów lub obowiązków dotyczyłoby to postępowanie. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż podnoszone przez stronę zarzuty w zakresie naruszeń przepisów prawa budowlanego oraz ochrony środowiska nie mogą być przedmiotem rozpoznania w przedmiotowej sprawie. Kompetencje organów Inspekcji Weterynaryjnej zostały, bowiem określone w art. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. Nr 33, poz. 287 ze zm.) i ograniczają się do oceny funkcjonowania podmiotów pod względem spełniania warunków sanitarno - weterynaryjnych określonych w ustawie z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych (Dz. U. Nr 69, poz. 628 ze zm.) oraz rozporządzeniach wykonawczych do tego aktu. Prowadzone zaś pod tym kątem kontrole ferm nie wykazały uchybień w zakresie wymagań weterynaryjnych. Odnośnie natomiast naruszenia ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.), organ wyjaśnił, iż nie jest właściwy w sprawach nadzoru nad przestrzeganiem tejże ustawy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł J. S. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił jej naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, m.in. art. 6, 7, 11 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 3, ust. 3a, 3c, 3d ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych oraz o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez niewskazanie dokładnego miejsca prowadzenia działalności i wyjaśnienie kwestii własnościowych terenu, na którym prowadzona jest ta działalność. Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 410/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji P. Lekarza Weterynarii z dnia [...] października 2005 r., wskazując, iż organem właściwym do prowadzenia postępowania wznowienionego w sprawach objętych skargą był Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. W związku z bezczynnością Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. w wykonaniu powyższego wyroku, skarżący pismem z dnia 20 marca 2007 r. zwrócił się do tegoż organu o wydanie decyzji w sprawie ferm zwierząt futerkowych. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...], odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzjami tegoż organu z dnia [...] października 2004 r. (nr [...], [...], [...], [...]) zezwalającymi na stosowanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w żywieniu zwierząt futerkowych oraz dopuszczającymi środki transportu do ich przewożenia. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż żądanie wznowienia postępowania może złożyć skutecznie wyłącznie strona postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a., a wnioskodawca nie wykazał, z jakich przepisów prawa materialnego wywodzi przymiot strony. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się J. S. i złożył odwołanie do P. Lekarza Weterynarii w B. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji w sprawie rejestracji ferm zwierząt futerkowych, wskazał, iż organ nie wziął pod uwagę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2006 r. oraz nie uwzględnił wymogów zawartych w Rozporządzeniu WE Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiających przepisy zdrowotne związane z ubocznymi produktami zwierzęcymi. P. Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] kwietnia 2007 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż organ I instancji zasadnie przyjął, iż J. S. w sprawach zakończonych decyzjami z 2004 roku nie był stroną. Aktualnie również nie wykazał posiadania takiego przymiotu, dlatego też nie może skutecznie domagać się wznowienia zakończonych prawomocnie postępowań w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Skargę na powyższą decyzją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł J. S.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, a w szczególności: - art. 6 k.p.a. - poprzez nieprawidłowe ustalenie znaczenia stosowanych norm, wadliwe dokonanie subsumcji, a tym samym naruszenie zasady praworządności; - art. 7 k.p.a. – poprzez nie przyczynienie się w niezbędnym zakresie do usunięcia stwierdzonych wątpliwości prawnych, a tym samym naruszenie zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, która nakłada na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy, pod względem faktycznym i prawnym; - art. 28 k.p.a. – poprzez naruszenie prawa skarżącego do ochrony własności; - art. 5 ust.1 pkt 3 ust. 3 a, 3 c, 3 d ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej, poprzez nie wskazanie dokładnego miejsca prowadzenia działalności i wyjaśnienia prawa własności nieruchomości, na której jest ona prowadzona, oraz przepisów Rozporządzenia WE Nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. W uzasadnieniu skargi stwierdził, iż skoro strefę ochronną dla fermy K. K. ustalono na 150 m, to ingeruje ona w prawo własności skarżącego jako bezpośredniego sąsiada, a to daje mu interes prawny do żądania wznowienia postępowania dotyczącego rejestracji tej fermy. Skarżący zakwestionował jednocześnie stanowisko organów, jakoby rejestracja fermy nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę P. Lekarz Weterynarii w B. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo w piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2007r. organ wyjaśnił, iż rejestracja ferm zwierząt futerkowych dokonana przez Powiatowego Lekarza Weterynarii miała wyłącznie charakter czynności materialno - technicznej, polegającej na wpisie do rejestru podmiotów nadzorowanych. Wbrew zatem temu, co twierdzi skarżący, nie były w tym przedmiocie wydane żadne decyzje administracyjne, dlatego też żądanie wznowienia postępowań w tych sprawach jest bezprzedmiotowe. Końcowo organ wskazał, iż decyzje wydane przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w przedmiocie stosowania w żywieniu zwierząt futerkowych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego (nr [...], [...], [...], [...]) były całkowicie zgodne z art. 23 pkt 2 Rozporządzenia WE Nr 1774/2002 ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Wnioskiem z dnia 21 stycznia 2008 r. W. N. zwrócił się o dopuszczenie do udziału w sprawie, uzasadniając, iż nie został poinformowany o postępowaniu dotyczącym rejestracji ferm zwierząt futerkowych, pomimo, iż dojazd na fermę należącą do K. M., przebiega przez jego nieruchomość. Postanowieniem z dnia 14 lutego 2008 r., Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania na prawach strony W. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 z późn.zm), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony, jak również stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo, że skarżący wniósł o jego uchylenie. W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja organu I instancji dotknięte są wadami skutkującymi koniecznością stwierdzenia ich nieważności. Wady te dotyczą przepisów prawa procesowego – nie przestrzegania przez organy obydwu instancji przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd zwraca uwagę organom, że J. S. złożył skargę o wznowienie postępowań w dniu 20 kwietnia 2005 r. (skarga datowana 18 kwietnia 2005 r.), a nie w dniu 20 marca 2007 r. (jak przyjmują organy). Sprawa wszczęta przez J. S. w dniu 20 kwietnia 2005 r. znalazła swój finał w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie, który wyrokiem z dn. 02 czerwca 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wa 410/06) stwierdził nieważność decyzji Głównego Lekarza Weterynarii i P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, a jedyną rozpatrywaną przez Sąd przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji była okoliczność, że o wznowieniu postępowań orzekł niewłaściwy organ. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w W-wie wyeliminował z obrotu prawnego decyzje o wznowieniu postępowań, to zgodnie z jego wskazówką (str. 5 uzasadnienia powołanego wyroku), Powiatowy Lekarz Weterynarii w B., po przekazaniu mu sprawy przez P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w trybie art. 65 k.p.a. w myśl art. 150 § 1 k.p.a., miał obowiązek przeprowadzić, od początku, postępowanie o wznowienie, zgodnie z wnioskiem J. S. złożonym dnia 20 kwietnia 2005 r. Natomiast pismo J. S. z dnia 20 marca 2007 r. należało traktować, jedynie, jako ponaglenie organu I instancji do działania, a nie jako nowe podanie o wznowienie złożone w trybie art. 148 § 1 k.p.a. Powyższe uchybienie, aczkolwiek nie stanowiło samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, to miało (zdaniem Sądu) zasadniczy wpływ na brak rozstrzygnięcia, przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. w decyzji z [...] kwietnia 2007 r., o całości zgłoszonego żądania przez J. S., którego wyraźną intencją było (wynika to z podania o wznowienie z 20 kwietnia 2005 r.) wznowienie postępowań i uchylenie czterech decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dn. [...].10.2004 r. o numerach:[...], [...],[...] i [...], zezwalających, odpowiednio: K. M., K. K., C. S. i B. K., na stosowanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w żywieniu zwierząt futerkowych i dopuszczenie środka transportu do przewozu ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego, a nadto uchylenia czterech rejestracji ferm zwierząt futerkowych należących do w/w osób. Organ I instancji nie objął rozstrzygnięciem kwestii rejestracji zwierząt futerkowych, zaś organ II instancji to żądanie skarżącego pominął milczeniem. Art. 104 § 2 k.p.a. stanowi, iż "decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji". O tym, czy rejestracja ferm zwierząt futerkowych nastąpiła w formie decyzji czy też stanowiła czynność techniczno – prawną – organ miał obowiązek rozstrzygnięć w stosownej formie procesowej, podczas wznowienia postępowania, albowiem strona domagała się rozstrzygnięcia. Następnym, poważnym uchybieniem procesowym jest naruszenie przez organy przepisu art. 62 k.p.a., który pozwala na prowadzenie jednego postępowania administracyjnego tylko w określonej tym przepisem sytuacji. Zaskarżona decyzja dotyczyła wznowienia czterech postępowań, w których to, w postępowaniach zwyczajnych, wydano cztery odrębne decyzje o numerach: od [...] do [...], zaś podmiotami były różne osoby prowadzące fermy zwierząt futerkowych, usytuowane na różnych działkach. Zatem, niedopuszczalnym było objęcie jedną decyzją wznowieniową tychże postępowań, gdyż nie było tu "jednego przedmiotu sprawy". Z powyższą kwestią związane jest następne uchybienie procesowe, polegające na pozbawieniu możliwości działania w postępowaniu wznowieniowym tych osób, których interesu prawnego dotyczyły decyzje wydane w postępowaniach zwyczajnych i tych, których fermy (na ich wnioski) zostały zarejestrowane. Organ I i II instancji, na żadnym etapie postępowania wznowieniowego nie powiadomił o jego wszczęciu i przebiegu, nie doręczył tez decyzji odpowiednio: K. M., K. K., C. S. i B. K. Tym samym, organy naruszyły przepisy art. 28 k.p.a. w związku z art. 10 § 1 k.p.a. Określenie stron postępowania administracyjnego oraz przestrzeganie zapewnienia czynnego udziału stron w postępowaniu – stanowi jedną z podstawowych zasad każdego postępowania administracyjnego, nie wyłączając postępowania nadzwyczajnego, jakim jest postępowanie wznowieniowe. Tymczasem, organy obydwu instancji pomijając podstawowe zasady postępowania administracyjnego, ograniczyły się do analizy przesłanki dopuszczalności wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dochodząc do wniosku, że J. S. nie posiada przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a., gdyż nie wykazał interesu prawnego, nie powołał się na żaden przepis prawa materialnego, który byłby naruszony wydaną, uprzednią decyzją. Sąd orzekający, w obecnym stanie sprawy, nie jest kompetentny do wypowiedzenia się na temat przymiotu strony w tymże postępowaniu, w odniesieniu do J. S., albowiem poważne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, uniemożliwia merytoryczne zajęcie stanowiska. Dlatego tez, rozpoznając sprawę ponownie, organy powinny przeprowadzić postępowanie administracyjne z zachowaniem procedury administracyjnej, a w szczególności usunąć uchybienia wskazane powyżej przez Sąd: - rozstrzygnąć w całości żądania skarżącego wynikającego z jego podania o wznowienie postępowania z dnia 20 kwietnia 2004 r. (data wpływu do organu pisma z 18 kwietnia 2004 r.) - nie rozstrzygać jedną decyzją kilku odrębnych spraw - właściwie określić wszystkie strony postępowania i umożliwić im udział w tymże postępowaniu wznowieniowym - przesłankę wznowienia każdego z postępowań z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a., organ winien rozpoznać ponownie, zwracając uwagę na istnienie (bądź nie) interesu prawnego (uprawnienia) skarżącego w odniesieniu do lokalizacji każdej, z czterech, ferm zwierząt futerkowych. Sąd nie wnika w następne rozstrzygnięcia administracyjne organów, natomiast marginesowo sugeruje sięgniecie do przepisów ustawy z dn. 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 1999 r., nr 66, poz. 752), zwłaszcza art. 5 ust. 3, 3 a. Ustawa ta (obecnie nieobowiązująca) obowiązywała w datach rejestracji spornych ferm zwierząt futerkowych. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji dowodzącej, że J. S. nie posiada przymiotu strony, gdyż nie wykazał interesu prawnego z powołaniem się na przepis prawny – nie są wyczerpujące. Skarżący wskazał art. 5 ust. 1 pkt 3, ust. 3 a, 3 c, 3 d w/w ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. wywodząc, że lekarz weterynarii dokonując rejestracji ferm zwierząt futerkowych, nie przestrzegał warunków, w tym także lokalizacyjnych tych ferm oraz strefy ochronnej dzielącej usytuowanie ferm od nieruchomości Skarżącego, przez co naruszył prawo swobodnego korzystania z własności Skarżącego. Rzeczą organów było ustosunkowanie się do trafności tego zarzutu, z którego Skarżący wywodzi swój przymiot strony w postępowaniu (postępowaniach). Przytoczenie kilku orzeczeń sądowych w oderwaniu od konkretnej sytuacji Skarżącego i bez wykładni przepisów na które Skarżący się powołuje – nie spełnia wymogów prawidłowości uzasadnienia decyzji w świetle art. 107 § 3 k.p.a., utrudniając sądową kontrolę jej legalności. Pismo procesowe organu odwoławczego z dnia 17 grudnia 2007 r. (złożone do Sądu) nie może zastępować uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Pismo to nawiązuje m.in. do kwestii rejestracji zwierząt futerkowych, która (jak wskazano wyżej) nie była objęta rozstrzygnięciem organów. Skoro organy wyrażają pogląd, że żądanie wznowienia postępowania w tym zakresie "jest bezprzedmiotowe", to należało wydać stosowne rozstrzygnięcie, przewidziane w K.p.a. W ocenie Sądu, wady kwalifikowane decyzji dotyczące naruszenia przepisów art. 28, 104 § 2, 62 k.p.a. stanowią rażące naruszenie prawa, stanowiąc podstawę do stwierdzenia nieważności w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Na podstawie art. 152 w/w ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonych decyzji, o kosztach zaś orzekł na podstawie art. 200 ustawy. Sąd dopuścił do udziału w sprawie, w trybie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w charakterze uczestnika postępowania – W. N., ponieważ powołał się na interes prawny, analogiczny z interesem Skarżącego. Skoro całe postępowanie wznowieniowe zmierzało do ustalenia interesu prawnego i przymiotu strony wobec Skarżącego, przeto zasadnym było umożliwienie W. N. zaprezentowania przed Sądem jego stanowiska, wywodzącego się z tego samego stanu. Natomiast, godzi się zauważyć (w świetle pisma organu z dn. 11 marca 2008 r.), że Sąd rozpoznał skargę J. S., a więc przedstawiony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dn. 24 maja 2006 r. (sygn. akt IV SA/Wa 415/06) ze skargi J. N. (nie W. N.) przeciwko Głównemu Lekarzowi Weterynarii, nie stanowi o powadze rzeczy osądzonej, gdyż nie wystąpiły tożsame podmioty, jak również przedmiot sprawy. Wobec powyższego, orzeczono, jak w sentencji.