II SA/Bk 574/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. N. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stypendium p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – M. N. złożył skargę na decyzję Wojewody P. utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] wydaną w przedmiocie przyznania mu prawa do stypendium w wysokości 997,40 zł miesięcznie (brutto) od dnia 1 czerwca 2015 r. w okresie odbywania stażu. W skardze na tę decyzję skarżący zawarł wniosek o jej natychmiastowe wstrzymanie z tego powodu, że jest krzywdząca. Zdaniem skarżącego wysokość przyznanego stypendium, pomimo tego że jest wypłacana za 8 – godzinną pracę przez 5 dni w tygodniu, zabiera mu prawo do sprawiedliwości i równości. Nie będzie go bowiem stać na kupienie tego co chce do jedzenia, do ubrania, nie będzie mógł pójść do kina, pojechać na wczasy, pójść do dobrej restauracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego do Sądu aktu lub czynności administracji publicznej została uregulowana w art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Zgodnie z § 1 tego przepisu wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do § 3, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak podnosi orzecznictwo i doktryna to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Na stronie składającej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą okoliczności uzasadniające to wstrzymanie, uzasadnienie tego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności faktycznych, brak takiego uzasadnienia uniemożliwia bowiem merytoryczną ocenę wniosku (vide: NSA z 16 kwietnia 2004 r., OZ 22/04, z 30 kwietnia 2004 r., OZ 30/04, z 22 grudnia 2004 r., OZ 871/04, z 1 czerwca 200r., OZ 105/04, z 20 lipca 2004 r., OZ 214/04, postanowienie NSA z 24 czerwca 2008 r., I FSK 983/08, pub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). W rozpoznawanej sprawie skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji nie wykazał zaistnienia przesłanek wynikających z art. 61 § 3 ppsa. Nie wskazał bowiem żadnych zdarzeń (okoliczności), które potencjalnie mogłyby zaistnieć, gdyby zaskarżona przez niego decyzja została wykonana przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny. Nie wykazał w szczególności, jakie w jego konkretnej sytuacji finansowej, życiowej i osobistej szczególnie chronione przez system prawny wartości zostałyby zagrożone w przypadku otrzymania stypendium i na czym owo zagrożenie miałoby polegać. Nota bene trudno przyjąć, aby otrzymywanie stypendium mogło pociągnąć za sobą negatywne konsekwencje. Okolicznością taką nie może być podnoszona kwestia zbyt niskiej kwoty stypendium, która to kwota nie pozwoli skarżącemu na kupienie tego co będzie chciał do jedzenia, do ubrania, na pójście do kina, pojechanie na wczasy, pójście do dobrej restauracji. Zarzut dotyczący tego, że stypendium jest za niskie należy potraktować jako zarzut przeciwko zaskarżonej decyzji. A zarzuty przeciwko zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić podstawy do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że niezgodność danego aktu z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności danego aktu z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonego aktu. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu