II SA/Bk 586/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na wniosek P. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] marca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], wydanym na zasadzie art. 99 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), P. Komendant Wojewódzki Policji w B. zwrócił się do Prezydenta Miasta S. o skierowanie M. B. (dalej powoływany także jako "Skarżący") na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Swój wniosek uzasadnił okolicznością, że M. B. wielokrotnie w okresie od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] stycznia 2014 r. naruszył przepisy ruchu drogowego, przez co przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na zasadzie ustawy Prawo o ruchu drogowym. W skardze z dnia [...] maja 2014 r. M. B., zaskarżył czynność materialno-techniczną P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. polegającą na zaniechaniu wykreślenia z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego punktów za wykroczenia popełnione w dniu [...] stycznia 2013 r. i [...] marca 2013 r. oraz polegającą na wystąpieniu do Prezydenta Miasta S. z wnioskami o skierowanie Skarżącego na badania psychologiczne i na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W wyniku wezwania do sprecyzowania treści skargi, Skarżący pismem z dnia [...] lipca 2014 r. zatytułowanym "Uzupełnienie skargi" wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest zaniechanie organu, które nie może mieć ani daty ani numeru oraz wniosek z dnia [...] kwietnia 2014 r. o skierowanie na badania psychologiczne oraz wniosek z dnia [...] kwietnia 2014 r. o skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. W związku z powyższym, zarządzeniem z dnia 4 lipca 2014 r. Przewodniczący Wydziału II rozdzielił skargi na oba wnioski P. Komendanta Wojewódzkiego Policji. W odpowiedzi na skargę, P. Wojewódzki Komendant Policji w B. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Jak wynika z akt sprawy, złożona przez Skarżącego skarga dotyczy wniosku P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], adresowanego do Prezydenta Miasta S. o skierowanie Skarżącego na badania psychologiczne. Zaskarżony wniosek sporządzony został na podstawie art. 99 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.). Powyższy wniosek, stanowiący przedmiot toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowoadministracyjnego nie jest decyzją administracyjną, ani postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., ani żadnym z aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 5-7 p.p.s.a. Nie jest on także innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa z zakresu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z aktem lub czynnością w rozumieniu tego przepisu mamy do czynienia, gdy odnosi się on do zewnętrznych, konkretnie imiennie oznaczonych podmiotów, co do których organ administracji działa w sposób władczy poprzez stwierdzenie, ustalenie lub potwierdzenie uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa administracyjnego. W przedmiotowej sprawie zaskarżony wniosek nie jest skierowany na zewnątrz organów administracji publicznej (jego adresatem jest organ administracji a nie Skarżący), a także nie wywołuje skutku w postaci potwierdzenia uprawnień lub nałożeniem obowiązków na stronę (por. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 31 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Ol 416/06; postanowienie WSA w Bydgoszczy z dnia 16 sierpnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 467/11, dostępne na http://www. nsa.gov.pl). Zwrócić przy tym należy uwagę, że wprawdzie Skarżący powyższy wniosek określił w skardze jako czynność materialno-techniczna i wskazał art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. jako podstawę skargi, jednakże nie wpływa to na charakter wniosku zaskarżonego wniosku, bowiem nie każdemu oświadczeniu organu nadać można cechy takiej czynności. Mając na uwadze powyższe, skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należało odrzucić.