II SA/Bk 628/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skarg M. D. i I. C. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty M. z dnia [...] czerwca 2018 roku numer [...]; 2. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego M. D. oraz skarżącej I. C. kwoty po 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. Wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2017 r. B. K. (dalej też jako "Inwestor") wystąpił do Starosty M. o wydanie pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - obory o obsadzie 35DJP, na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej w G. przy ul. G., przedkładając projekt budowlany oraz dokumenty określone ustawą Prawo budowlane, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Starosta M. decyzją z dnia [...] września 2017 r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę opisanej inwestycji obejmującej budynek inwentarski – oborę o obsadzie 35 DJP, zaliczony do II kategorii obiektów budowlanych, o parametrach: powierzchni zabudowy 316,24 m2, powierzchni użytkowej 282,56 m2 i kubaturze 1372,48 m3, na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej w G. przy ul. G., według projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji. Na skutek odwołania wniesionego przez I. Cz., M. E. Dz. i M. J. Dz., Wojewoda P. decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Starosta M. decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], znów zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę opisanej wyżej inwestycji. Od tej decyzji odwołali się I. Cz., M. E. Dz. oraz M. J. Dz., wskutek czego Wojewoda P. decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], po raz drugi uchylił decyzję organu I instancji, wskazując na nieprawidłowości występujące w przedłożonym projekcie budowlanym. W dniu 10 kwietnia 2018 r. Starosta M. postanowieniem znak: [...] nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia nieprawidłowości występujących w projekcie budowlanym oraz przedłożenia pozwolenia P. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Uzupełniony projekt budowlany Inwestor przedłożył 11 maja 2018 r. W dniu [...] czerwca 2018 r. Starosta M., po raz trzeci, decyzją Nr [...] (znak: [...]) zatwierdził projekt budowlany i udzielił Inwestorowi pozwolenia na budowę opisanego budynku inwentarskiego. Organ zatwierdzając przedłożony projekt wskazał, że inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta G. (uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. nr 64, poz. 1098), albowiem zlokalizowana jest na terenie oznaczonym symbolem 12 MR, tj. zabudowa zagrodowa z dopuszczeniem lokalizowania wszystkich urządzeń i budynków związanych z rolnictwem (§ 9 pkt 12 ust. 2 pkt 4 planu). Odnośnie zbiornika na płynne odchody zwierzęce usytuowanego wewnątrz budynku organ I instancji powołał się na § 6 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie wskazując, że lokalizacja zbiornika spełnia normy odległościowe. Organ zastrzegł jednocześnie, że zbiornik na nieczystości ciekłe, oznaczony na projekcie zagospodarowania działki literą B nie był objęty wnioskiem, a tym samym wydana decyzja nie udziela pozwolenia na jego budowę. Od w/w decyzji odwołanie złożyła I. Cz. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i niezatwierdzenie projektu budowlanego oraz nie wydanie pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zarzuciła jej naruszenie: (-) art. 28 k.p.a. poprzez błędne ustalenie kręgu stron postępowania, (-) art. 7 i 9 k.p.a. poprzez błędne dokonanie ustaleń stanu faktycznego, (-) art. 35 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez brak sprawdzenia, czy projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do zachowania odległości obory do narożnika istniejącego na działce nr [...] budynku mieszkalnego oraz odległości od działek nr [...], [...] i [...], (-) wykonanie analizy zapisów planu miejscowego odnośnie wskaźnika powierzchni całkowitej omawianego budynku do powierzchni terenu, (-) naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 35 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez nie zapewnienie właściwej ochrony jej słusznego interesu w zakresie korzystania z przysługującego jej prawa własności oraz zabudowy nieruchomości poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego. Od w/w decyzji Starosty M. odwołanie złożył również M. J. Dz. zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 7, 8, 77, 80 i 107 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia prawidłowego stanu faktycznego sprawy, brak wszechstronnego zbadania zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności: 1) niezbadanie i nieustalenie, że na planie zagospodarowania budynek na działce nr [...] (błędnie) składa się z trzech części, tj. budynku mieszkalnego i z dwóch budynków gospodarczych, podczas gdy w rzeczywistości to jeden budynek mieszkalny i jeden gospodarczy; 2) błędne ustalenie, że odległość od najbliżej usytuowanego okna w budynku na działce nr [...] do narożnika planowanej obory jest mniejsza niż 15 m; 3) niezbadanie kwestii niekorzystnego oddziaływania planowanej inwestycji na możliwość swobodnego korzystania ze swoich działek przez mieszkańców znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji oraz w zakresie niekorzystnego oddziaływania na środowisko, rozwój turystyki, budownictwa jednorodzinnego w mieście; 4) niewzięcie pod uwagę opinii osób mieszkających w zasięgu planowanej inwestycji; 5) brak ustalenia, że omawiana obora (o obsadzie 35 DJP) będzie budowana równocześnie z budynkiem inwentarskim (o obsadzie 32 DJP) na działce w odległości ok 80 m należącej do ojca Inwestora, a w konsekwencji łączna ilość DJP będzie przekraczała 60 oraz brak zobowiązania Inwestora do wykonania "opinii środowiskowej oddziaływania inwestycji na środowisko ". Wojewoda P. nie podzielił argumentacji wniesionych odwołań i decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Przywołując treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ w pierwszej kolejności wskazał, jakie wymogi powinny być spełnione, aby mógł być zatwierdzony projekt budowlany oraz wydane pozwolenie na budowę. Stwierdził, że zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązania są zgodne z ustaleniami wynikającymi z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Goniądz zatwierdzonego Uchwałą Rady Miejskiej w G. Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., a decyzja pierwszoinstancyjna została wydana prawidłowo. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów wniesionych odwołań Wojewoda P. wskazał, że: (-) Starosta M. prawidłowo ustalił krąg stron przedmiotowego postępowania, uznając właścicieli wszystkich działek sąsiednich za strony, tym samym zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. uznał za bezzasadny, a ponadto I. Cz. była stroną tego postępowania i brała czynny udział na każdym jego etapie; (-) zarzut naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 35 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane jest niezasadny, albowiem planowane przedsięwzięcie nie ogranicza nieruchomości sąsiednich w możliwości ich zagospodarowania. W szczególności ograniczenie takie nie wynika z § 12 (dopuszczalne odległości budynków na działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną) i § 13 (przesłanianie obiektów) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 6 ust. 4 (odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce oraz zamkniętych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Wojewoda podkreślił dodatkowo, że zbiornik na nieczystości ciekłe (oznaczony w projekcie zagospodarowania literą B) nie był objęty wnioskiem Inwestora oraz nie zostało udzielone pozwolenie na jego budowę. Z legendy znajdującej się na projekcie zagospodarowania działki wyraźnie projektant wskazał, że planowany zbiornik na nieczystości zostanie zaprojektowany według odrębnego opracowania; (-) zarzut M. J. Dz. dotyczący kwestii niekorzystnego oddziaływania planowanej inwestycji oraz braku zobowiązania Inwestora do wykonania "opinii środowiskowej oddziaływania inwestycji na środowisko" jest bezzasadny. W tym zakresie organ II instancji wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie o obsadzie 35 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (do takich zalicza się przedsięwzięcia powyżej 40 DJP), w związku z powyższym nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na tej podstawie Wojewoda P. stwierdził, że Starosta M. prowadzący postępowanie w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonał sprawdzenia dokumentów złożonych przez Inwestora (wymaganych w świetle art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego) oraz przeprowadził (w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego) prawidłową ocenę zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, jego kompletności, posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań i sprawdzeń, a w konsekwencji wydał decyzję prawidłowo ją uzasadniając. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, złożyła I. Cz., zarzucając jej naruszenie: art. 7, 8, 10 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) i pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz § 271 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ze skargą na decyzję Wojewody P. wystąpił również M. J. Dz. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 9 oraz § 26 ust. 9 pkt 4 Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta G. poprzez przyjęcie, że zachodzi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że przeprowadzona została prawidłowa ocena zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, jego kompletności, posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań i sprawdzeń, podczas gdy w rzeczywistości projekt budowlany przedstawiony przez Inwestora jest niezgodny z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi oraz narusza postanowienia obowiązującego aktu prawa miejscowego, tj. uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta G.; 2) § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z § 17 pkt. 6 oraz § 20 ust. 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta G. poprzez wydanie przez organy obu instancji zaskarżonych decyzji w oparciu o projekt inwestora zakładający odprowadzenie nieczystości ciekłych do projektowanego zbiornika szczelnego, co jest niezgodne z treścią w/w przepisów; 3) art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody w zw. z art. 3 i 4 Dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory i w zw. z art. 96 ust. 1 i 3 w zw. z art. 59 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez niezastosowanie w/w przepisów i nie przeprowadzenie oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Uzasadniając podniesione zarzuty pełnomocnik Skarżących wyjaśnił, że planowana budowa budynku gospodarczego nie ma charakteru zabudowy zagrodowej, albowiem jednym z elementów tego rodzaju zabudowy powinien być budynek mieszkalny, tymczasem planowana inwestycja obejmuje wyłącznie "budynek inwentarski". Z tegoż względu zatwierdzony projekt jest niezgodny zarówno z ustaleniami i zapisami planu miejscowego uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta G., jak i ustaleniami pkt 1 decyzji o warunkach zabudowy (przewidziany w nim rodzaj zabudowy to zagrodowa w gospodarstwie rolnym). Uzasadniając z kolei naruszenie polegające na wadliwym ujęciu kwestii odprowadzania ścieków, autor skargi zauważył, że przedmiotowy projekt budowlany zakłada odprowadzanie ścieków do zbiornika na płynne odchody zwierzęce usytuowanego wewnątrz budynku. Jednocześnie w wydanym pozwoleniu na budowę wskazuje się, że "zbiornik na nieczystości ciekłe (oznaczony literą B na projekcie zagospodarowania) nie był objęty wnioskiem, a tym samym przedmiotowa decyzja nie udziela pozwolenia na jego budowę". Z powyższego wynikają dwa rażące naruszenia zarówno zapisów w/w planu miejscowego jak i przepisów ustawy Prawo budowlane. Po pierwsze, jak podkreślił pełnomocnik, decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wydawana jest na "obiekt budowlany wraz z niezbędnymi instalacjami", tymczasem w niniejszej sprawie decyzja została wydana na obiekt obory bez niezbędnych instalacji sanitarnych. Poza opisaną wadliwością decyzji autor skargi wskazał dodatkowo, że przedłożone przez inwestora założenie projektu zakładające odprowadzanie nieczystości ciekłych do projektowanego zbiornika szczelnego stanowi naruszenie zarówno przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jak również miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta G. Powołując się na § 34 w/w rozporządzenia oraz § 17 pkt 6 oraz § 20 ust. 1 m.p.z.p. wyjaśnił, że zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Tymczasem, jak wynika z § 17 m.p.z.p. na terenach, o których mowa w § 6, 7, 8, 9, 10, 11, a więc również na działce projektowanej inwestycji, przewidziane zostało odprowadzanie ścieków do istniejącej kanalizacji. Powyższe ustalenia wyraźnie wskazują, że przedłożony przez Inwestora projekt budowlany zakłada odprowadzanie ścieków niezgodnie z w/w rozporządzeniem jak i planem. Autor skargi wskazał dodatkowo, że z przedłożonego przez Inwestora projektu budowlanego, a tym bardziej zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie wynika aby analizowana była okoliczność, czy planowana inwestycja nie przekroczy dopuszczalnych poziomów hałasu. W ocenie skarżącego, zarówno organ II jak i I instancji błędnie też uznali, iż w sprawie nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na fakt, iż nie zalicza się ono do przedsięwzięć mogących znacząco bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uzasadnieniem tej oceny miało być jedynie stwierdzenie, iż przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na obszarach specjalnej ochrony (w tym Natura 2000). Tymczasem, jak podkreślił Skarżący, sam fakt umiejscowienia planowanego przedsięwzięcia w granicach administracyjnych miasta G. i w bezpośrednim sąsiedztwie z obszarem Natura 2000, winien determinować ocenę organu w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Odnosząc się do zarzutu M. J. Dz. dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niesprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Wojewoda stwierdził, że jest on niezasadny. Wyjaśnił, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest wyłącznie budynek inwentarski - obora o obsadzie 35 DJP, a zbiornik na nieczystości ciekłe (oznaczony w projekcie zagospodarowania działki literą B) nie był objęty wnioskiem Inwestora oraz nie zostało udzielone pozwolenie na jego budowę. Zatem, jak podkreślił organ, kwestia odprowadzania ścieków bytowych zostanie wyjaśniona w odrębnie przeprowadzonym postępowaniu, natomiast jak wynika z projektu budowlanego usuwanie odchodów w postaci gnojowicy będzie odbywało się dwukrotnie w ciągu roku na grunta uprawne Inwestora. W ocenie Wojewody P. zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązania spełniają ustalenia wynikające z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Goniądz. Na rozprawie sądowej w dniu 10 stycznia 2019 r. Inwestor oświadczył, że wydane pozwolenie na budowę obejmuje również zgodę na budowę zbiornika na gnojowice, który znajdować się będzie pod oborą. Pełnomocnik Inwestora stwierdził natomiast, że zbiornik na odchody zwierzęce będzie przedmiotem odrębnego postępowania i organ w żadnym przypadku nie mógł o nim orzec albowiem Inwestor nie wystąpił w tym zakresie z wnioskiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w nich zarzuty, są zasadne. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] czerwca 2018 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Inwestorowi pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej budynek inwentarski – oborę o obsadzie 35 DJP, zaliczony do II kategorii obiektów budowlanych, o parametrach: powierzchni zabudowy 316,24 m2, powierzchni użytkowej 282,56 m2 i kubaturze 1372,48 m3, na działce oznaczonej nr geod. [...], położonej w G. przy ul. G., według projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej w skrócie: "P.b."). I tak zgodnie z art. 33 ust. 1 tej ustawy pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zaś zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Jak wynika z kolei z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej sprawdza: (1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; (2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi; (3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; (4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W świetle powołanych regulacji uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno – budowlanej w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego sprowadzają się do ustalenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub decyzji o warunkach zabudowy), wymaganiami ochrony środowiska oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania dokumentów wskazanych w art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. Przy czym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może ingerować w przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania funkcjonalne, o ile są one zgodne z przepisami prawa. Analizując zaskarżoną decyzję w powyższym kontekście Sąd doszedł do wniosku, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie nie sprostały powyższym wymogom. Dokonana przez nie ocena projektu budowlanego z punktu widzenia spełnienia wymagań określonych z art. 35 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 4 P.b. oraz wymagań rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego oraz rozporządzeń o warunkach technicznych dotyczących budynków oraz dotyczących budowli rolniczych, jest częściowo niepełna, a częściowo nieprawidłowa. Brak z kolei kompleksowej i odpowiadającej prawu oceny projektu budowlanego spowodował, że w kontrolowanym postępowaniu zatwierdzono projekt wadliwy i niekompletny. Zdaniem więc Sądu, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, gdyż zasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia wskazanych przepisów, które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. miało wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 33 ust. 1 P.b. pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wydawana jest na "obiekt budowlany". Definicja obiektu budowlanego, jak słusznie zasygnalizował Skarżący, zawarta jest w art. 3 pkt 1 P.b., który stanowi, że jest to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. W niniejszej sprawie przedmiotem wniosku Inwestora, jak i wydanej w jego konsekwencji – decyzji, stał się wyłącznie budynek inwentarski – obora, bez niezbędnej do jego funkcjonowania instalacji odprowadzającej nieczystości płynne (zwierzęce). Natomiast z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 81) wynika, że do usuwania i przechowywania odchodów zwierzęcych powinny być zastosowane urządzenia i budowle rolnicze odpowiednie do systemów utrzymywania zwierząt. Przy czym od razu zauważenia wymaga, że urządzeniami tymi nie może być kanalizacja sanitarna, gdyż zgodnie z art. 9 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1152), zabrania się wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych odpadów i ścieków z hodowli zwierząt, a w szczególności gnojówki, gnojowicy, obornika, ścieków z kiszonek. W projekcie budowlanym stanowiącym załącznik do wydanej decyzji nie ma żadnej informacji o zbiorniku na nieczystości zwierzęce (gnojowicę). Takiego zbiornika wrysowanego we wnętrzu obory próżno też szukać w części opisowej projektu zagospodarowania działki. Jedynie "śladowo" w opisie technicznym projektu budowlanego w pkt 2.2. znajduje się informacja o "ścianach zbiornika", zaś w pkt 3 mówi się o "usuwaniu odchodów w postaci gnojowicy dwukrotnie w ciągu roku na grunta uprawne Inwestora", tym niemniej takie adnotacje są, w ocenie Sądu, dalece niewystarczające. Brak jest w nich podstawowych danych, a mianowicie kubatury zbiornika, czy też miejsca jego położenia. Tymczasem, co należy zaakcentować, zbiorniki na gnojowicę stanowią budowle rolnicze, co wywołuje stosowne obowiązki po stronie organów odnośnie oceny ich zaprojektowania i usytuowania z punktu widzenia przepisów o warunkach technicznych dla budowli rolniczych i ich usytuowania. Zbiornik na odchody zwierzęce należy też odróżnić od zbiornika na nieczystości bytowe (na projekcie zagospodarowania terenu oznaczony jako obiekt B), który podlega przepisom o warunkach technicznych dla budynków i ich usytuowania. W konsekwencji brak zarówno w opisie projektu budowlanego, jak i w projekcie zagospodarowania działki czytelnego wyrysowania i zwymiarowania urządzenia budowlanego jakim jest zbiornik na zwierzęce nieczystości płynne (gnojowicę), stanowi ewidentne naruszenie § 8 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1935). Powyższy brak, w ocenie Sądu, dyskwalifikuje zatwierdzony projekt budowlany i stanowi podstawę do uchylenia wydanych na jego podstawie, decyzji. Co prawda organ I instancji w decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r. nawiązał jednym zdaniem do "zbiornika na płynne odchody zwierzęce usytuowanego wewnątrz budynku", wskazując jednocześnie, że "zbiornik na nieczystości ciekłe (oznaczony na literą B na projekcie zagospodarowania) nie był objęty wnioskiem, a tym samym przedmiotowa decyzja nie udziela pozwolenia na jego budowę", jednakże oba te stwierdzenia nie mają oparcia w złożonym wniosku, jak i obowiązujących w tym przedmiocie – przepisach prawnych. Powyższego błędnego założenia nie skorygował również Wojewoda P. przyjmując, że "zbiornik na nieczystości ciekłe (oznaczony w projekcie zagospodarowania działki literą B) nie był objęty wnioskiem Inwestora oraz nie zostało udzielone pozwolenie na jego budowę. Planowany zbiornik na nieczystości zostanie zaprojektowany według odrębnego opracowania". W ocenie Sądu z przywołanych treści zaskarżonych decyzji wynikają dwie oczywiste nieprawidłowości. Po pierwsze, organ I instancji w sposób bezpodstawny założył, że wniosek Inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę dotyczył również zbiornika na nieczystości płynne zwierzęce usytuowanego wewnątrz obory, podczas gdy nie został on przewidziany ani we wniosku, ani nie został on wyrysowany w projekt zagospodarowania działki. Jedyna "śladowa" informacja o ścianach tego zbiornika znajduje się, jak już wyżej zasygnalizowano, w opisie technicznym projektu budowlanego, jednakże powyższa adnotacja jest bez znaczenia biorąc pod uwagę treść wniosku i część graficzną projektu zagospodarowania działki. Orzekające w sprawie organy nie dostrzegły tego uchybienia naruszając tym samym wskazane przepisy o obowiązkowych elementach projektu budowlanego i o obowiązku kontroli jego kompletności. Organy nieprawidłowo i bezpodstawnie łączą kwestie obu zbiorników, przy czym powstaje wrażenie, że momentami utożsamiają te zbiorniki jako jeden zbiornik, co jest oczywiście mylące i wprowadzające w błąd. Z analizy skarg wynika, że ulegają mu skarżący, ale też i pełnomocnik Inwestora, który stwierdził na rozprawie, że "zbiornik na odchody zwierzęce będzie przedmiotem odrębnego postępowania. Organ nie mógł o nim orzekać, bo inwestor o niego nie wystąpił". Natomiast sam Inwestor wyjaśnił, że w jego ocenie wystąpił on o zbiornik na nieczystości płynne zwierzęce, a z kolei nie występował o pozwolenie na budowę zbiornika nie nieczystości sanitarne, bo nie jest on mu potrzebny. Powstaje więc pytanie, po co w projekcie zagospodarowania działki wyrysowano projektowany zbiornika na nieczystości bytowe, skoro Inwestorowi zbiornik taki nie jest do niczego potrzebny, a ponadto nie mógłby być on i tak zrealizowany, gdyż sprzeciwia się temu plan miejscowy? Po co także oba organy rozpisują się w decyzjach o zbiorniku bytowym, skoro nie jest on przedmiotem pozwolenia na budowę i na dodatek czynią to łącząc go z kwestią zbiornika na nieczystości płynne zwierzęce? W ocenie Sądu powyższy zabieg sprawia wrażenie, że chodziło o "przykrycie" kwestii braku w projekcie budowlanym i projekcie zagospodarowania działki wymaganego w tym przypadku zbiornika na nieczystości płynne zwierzęce. Niezależnie od motywacji organów stwierdzić trzeba, że powyższe oznacza, że organy nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego w sprawie, czym naruszyły art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Drugą nieprawidłowością, jaka została dostrzeżona przez Sąd w zaskarżonych decyzjach, było stanowisko organów o możliwości "wyłączenia" do odrębnego postępowania administracyjnego planowanego zbiornika na nieczystości płynne zwierzęce (ale też i nieczystości bytowe) i zaprojektowania ich według odrębnego opracowania. Powyższe stanowisko organów pozostaje w oczywistej sprzeczności z przywołanym wyżej art. 35 ust. 1 P.b., który wprowadza zasadę, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Co prawda powołany przepis zawiera też wyjątek od tej reguły polegający na etapowaniu zamierzenia budowlanego, tym niemniej inwestor może uzyskać pozwolenie na budowę wybranych obiektów wyłącznie wówczas, gdy mogą one samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Przy czym z wniosku inwestora musi jednoznacznie wynikać, czy zamierzenie budowlane obejmuje więcej niż jeden obiekt i czy wniosek ten dotyczy nie całości, ale pewnej części tego zamierzenia (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2018 r. II OSK 2010/17 oraz z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1651/09, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W ocenie składu orzekającego, zbiornik na nieczystości płynne zwierzęce nie może być wybudowany jako kolejny etap inwestycji polegającej na budowie obory, albowiem nie stanowi on samodzielnego przedsięwzięcia, ale jest to niezbędny element infrastruktury związanej z budynkiem inwentarskim. Taki rodzaj zbiornika nie może zatem samodzielnie funkcjonować, gdyż jego przeznaczenie jest wyłącznie uzupełniające. Powyższa okoliczność ewidentnie umknęła organom obu instancji powodując, że zatwierdzono projekt budowlany niekompletny. Niezależnie od opisanej wyżej wadliwości dotyczącej zbiornika na nieczystości ciekłe zwierzęce, założenie przyjęte w zaskarżonych decyzjach o istnieniu możliwości odprowadzania nieczystości ciekłych bytowych do odrębnie zaprojektowanego zbiornika szczelnego stanowi dodatkowo naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422), jak również postanowień uchwały nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta G. Zgodnie z § 34 w/w rozporządzenia zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być sytuowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich sytuowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz na terenach zalewowych. Jak wynika natomiast z § 17 pkt 6 oraz § 20 ust. 1 m.p.z.p. miasta G. na terenach, o których mowa w § 6, 7, 8, 9, 10, 11 (działka Inwestora położona jest na terenie określonym w § 9 pkt 12) ustalone zostało, że odprowadzanie ścieków odbywać się będzie do istniejącej kanalizacji. W § 20 ust 1 pkt 1 planu przyjęto natomiast, że ścieki sanitarne i poprodukcyjne odprowadzane będą do istniejących kanałów sanitarnych wkreślonych na rysunku planu. Powyższe ustalenia wyraźnie wskazują, że przedłożony przez Inwestora projekt budowlany zakładający w pkt 2.19.2. odprowadzanie ścieków (sanitarnych lub bytowych) do projektowanego zbiornika szczelnego jest niezgodny nie tylko z powołanym § 34 w/w rozporządzenia, ale i postanowieniami obowiązującego na terenie miasta G. - planu miejscowego. W tym miejscu zauważenia wymaga, że jak wskazano już wyżej, do kanalizacji sanitarnej zabrania się wprowadzania odpadów i ścieków z hodowli zwierząt, a w szczególności gnojówki, gnojowicy, obornika, ścieków z kiszonek. Projektowana obora nie może więc odprowadzać ścieków hodowlanych (gnojówki) do istniejącej kanalizacji sanitarnej. Rozważenia więc wymaga okoliczność, czy w sytuacji zakazu budowy na nieruchomości Inwestora zbiornika na nieczystości bytowe (obowiązek odprowadzania ich do istniejącej kanalizacji sanitarnej), dopuszczalna będzie budowa zbiornika nie nieczystości płynne zwierzęce. Organy więc muszą rozważyć, czy taki szczelny zbiornik na nieczystości z hodowli zwierząt będzie zgodny z "duchem" obowiązującego na terenie miasta G. - planu. Jeżeli powezmą w tym zakresie istotne wątpliwości interpretacyjne, to wówczas istnieje możliwość wystąpienia do gminy nie tylko o wydanie zaświadczenia o zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale także z wnioskiem o wyjaśnienia treści jego postanowień, w oparciu o zasady określone w Dziale VII i VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym podkreślić należy, że wydana w tym zakresie interpretacja nie będzie w sposób bezwzględny wiązać organów administracji architektoniczno – budowlanej. Jako niezasadny należy natomiast uznać zarzut skarg dotyczący niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z tego tylko względu, że zabudowę zagrodową należy rozumieć jako obowiązek jednoczesnej budowy zabudowy rolniczej i budynku mieszkalnego. Wprawdzie w skład zabudowy zagrodowej może wchodzić również budynek mieszkalny, ale nijak nie da się wyinterpretować, że jest on podstawowym i koniecznym składnikiem takiej zabudowy. Wręcz przeciwnie, zabudowa zagrodowa to zabudowa służąca prowadzeniu działalności rolniczej, a związany z tym budynek mieszkalny jest jej składnikiem uzupełniającym, ale nie koniecznym. Sąd nie podziela także zarzutu skargi M. J. Dz., że w sprawie niniejszej zachodziła potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć zawsze znacząco oddziałujących na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), ani też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (por. § 3 ust. 1 pkt 103). W grę nie wchodzi także § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Skarżący zarzucił, że oddziaływania planowanej inwestycji winny się kumulować z oddziaływaniem inwestycji jego ojca zlokalizowanej w tej samej miejscowości przy tej samej ulicy. Jednakże, jak wynika z wyjaśnień uzyskanych na rozprawie, obie inwestycje nie stanowią jednego zakładu lub obiektu, a ponadto oddalone są od siebie ponad 120 m i są oddzielone nieruchomościami stanowiącymi własność osób trzecich. Natomiast dla kwestii, czy dopuszczalna jest lokalizacje przedmiotowej inwestycji na nieruchomości skarżącego położonej w bliskiej odległości od obszaru Natura 2000, decydującego znaczenia nie może mieć decyzja środowiskowa, skoro na terenie tym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. To z uregulowań planu wynika bowiem jakie jest przeznaczenie danego obszaru i jaka zabudowa może na nim powstać. Podsumowując Sąd doszedł do wniosku, że wskazane powyżej nieprawidłowości projektu budowlanego oraz niekompletność jego oceny przeprowadzonej przez organy powodują konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno decyzji zaskarżonej jak i decyzji pierwszoinstancyjnej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów. Przede wszystkim zobowiązane będą wezwać Inwestora do sprecyzowania jego wniosku w zakresie przedmiotu zamierzenia inwestycyjnego i ewentualnie nakazać poprawienie projektu budowlanego i projektu zagospodarowania działki zgodnie z wymogami wynikającymi z rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Na koszty te składają się dwa wpisy od skarg po 500 zł, wynagrodzenia pełnomocników - 2 razy po 480 zł oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictw – 2 razy po 17 zł.