II SA/Bk 629/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 01 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. Z. PPHU "[...]" w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] czerwca 2009 r., znak [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w B. na rzecz strony skarżącej – K. Z. PPHU "[...]" w O. kwotę 450 (słownie: czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 42 ust. 1, 2, i 3a, art. 87 ust. 1 i 3, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 1 pkt 2, 7, 8 i ust. 4 oraz art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125, poz. 874 ze zm.), § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 151, poz. 1089 ze zm), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. nr 92, póz. 879 ze zm.), art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 ze zm.), art. 4 lit. g) i lit. k), art. 6 ust. 1, art. 7 oraz art. 8 ust. 1 - 4 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11.04.2006r.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] nakładającą na wykonującego przewóz drogowy przedsiębiorstwo PPHU "[...]" K. Z. z siedzibą w O. karę pieniężną za następujące naruszenia: - 3.000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, - 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, * 900 zł z tytułu używania nieprawidłowych lub niewłaściwych wykresówek, * 2.900 zł z tytułu skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, - 2.400 zł z tytułu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, - 5.400 zł z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego. U podstaw tego rozstrzygnięcia legł następujący stan faktyczny i ocena prawna: W dniu 21 marca 2009 r. na drodze krajowej nr 8 w S. dokonano kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem przewozu drogowego oraz kontroli zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku związanych z wykonywaniem przewozu drogowego środkiem transportowym marki SCANIA o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki SDC o numerze rejestracyjnym [...]. Wykonującym przewóz drogowy było przedsiębiorstwo PPHU "[...]" K. Z. z siedzibą w O. W trakcie przeprowadzonej kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych, wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, używanie nieprawidłowych lub niewłaściwych wykresówek oraz wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynkach. Wyniki kontroli zostały ujęte w protokole kontroli. W związku ze stwierdzonymi naruszeniami Naczelnik Urzędu Celnego w S. nałożył na wykonującego przewóz drogowy przedmiotowe kary pieniężne. Nie zgadzając się z powyższą decyzją K. Z. prowadząca przedsiębiorstwo PPHU "[...]" złożyła odwołanie i zarzuciła błędne ustalenia faktyczne i wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego, w szczególności art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 a ust.1, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych oraz prawa procesowego, m.in.: art. 67, art. 68, art. 70, art. 71, art. 75 § 1, art. 76, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa, rozporządzenia Rady (EWG ) 3821/85, (WE) 2135/98 i (WE) 561/2006 i art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a także dokonanie bezpodstawnych, sprzecznych i nie znajdujących uzasadnienia w obowiązujących aktach prawnych ustaleń. Wskazując na powyższe naruszenia wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji i umorzenie postępowania. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i zważył co następuje: Z protokołu kontroli nr wynika, że w dniu 21 marca 2009 r. o godz. 0:10 zatrzymano do kontroli zespół pojazdów o numerach rejestracyjnych [...] należący do przedsiębiorstwa K. Z. PPHU "[...]" z siedzibą w O. Zespół pojazdów poruszał się w miejscowości S. po ul. U. będącej częścią drogi krajowej nr 8. Dopuszczalna masa całkowita środka transportowego wynosiła łącznie 79.000 kg. Pojazdem kierował K. S., który przewoził meble załadowane w Fabryce Mebli "[...]" S. do Fabryki Mebli "[...]" w O. M. Kontrolą objęto: licencję, zaświadczenie na przewozy własne, kartę opłaty drogowej, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono 6 rodzajów naruszeń, które wyszczególnione zostały w załączniku do protokołu kontroli stanowiącym jego integralną część. Sporządzony protokół zawierał wszystkie wymagane przepisami prawa dane w szczególności: dane dotyczące przedsiębiorcy, przewożonego ładunku, załadowcy, miejsca przeznaczenia, sprawdzonych regulacji, uwag zarówno ze strony kierującego jaki i kontrolującego, kontrolowanego zespołu pojazdów, numer protokołu. Kierowcy kontrolowanego środka transportowego umożliwiono zapoznanie się z całością protokołu kontroli, jednak odmówił on jego podpisania (dowód: adnotacja na protokole). Stwierdzone w czasie kontroli naruszenia zostały szczegółowo opisane w notatce służbowej sporządzonej przez funkcjonariusza celnego. Z treścią tej notatki przedsiębiorca wykonujący kontrolowany przewóz drogowy mógł zapoznać się w trakcie prowadzonego postępowania. Odnosząc się do poszczególnych naruszeń organ odwoławczy podniósł, że kierowca pojazdu przedstawił do kontroli dobową kartę opłaty drogowej seria i nr [...]. Odcinek kontrolny okazanej karty opłaty był wypełniony poprzez wpisanie numeru rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu samochodowego jednak nie był przedziurkowany, również winieta samoprzylepna karty opłaty była nie przedziurkowana, a ponadto nie była umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. Jak wynika z protokołu kontroli z przedstawionej przez kierowcę karty opłaty nie było możliwe odczytanie daty sprzedaży, a tym samym nie było możliwe ustalenie od kiedy i do kiedy jest ona ważna. Powyższe stanowi naruszenie art. 42 ust. 3b pkt 1 ustawy o transporcie drogowym i § 3 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i 2, ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych. Zgodnie z tą regulacją dowodem potwierdzającym uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych nie jest jeszcze sam fakt nabycia odpowiedniej karty opłaty, lecz dopiero jej prawidłowe, w określonym terminie, wypełnienie przez podmiot wykonujący przewóz drogowy przed rozpoczęciem pierwszego przejazdu oraz użycie w sposób wskazany w przedmiotowym rozporządzeniu. Dopiero spełnienie wszystkich warunków łącznie pozwala na uznanie, iż opłata za przejazd po drogach krajowych została wniesiona. Organ nadmienił, że za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty odpowiedzialny jest przedsiębiorca, zatem to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa żeby kierowca przed rozpoczęciem przejazdu posiadał wymagany dowód uiszczenia opłaty – art. 83 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie nałożenia kary z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie kierowca podczas kontroli nie okazał wykresówek, bądź stosownego zaświadczenia o którym mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców za okres od dnia 7 marca 2009 r. do dnia 9 marca 2009 r. Podniesiono przy tym, że nie zapisana wykresówka, dołączona do akt sprawy, oznaczona datą rozpoczęcia używania od 6 marca 2009 r. i datą zakończenia używania 9 marca 2009 r. nie stanowi wymaganego przepisami prawa dowodu poświadczającego dni, w których kierowca nie prowadził pojazdu. Dowodem takim może być jedynie przedmiotowe zaświadczenie, a nie pusta wykresówka. Wyjaśniono, że art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców odnosi się do dni wolnych natomiast do urlopu wypoczynkowego odnosi się art. 31 ust. 2a ustawy. W dalszej kolejności organ podniósł, że na 9-ciu spośród skontrolowanych wykresówek nie figurował znak homologacji typu E1 62, który figurował na tabliczce znamionowej urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, co stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Zaznaczono przy tym, że niedostosowanie wykresówki do tachografu nie wpływa na jakość zapisu na wykresówce i nie występuje problem z jej odczytem. W rozpatrywanej sprawie wykresówki posiadały czytelne zapisy, które umożliwiały dokonanie jednoznacznego odczytu czasu prowadzenia pojazdu, przerwy lub odpoczynku. Z dokonanych odczytów wynika, że przedsiębiorstwo transportowe zorganizowało tak pracę kierowcy, że nie mógł on przestrzegać przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku. Nadto organ wywiódł, że przepisy ustawy o transporcie drogowym różnicują odpowiedzialność za stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków związanych z wykonywaniem przewozu drogowego na odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewóz (lub inne czynności związane z tym przewozem) oraz na odpowiedzialność kierowcy pojazdu samochodowego realizującego przewóz drogowy. Sankcje kierowane w stosunku do przedsiębiorcy określone są w art. 92 ust. 1 powołanej ustawy, który wyraźnie wskazuje, iż podmioty, które wykonują przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wymienionych w pkt 1-8 podlegają karze pieniężnej w określonej wysokości. Sankcje zawarte w tym przepisie dotyczą podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności z nim związane, podmiotami tymi nie są jednak kierowcy przedsiębiorcy - przewoźnika, lecz sam przedsiębiorca, co wynika z definicji przewozu drogowego zawartego w art. 4 pkt 6a ustawy. Końcowo podniesiono, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z prawem procesowym. Organ odwoławczy nie stwierdził przesłanek uzasadniających zastosowanie art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ stwierdzone naruszenia przepisów nie były następstwem zdarzeń lub okoliczności, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć. Czas pracy kierowcy i okresy przerw w kierowaniu pojazdem mają bardzo istotne znaczenie dla uczestników ruchu drogowego, gdyż m. in. od kondycji organizmu kierowcy zależy bezpieczeństwo tego ruchu, w którym przecież aktywnie uczestniczy. Skargę od powyższej decyzji do sądu administracyjnego wywiodła K. Z. i zarzuciła błędne ustalenia stanu faktycznego i wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego, w szczególności art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1, 2, art. 92a ust. 1, art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych oraz prawa formalnego, m.in. art. 67, art. 68, art. 70, art. 71, art. 75 § 1, art. 76, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Nadto zarzuciła naruszenie rozporządzeń: Rady (EWG) 3821/85, (WE) 561/2006, art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców a także dokonanie bezpodstawnych, sprzecznych i nie znajdujących uzasadnienia w obowiązujących aktach prawnych ustaleń. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jako naruszającej prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie ustaleń zawartych w protokole kontroli, który nie zawiera żadnych danych dotyczących: przedsiębiorcy, przewożonego ładunku, danych załadowcy, miejsca przeznaczenia, sprawdzonych regulacji, uwag zarówno ze strony kierującego jak i kontrolującego, kontrolowanego zespołu pojazdów, numeru protokołu. Jedyne dane zapisane do protokołu to: dzień i godz. 03:15, gdzie pojazd został zatrzymany ok. godz. 00:00, dane kierowców: S. Ł., D. W. (nigdy nie pracowali w firmie) i K. S. (kontrolowany kierowca), liczba naruszeń 26, adnotacja w protokole o stwierdzonych naruszeniach. Opis stanu faktycznego zawiera również konkretne braki. Do spisanego protokołu kierujący pojazdem nie wniósł zastrzeżeń, bowiem nie został poinformowany przez kontrolującego, że liczba stwierdzonych naruszeń będzie kilkakrotnie wyższa, niż to zapisano w protokole. Kontrolowany nie został też zapoznany z kolejnym załącznikiem do protokołu kontroli, który został przesłany dopiero wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania. Nadto podniesiono, że kierowca kontrolowanego pojazdu nie jest i nie był stroną postępowania i nie posiadał żadnych uprawnień do reprezentowania firmy PPHU "[...]", przedsiębiorca nie miał żadnego wpływu na jego zachowanie. Skarżąca podniosła, że z treści rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych nie wynika obowiązek umieszczania na szybie (w prawym dolnym rogu) pojazdu odcinka kontrolnego, gdyż odcinek ma być przechowywany w pojeździe i okazywany na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Organ myli pojęcia winiety, odcinka kontrolnego i karty opłaty błędnie zapisując i interpretując obowiązujący akt prawny w sprawie kart opłat. Skarżąca zakwestionowała również zasadność nałożenia kary określonej w pkt. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, ponieważ kierowca okazał w czasie kontroli wykresówkę z zapisem odpoczynku, jednak nie została ona włączona do akt sprawy. Podniosła, iż zaświadczenie wydawane zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej nie przewiduje sytuacji gdy pracownik ma dni wolne (nie urlop). Skarżąca zgodziła się z tym, że wykresówki na których nie było znaku homologacji były nieprawidłowe i podniosła, że naliczenie na ich podstawie kary pieniężnej za naruszenie czasu pracy kierowcy było niedopuszczalne. Skoro bowiem wykresówki są nieprawidłowe, to nie można mieć również pewności co do prawidłowości i rzetelności zapisanych na nich danych poszczególnych czasów. Organ stwierdził nie mając do tego konkretnych podstaw prawnych, jak również żadnej konkretnej opinii biegłych bądź rzeczoznawców w tym temacie, że niedostawanie wykresówki do tachografu nie wpływa na jakość zapisu na wykresówce i nie występuje problem z jej odczytem. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, albowiem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Dyrektora Izby Celnej wydana w przedmiocie nałożenia na przedsiębiorstwo wykonujące przewóz drogowy karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. Na kwotę tę złożyła się suma kar za następujące naruszenia: - 3.000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych – Lp. 4.1., - 500 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty – Lp. 1.7, - 900 zł z tytułu używania nieprawidłowych lub niewłaściwych wykresówek – Lp. 11.3.1, - 2.900 zł z tytułu skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego – Lp. 10.2, - 2.400 zł z tytułu przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego – Lp. 10.3, - 5.400 zł z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego – Lp. 10.4. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało oparte na okolicznościach faktycznych wynikających z protokołu kontroli sporządzonego w dniu 21 marca 2009 r. (k.1 akt administracyjnych), załącznika do tego protokołu (k.2), 10 wykresówek (k.10), zdjęć przedniej szyby samochodu i karty opłaty (k. 4-5), protokołu przesłuchania kierowcy (k. 25), i notatki urzędowej (k. 27 – 29). Podstawę wymierzenia kary za nieprzestrzeganie czasu pracy kierowcy, tj. czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku stanowiły wyłącznie zapisy na wykresówkach. Przy czym ustalono, że na 9-ciu spośród skontrolowanych wykresówek nie figurował znak homologacji typu E1 62, który figurował na tabliczce znamionowej urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. Stwierdzono, że brak ten stanowi naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym i odrębnie za tę nieprawidłwość wymierzono karę pieniężną w wysokości 900 zł. Spór pomiędzy stronami dotyczy tego, czy przedmiotowe wykresówki, które bezspornie były nieprawidłowe mogły stanowić podstawę naliczenia kary pieniężnej za naruszenie czasu pracy kierowcy. Zdaniem organu niedostosowanie wykresówki do tachografu nie wpływa na jakość zapisu. W rozpatrywanej sprawie wykresówki posiadały czytelne zapisy, które umożliwiały dokonanie jednoznacznego odczytu czasu prowadzenia pojazdu, przerwy lub odpoczynku. W ocenie skarżącej skoro wykresówki były nieprawidłowe to nie można mieć również pewności co do prawidłowości i rzetelności zapisanych na nich danych dotyczących poszczególnych czasów. Organ bez posiadania opinii biegłego lub rzeczoznawcy nie mógł stwierdzić, że niedostosowanie wykresówki do tachografu nie wpływa na jakość zapisu i że nie występuje problem z jej odczytem. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie administracyjne jest wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W toku postępowania wyjaśniającego organ ma obowiązek podjęcia wszelkich kroków, które są niezbędne do ustalenia podstaw faktycznych rozstrzygnięcia. Jest to warunek konieczny do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami obowiązującego prawa, a także zgodnego z istniejącym stanem faktycznym. W sprawie, w której przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej jest nałożenie na stronę danego postępowania administracyjnego określonej przepisami kary pieniężnej lub zobowiązanie jej do wykonania innego rodzaju obowiązku, a więc w sytuacji podjęcia działań o charakterze represyjnym, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do podjętego rozstrzygnięcia. Całkowicie niedopuszczalne jest interpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony postępowania, szczególnie w sytuacji gdy ustalenia faktyczne mogą determinować nałożenie na stronę kary pieniężnej w znacznej kwocie (vide: wyrok NSA z 14 listopada 2007 r., I OSK 1519/06, Lex nr 417727, wyrok NSA z 18 listopada 2005 r., II OSK 226/05, Lex nr 196760). W przedmiotowej sprawie organy administracji publicznej nie przeprowadziły rzetelnego postępowania dowodowego. Nie można bowiem przyjąć, że nieprawidłowe wykresówki mogły stanowić podstawę wymierzenia kary za nieprzestrzeganie czasu pracy kierowcy. Organy administracji ujawniając nieprawidłowość wykresówek arbitralnie stwierdził, iż okoliczność ta nie ma wpływu na jakość zapisu. W ocenie Sądu w trakcie prowadzonego postępowania organy administracyjne, kierując się treścią art. 7, art. 77 § 1 kpa powinny dokonać niezbędnych ustaleń, np. w oparciu o opinię biegłego czy rzeczywiście brak znaku homologacji na wykresówkach zbieżnego ze znakiem figurującym na tabliczce znamionowej urządzenia rejestrującego ma wpływ na jakość i prawidłowość zapisów. Ustalenia te są niezbędne albowiem trzeba zauważyć, że na podstawie wadliwych wykresówek zostały nałożone dotkliwe kary pieniężne. Stąd w tym postępowaniu tak istotne znaczenie ma ścisłe ustalenie stanu faktycznego, który ma stanowić przesłankę do nałożenia kary. W pozostałym zakresie zarzuty podnoszone w skardze nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Sąd w pełni podziela stanowisko i argumentację organów dotyczącą nałożenia kary pieniężnej za wykonywania przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz z tytułu wykonywania transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty. Organy administracyjne rozpoznając sprawę ponownie przeprowadzą postępowanie wyjaśniające w celu jednoznacznego ustalenia czy brak znaku homologacji na wykresówce zbieżnego ze znakiem homologacji umieszczonym na urządzeniu rejestrującym ma wpływ na jakość i prawidłowość zapisu a w konsekwencji czy wykresówki takie mogą stanowić postawę wymierzenia kary za nieprzestrzeganie czasu pracy kierowcy. Z uwagi na to, że kara pieniężna nałożona kwestionowaną decyzją stanowi sumę kar zasadnym było uchylenie decyzji w całości aby po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, zgodnie z zaleceniami sądu, dokonać ponownego wyliczenia kary. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej jej wydanie na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Konsekwencją uwzględnienia skargi było stwierdzenie, że decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku – art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego poniesionych przez niego kosztów postępowania sądowego – art. 200 w zw. z art. 210 § 1 w/w ustawy.