II SA/Bk 631/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie: sędzia NSA Ireneusz Henryk Darmochwał, sędzia NSA Stanisław Prutis, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] kwietnia 1998 r. Nr [...] w przedmiocie opinii o zaliczeniu dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich p o s t a n a w i a: oddalić wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego E. T., D. T.– B. i asesora M. R. od rozpoznania sprawy 1 U Z A S A D N I E N I E J. B. wniósł do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] kwietnia 1998 r. Nr [...] w sprawie opinii o zaliczeniu dróg do kategorii dróg lokalnych miejskich. W dniu [...] maja 2008 r. skarżący złożył wniosek, w którym na podstawie art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o wyłączenie sędziego NSA E. T., sędziego NSA D. T.– B. i asesora WSA M.R. od rozpoznania niniejszej sprawy. Swój wniosek skarżący umotywował tym, że istnieją uzasadnione wątpliwości, co do bezstronności tych Sędziów wynikłe z faktu wyrażenia nieprawomocnego poglądu w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 262/07, którym z mocy prawa są związani. Wyjaśnił, iż przywołana sprawa jest podmiotowo i przedmiotowo tożsama ze sprawą II SA/Bk 631/07 i dotyczy tej samej czynności uchwałodawczej, tj. zaliczenia dróg w kategorii dróg gminnych. Ponadto przedmiotem skarżonej w obu sprawach uchwały była ta sama droga: ulica S. w S. i w obu sprawach wniesiono skargę pod zarzutem naruszenia prawa. Z powyższych względów, zdaniem skarżącego, już przed rozpoczęciem przewodu sądowego jest wiadome, że przegra on sprawę, jeżeli będzie ona rozpatrywana przez tych samych Sędziów, bowiem powielą oni pogląd prawny wyrażony w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 262/07. W złożonych do akt sprawy pisemnych oświadczeniach sędzia E. T., sędzia D. T.– B. i asesor M. R. oświadczyły, iż nie znają osobiście skarżącego J. B. i nie łączą go z nimi żadne stosunki mogące mieć wpływ na orzekanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Instytucja wyłączenia sędziego jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli związków z rozpoznawaną sprawą na etapie przedsądowym. Wyłączenie sędziego od rozpatrywania sprawy na wniosek strony może nastąpić w sytuacjach przewidzianych w art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej cytowanej jako: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Na podstawie art. 19 tej ustawy wyłączenie może nastąpić wówczas, gdy między sędzią, a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego. Ustawodawca nie wskazał przesłanek wyłączenia sędziego na wniosek strony w sposób wyczerpujący, lecz scharakteryzował je stwierdzając, że chodzi o taki "stosunek osobisty" między sędzią, a jedną ze stron lub jej przedstawicielem, który "mógłby wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego". Zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy, zatem od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Nie stanowi natomiast przesłanki określonej w art. 19 p.p.s.a. ocena pracy sędziego pod kątem ewentualnych popełnionych przez niego uchybień przepisom prawa formalnego albo błędów w stosowaniu prawa materialnego, gdyż należy ona w ramach kontroli instancyjnej do sądu wyższej instancji. Sąd, rozpoznając wniosek o wyłączenie sędziego, nie bada zasadności i prawidłowości czynności podjętych w sprawie przez sąd orzekający (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 sierpnia 1996r., I PO 8/96, OSNAP 1997, nr 4, poz. 59). W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał przesłanek wyłączenia sędziego, tj. zaistnienia stosunku osobistego określonego w art. 19 cytowanej ustawy, ograniczając się jedynie do zarzutu, iż sędziowie E. T., D. T.– B. i asesor M. R. byli w składzie orzekającym w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 262/07, w której zapadł już dla skarżącego niekorzystny wyrok. W konsekwencji skoro ten sam Skład rozpatruje niniejszą sprawę, tożsamą podmiotowo i przedmiotowo ze sprawą II SA/Bk 272/06, z góry znane jest jej rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu z samego faktu wydania niekorzystnego wyroku w innej sprawie, albowiem sprawa o sygn. akt II SA/Bk 262/07, wbrew twierdzeniom skarżącego nie jest tożsama przedmiotowo z niniejszą sprawą, nie można wyciągać wniosku o braku wiarygodności danych sędziów. Samo, bowiem przeświadczenie skarżącego, że wymienieni we wniosku Sędziowie mogą prowadzić proces nieobiektywnie, nie jest przesłanką do wnioskowania o ich wyłączenie. Zauważyć, bowiem należy, iż sam fakt, że sędzia sądu administracyjnego, którego wyłączenia domaga się skarżący był sprawozdawcą w innej sprawie z jego udziałem nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej w myśl art. 19 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłączenie sędziego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2005 roku, sygn. akt I OZ 939/05, nie publikowane). Na marginesie należy też wskazać, iż w przypadku niezadowolenia strony z wyniku postępowania może ona żądać jego kontroli w ramach postępowania odwoławczego. Ponadto w aktach sprawy znajdują się oświadczenia sędziów E. T., D. T.– B. i asesora M. R., z których jednoznacznie wynika, że między żadnym z sędziów Składu, a skarżącym J. B. nie zachodzi stosunek osobisty w rozumieniu art. 19 p.p.s.a. Sędziowie nie znają osobiście skarżącego i nie łączą ich z nim żadne stosunki, które mogłyby mieć wpływ na orzekanie w sprawie. Autorytet zaś moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza jego prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r., sygn. akt I CZ 121/71, OSNCP 1972, nr 3, poz. 55). Z tych względów Sąd, na podstawie art. 19 w zw. z art. 22 §1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.