II SA/Bk 645/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. w M. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] marca 2018 r. (data wpływu do organu [...] marca 2018 r.) W. D. występujący jako pełnomocnik przedsiębiorcy S. w M. R. B., wystąpił do Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w B. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przebieg i przyczyny zdarzenia drogowego mającego miejsce w dniu [...] sierpnia 2016 r. około godz. 2.00 na drodze [...] w okolicach miejscowości C. z udziałem obywatela R. B. A. T. kierującego samochodem marki R. z naczepą nr [...]. Jako podstawę prawną żądania wskazał art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.). Wyjaśnił, że wniosek dotyczy prawidłowego i opartego o dostępny materiał dowodowy określenia przyczyny zdarzenia. Wywodził, że kierowca A. T. w trakcie wyjaśnień złożonych w siedzibie przedsiębiorcy na B. stwierdził, że przyczyną zmiany toru jazdy na kolizyjny z barierą dźwiękochłonną przy drodze było najechanie "na jakiś przedmiot’", który spowodował gwałtowny skręt w prawo. Z notatki o ww. zdarzeniu drogowym sporządzonej przez funkcjonariusza Policji ([...]), uzyskanej przez przedsiębiorstwo wynika, że za przyczynę kolizji uznano "zmęczenie, zaśnięcie". Jak wywodził pełnomocnik, wskazanie w notatce takiej przyczyny zdarzenia było zaskoczeniem dla kierowcy, który znając przepisy o czasie pracy kierowców obowiązujące na terenie Zachodniej Europy tych przepisów przestrzega, zwłaszcza że przepisy są również rygorystycznie kontrolowane i egzekwowane przez Inspekcję Transportu Drogowego. Jak wskazał kierowca w trakcie wyjaśnień przed przedsiębiorcą, funkcjonariuszka Policji sporządzająca notatkę w ogóle z nim nie rozmawiała, zaś drugi funkcjonariusz Policji (któremu kierowca pokazywał przebieg zdarzenia) mówił niewiele po polsku i nic po rosyjsku. Dlatego wcześniej przedsiębiorca zwrócił się o sprostowanie ww. notatki, jednakże w piśmie z dnia [...] października 2016 r. organ podtrzymał stanowisko wskazując, że przyczynę kolizji ustalono na podstawie oświadczenia kierowcy i tej przyczyny nie weryfikowano, w szczególności kontrolą tachografu, bowiem – jak wskazał organ – tachograf "mierzy czas pracy, a nie spostrzegawczość oraz kondycję psychofizyczną kierowcy". Jak wskazał pełnomocnik, funkcjonariusze Policji przy stwierdzeniu przemęczenia kierowcy jako przyczyny zdarzenia drogowego mają obowiązek dokonać kontroli tachografu, czego w sprawie niniejszej nie przeprowadzono w miejscu i dacie zdarzenia. Także, w jego ocenie, należało wezwać Inspekcję Transportu Drogowego, bowiem "zagrożenie w ruchu drogowym spowodowane przez przemęczonego kierowcę nie ustało w wyniku kolizji". Pełnomocnik wyjaśnił, że nie informując przedsiębiorcy o negatywnej odpowiedzi organu na wniosek o sprostowanie notatki ze zdarzenia drogowego, uzyskał od kierowcy wyjaśnienie odnośnie przebiegu interwencji Policji oraz sprawdził trzy ostatnie (przed kolizją) tarczki tachografu pojazdu nie stwierdzając naruszeń w zakresie czasu pracy. Wyniki swojej kontroli zweryfikował pozytywnie u osoby uprawnionej i posiadającej w tym zakresie wiedzę. Skonkludował, że jeśli kierowca nie był przemęczony na skutek nieprzestrzegania czasu pracy, to sytuacja mogła być spowodowana stanem chorobowym, a w tej sytuacji postępowanie mandatowe nie powinno być wszczęte, gdyż mogłoby się zdarzyć, że kierowcy nie można przypisać winy. Wskazał, że w jego ocenie w notatce powinno znaleźć się jednoznaczne wskazanie czy przyczyną kolizji było zmęczenie czy zaśnięcie. Podkreślił, że podobne notatki ze zdarzenia drogowego są sporządzane zarówno przy stwierdzeniu wystąpienia wypadku drogowego jak i wykroczenia drogowego, z tym że w przypadku wypadku drogowego prowadzi się szersze postępowanie dowodowe. W przypadku wykroczeń tryb postępowania jest uproszczony, zaś oparcie się wyłącznie na notatce funkcjonariusza Policji grozi dowolnością ustaleń. W przedmiotowej sprawie żadne okoliczności nie potwierdzają przemęczenia kierowcy, zwłaszcza że kierowca podtrzymuje, iż nikomu o przemęczeniu nie mówił, jak też nikt go o tę okoliczność nie pytał. W odpowiedzi na powyższy wniosek Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego KMP w B. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2018 r. wyjaśnił, że brak jest podstaw do zmiany dotychczasowego stanowiska organu po dokonanej analizie zgromadzonej dokumentacji. Kierowca otrzymał mandat karny, który przyjął. Z notatki wynika, że przyczynę kolizji odnotowano na podstawie oświadczenia kierowcy. Pełnomocnik przedsiębiorcy w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. wskazał, że jego wniosek dotyczy wydana prawidłowego zaświadczenia o zdarzeniu drogowym, zaś odmowa wydania zaświadczenia powinna mieć formę postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] Komendant Miejski Policji w B., orzekając na podstawie art. 219 K.p.a., odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się. Organ pierwszej instancji wskazał, że treść art. 218 § 1 K.p.a. wyklucza uwzględnienie wniosku w sprawie niniejszej, bowiem wskazanie w zaświadczeniu przyczyny zdarzenia drogowego określonej we wniosku byłoby niezgodne z ustaleniami poczynionymi przez Wydział Ruchu Drogowego KMP. Obowiązek wydania zaświadczenia ciąży na organie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, które wynikają z prowadzonych przez organ ewidencji bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia niemożliwe jest dokonywanie ocen prawnych odnośnie informacji będących w dyspozycji organu. Postępowanie to ma charakter formalny. Zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji złożył pełnomocnik przedsiębiorcy. Wniósł o uchylenie postanowienia, zobowiązanie organu pierwszej instancji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 K.p.a., w szczególności na okoliczność przyczyn zdarzenia drogowego, ustalenia zakresu znajomości języka białoruskiego (rosyjskiego) przez funkcjonariuszy, którzy byli na miejscu zdarzenia oraz wysłuchanie kierowcy, jak też zobowiązanie organu pierwszej instancji do skorygowania ewidencji zdarzeń drogowych w zakresie przyczyny zdarzenia z dnia [...] sierpnia 2016 r. poprzez wskazanie przyczyny nieznanej, a w konsekwencji wydanie zaświadczenia o treści wynikającej z wniosku z dnia [...] marca 2018 r. Żalący się wskazał, że brak jest podstaw prawnych do przyjęcia założenia, iż raz umieszczony w ewidencji zdarzeń drogowych zapis jest niewzruszalny bez względu na wszelkie okoliczności a zwłaszcza w sytuacji, gdy przyczyna zdarzenia nie jest potwierdzona innym dowodem. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B., orzekając na podstawie art. 219 K.p.a., utrzymał w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne. Organ odwoławczy wskazując na treść art. 218 § 1 K.p.a. wyjaśnił, że organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie jedynie przenosząc dane ze znajdujących się w posiadaniu organu rejestrów, ewidencji i innych zbiorów do treści zaświadczenia. A zatem organ wydający zaświadczenie jedynie potwierdza fakty wynikające z dokumentów będących w jego dyspozycji i o niczym nie rozstrzyga. Jeśli dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ wydaje postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Organ odwoławczy wyjaśnił zakres postępowania wyjaśniającego w postępowaniu o wydanie zaświadczenia wskazując, że żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zbierania przez organ nowych informacji. Niedopuszczalne jest kreowanie nowych dokumentów na potrzeby wydania zaświadczenia, czyli tworzenie na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia podstawy do jego wystawienia. Jak wskazał organ, w postępowaniu tym nie kompletuje się materiału dowodowego mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści, gdyż treść zaświadczenia ma się opierać na już posiadanych przez organ ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych. Organ może odmówić wydania zaświadczenia, gdy nie może potwierdzić określonych faktów na podstawie danych już znajdujących się w posiadaniu organu. Skargę na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2018 r. organu odwoławczego złożyło do sądu administracyjnego przedsiębiorstwo Z. w M. Wniosło o uchylenie postanowienia zaskarżonego i pierwszoinstancyjnego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wyjaśniło, że w wielu pismach do organów Policji zwracało uwagę na arbitralne i niepoddające się weryfikacji ustalenie przyczyny zdarzenia z dnia [...] sierpnia 2016 r. z udziałem samochodu przedsiębiorstwa. Skarżący wnioskując o wydanie zaświadczenia domagał się jednocześnie sprostowania ewidencji wypadków drogowych w zakresie przyczyny spornego zdarzenia. Organ powinien był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające na podstawie oświadczenia kierowcy i innych dokumentów dostarczonych organowi pierwszej instancji, przy czym nie istniały przeszkody prawne ku temu. Żadnej czynności nie przeprowadzono wskazując na związanie treści zaświadczenia zapisami w ewidencji. Organ mógł także w osobnym postępowaniu podjętym z urzędu sprawdzić czy identyfikacja przyczyny kolizji wskazanej jako "zmęczenie, zaśnięcie" znajduje podstawy w okolicznościach zdarzenia, które w wystąpieniach skarżącego zostały przedstawione szerzej i dokładniej niż w notatkach ze zdarzenia drogowego. Zdaniem skarżącego, stanowisko organu wskazuje, iż nawet zapisy w ewidencji dokonane arbitralnie mają charakter niewzruszalny, podczas gdy jest to stanowisko nieuprawnione. Zapisy te – gdy organ poweźmie stosowną informację – powinny zostać sprostowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko, jak też wskazał, iż skarga jest nie podpisana i została nadana drogą pocztową, jednakże koperta zaginęła. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Istotnie, skarga została wniesiona jako nie podpisana. Przedsiębiorca wskazał w niej jednak, że ustanawia pełnomocnika do doręczeń w Polsce w osobie W. D. Przesłane pełnomocnikowi do doręczeń zarządzenie o wezwaniu do podpisania skargi i o uiszczeniu wpisu (doręczone [...] października 2018 r.) zostało zrealizowane w ustawowym siedmiodniowym terminie, bowiem w dniu [...] października 2018 r. do akt sądowych przedłożono podpisany przez Dyrektora przedsiębiorstwa A. R. egzemplarz skargi opatrzony pieczęcią skarżącego. Braki formalne skargi zostały zatem uzupełnione i skarga podlega rozpoznaniu. Odnośnie dochowania terminu do jej wniesienia, w kontekście oświadczenia organu o zagubieniu koperty, w której skargę nadesłano, wskazać należy, że ze znajdującej się w aktach administracyjnych kserokopii fragmentu książki odbiorczej wynika, że skarga wpłynęła do organu w dniu [...] września 2018 r. Skoro zaskarżone postanowienie zostało doręczone przedsiębiorstwu w dniu [...] sierpnia 2018 r., a zatem termin na złożenie skargi upływał w dniu [...] września 2018 r., to przyjąć należy, że skargę nadano najpóźniej [...] września 2018 r., skoro wpłynęła ona do organu dnia następnego. O nadaniu skargi na poczcie a nie wniesieniu jej osobiście do organu w dniu [...] września 2018 r. wnioskować należy z oświadczenia organu o zaginięciu koperty. A jeśli tak, to w ocenie sądu należy ustalić wniesienie skargi w terminie, co zobowiązywało sąd do jej merytorycznego rozpoznania. Zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Kontrolowane postanowienia wydano w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, które jest regulowane przepisami art. 217-220 Działu VII K.p.a. "Wydawanie zaświadczeń". Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 pkt 1 i 2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się, jeżeli: urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1), osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Jak wynika z wniosku z dnia [...] marca 2018 r. wszczynającego postępowanie i dotyczącego spornego zdarzenia, "przepisy ubezpieczeniowe w R. B. wymagają potwierdzenia, że miało ono miejsce przez policję". Z pozostałej treści wniosku należy odczytać, że stronie chodzi o potwierdzenie, iż zdarzenie odnotowane przez Policję miało miejsce na skutek kolizji samochodu skarżącego z barierą dźwiękochłonną wywołanej najechaniem "na jakiś przedmiot". A zatem skarżący wystąpił o wydanie zaświadczenia o określonej treści ze względu na swój interes prawny, który polega na wykazaniu określonej przyczyny zdarzenia w postępowaniu ubezpieczeniowym toczącym się (lub mogącym się toczyć) w R. B. W tych okolicznościach przyjąć należy, że skarżący złożył wniosek w warunkach art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. Nie ma bowiem podstaw by kwestionować, że skarżący posiada interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o konkretnej przyczynie zdarzenia drogowego z udziałem kierowcy skarżącego, a zwłaszcza gdy wskazuje, że ta przyczyna nie leży po stronie kierowcy. Powyższa wstępna analiza podstaw wystąpienia o wydanie zaświadczenia nie oznacza jednak, że wystąpienie to może zostać uwzględnione. Kluczowe dla wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści jest bowiem to, że organ zobowiązany jest wydać zaświadczenie w warunkach art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a. tylko wówczas, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Zdaniem sądu, w sprawie niniejszej trafnie organ ustalił, że nie może wydać zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego, bowiem treść ta nie znajduje potwierdzenia w dokumentach, którymi organ dysponuje. Ustalenie to wynika ze zgromadzonego w sprawie przez organ materiału dowodowego. Na okoliczność zdarzenia z dnia [...] sierpnia 2016 r. organ przedłożył bowiem: - "Notatkę informacyjną o zdarzeniu drogowym" z dnia [...] sierpnia 2016 r., w której wskazano: "Przyczyna: Zmęczenie, zaśnięcie"; - "Notatkę służbową" z dnia [...] października 2016 r. podpisaną przez funkcjonariuszkę Policji obsługującą sporne zdarzenie, która wyjaśniła, iż "zdarzenie (najechanie na barierę ochronną) zostało rozstrzygnięte zgodnie z oświadczeniem kierującego pojazdem tj. T. A., który to kierowca oświadczył, iż był zmęczony. W/w nie podał innych przyczyn najechania na barierę ochronną". Także z tej notatki wynika, że kontrolujący nie skorzystali z tachografu, bowiem w ich ocenie "jego zadaniem jest między innymi określenie czasu pracy a nie spostrzegawczości (szczególnie w porze nocnej) oraz samopoczucia kierowcy"; - mandat karny seria CZ nr [...] na kwotę 220 zł za spowodowanie zdarzenia zakwalifikowanego jako "sprowadzenie zagrożenia w ruchu drogowym art. 36 § 1 Dk 8", który to mandat został przyjęty i podpisany w dnu [...] sierpnia 2016 r. przez ukaranego. Sąd akceptuje jako prawidłowe i wyczerpujące ustalenia oraz wyjaśnienia organu, że powyższe dowody nie dawały podstaw do wydania zaświadczenia o treści wskazanej we wniosku z dnia [...] marca 2018 r., tj. o innej przyczynie zdarzenia drogowego niż "zmęczenie, zaśnięcie". Ta inna przyczyna, w szczególności najechanie przez kierowcę na niezidentyfikowany przedmiot, nie wynika z treści dokumentów posiadanych przez organ na okoliczność spornego zdarzenia drogowego. Nie można zgodzić się ze skarżącym przedsiębiorstwem, że na okoliczność innej niż "zmęczenie, zaśnięcie" przyczyny zdarzenia drogowego należało przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w rozumieniu art. 218 § 2 K.p.a. Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w tym przepisie, można przeprowadzić wyłącznie "w koniecznym zakresie" i tylko wówczas, gdy będzie ono pełnić pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia oraz mając na uwadze, że główną rolę pełnią ewidencje, rejestry, zbiory dokumentów i zbiory danych utrwalanych innymi technikami. Rola pomocnicza postępowania wyjaśniającego to rola uzupełniająca. A zatem w postępowaniu tym, jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, nie chodzi o przeprowadzanie ustaleń i ocen prawnych na okoliczność potwierdzenia stanu faktycznego niewynikającego z dotychczas posiadanych dokumentów, ale chodzi jedynie o uzupełnienie (potwierdzenie) tych treści, którymi już organ dysponuje, a które są jedynie niepełne i wymagają doprecyzowania. Innymi słowy, jeśli treść zaświadczenia żądana przez wnioskodawcę wskazuje – tak jak w sprawie niniejszej – na inną przyczynę zdarzenia drogowego niż wynikająca z dokumentów organu, to postępowanie wyjaśniające na tę okoliczność nie może zostać przeprowadzone, bowiem zmierzałoby do podważenia treści wynikającej z już posiadanych dokumentów. Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty i twierdzenia skargi, zgodnie z którymi niedopuszczalne jest ustalanie przyczyn zdarzenia drogowego na podstawie wyłącznie notatki funkcjonariusza Policji, bez możliwości weryfikacji podjętych przez niego ustaleń. Skarżący nie zauważa, że za sporne zdarzenie drogowe został wystawiony mandat karny przyjęty, podpisany i opłacony przez kierowcę ukaranego przedsiębiorcy. Mandat ten potwierdza przyjęcie przez kierowcę odpowiedzialności w postępowaniu dotyczącym wykroczenia drogowego. Postępowanie mandatowe jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, ale nie uniemożliwia obrony, która następuje poprzez odmowę przyjęcia mandatu (np. w sytuacji niezrozumienia zarzucanego czynu i braku umiejętności językowych oraz braku porozumienia się kontrolującego i ukaranego – art. 97 § 2 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia). Kwestionowanie wskazanej w "Notatce informacyjnej o zdarzeniu drogowym" przyczyny zdarzenia ustalonej jako leżąca po stronie kierowcy byłoby de facto kwestionowaniem prawomocnego ukarania, bowiem mandat karny staje się prawomocny z chwilą uiszczenia (art. 98 § 5 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia). Tymczasem w postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie orzeka w danej sprawie administracyjnej, tj. nie ustala praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa. Jego rolą jest wyłącznie poświadczenie faktów lub stanów prawnych wynikających z dokumentów będących w dyspozycji organu. Organ może zatem zaświadczyć tylko o tym, co w bezpośredni sposób wynika z dokumentów pozostających w jego dyspozycji, które wiążą się z zakresem wykonywanych przez niego ustawowych kompetencji (vide np. wyrok z dnia 14 lutego 2017 r., II OSK 1383/15, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA). Reasumując zaakceptować należy wyjaśnienia organu, iż żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji. Za niedopuszczalne uznaje się kreowanie nowych dokumentów na potrzeby wydania danego zaświadczenia. Możliwość prowadzenia postępowania wyjaśniającego nie może być rozumiana jako "tworzenie" na etapie postępowania o wydanie zaświadczenia podstawy do wystawienia zaświadczenia. Niedopuszczalne jest zatem kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Dodać należy, że dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych. Brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego. Stanowisko w tym zakresie jest od lat utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych i podziela je również skład orzekający w sprawie niniejszej (vide np. wyroki w sprawach I OSK 813/16 z dnia 9 lutego 2018 r. oraz II OSK 1403/17 z dnia 22 stycznia 2018 r., CBOSA). Na marginesie wskazać należy, że co prawda do akt postępowania administracyjnego nie przedłożono pełnomocnictwa udzielonego W. D. przez skarżące przedsiębiorstwo, jednakże nie ma wątpliwości co do istnienia takiego upoważnienia. Wynika ono z oświadczeń zgromadzonych w aktach administracyjnych (np. oświadczenie A. P. T. z dnia [...] listopada 2017 r.), dostępu osoby pełnomocnika do dokumentów przedsiębiorstwa, jak też potwierdzenia faktu jego reprezentowania na etapie administracyjnym - przez ustanowienie w sprawie przed sądem pełnomocnikiem do doręczeń z uwagi na brak możliwości pełnienia funkcji pełnomocnika w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). Dodatkowo wskazać należy, że ww. uzupełnił skutecznie braki formalne skargi przedkładając dokumenty podpisane przez Dyrektora skarżącego przedsiębiorstwa. Ocena w takich okolicznościach braku istnienia pełnomocnictwa na etapie administracyjnym stanowiłaby nieuzasadniony formalizm, tym bardziej, że o istnieniu pełnomocnictwa nie decyduje dokument ale rzeczywisty stosunek prawny łączący mocodawcę z pełnomocnikiem. Ten stosunek prawny wynika z akt sprawy. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.