II SA/Bk 65/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2010 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi A. Z. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w formie zasiłku celowego i celowego specjalnego. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] października 2009 r. W. C. wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. z wnioskiem o przyznanie specjalnego zasiłku celowego bezzwrotnego lub zwrotnego w postaci odpowiedniego świadczenia pieniężnego z przeznaczeniem na dofinansowanie zakupu leków, których wartość opiewa na kwotę w wysokości 100 zł. Wniosek swój uzasadnił trudną sytuacją zdrowotną i finansową swojej rodziny, małym miesięcznym dochodem pozostałym do dyspozycji po poniesieniu niezbędnych wydatków, nadto niespodziewanymi wydatkami, w tym na leczenie psa. W piśmie z dnia [...] listopada 2009 r. W. C. podtrzymał swoje żądanie, składając jednocześnie "wniosek dowodowy" w postaci zawiadomienia o przestępstwie – pismo do Komendy Miejskiej Policji w Ł. z dnia [...] października 2009 r. na okoliczność poniesienia strat majątkowych w postaci zniszczonych okularów specjalnych o wartości 182 zł. Dodał, że takie okulary musi niezwłocznie nabyć, aby zachować odpowiednią korektę wzroku. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Ł. orzekł o odmowie przyznania wnioskodawcy pomocy w formie zasiłku celowego i celowego specjalnego. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego oraz innych posiadanych dokumentów organ I instancji ustalił, że wnioskodawca nie spełnia kryterium dochodowego z ustawy o pomocy społecznej do otrzymania zasiłku celowego, gdyż miesięczny dochód jego rodziny w kwocie 1.572,91 zł jest wyższy od kryterium ustawowego w kwocie 702 zł i przekracza kryterium dochodowe o kwotę 870,91 zł. Dlatego też brak było podstaw do przyznania świadczeń z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego. Nadto stwierdzono również niemożność przyznania specjalnego zasiłku celowego z uwagi na brak środków finansowych na ten cel. Budżet Ośrodka w 2009 r. został określony na kwotę 641.480 zł, co daje miesięcznie 53.456 zł. Z tych pieniędzy należało zabezpieczyć środki na 350 ton węgla na zimę dla podopiecznych, co pochłonie ok. 179.340 zł całej dotacji na zasiłki celowe i celowe specjalne. Dlatego co miesiąc na zasiłki celowe Ośrodek dysponował kwotą 38.512 zł. Do dnia 6 listopada 2009 r. wydano łącznie 2733 decyzji i wydatkowano kwotę 508.463 zł z tegorocznego budżetu. Do końca roku pozostało jedynie 133.017 zł. Przy zamówieniu 350 ton węgla na potrzeby podopiecznych na zimę po 512,40 zł za tonę należało do końca roku zabezpieczyć kwotę 179.340 zł. Jak z tego wynikało przewidywane wydatki przekraczały założony plan budżetu o kwotę 46.323 zł. Dlatego realizowane są jedynie zasiłki celowe na opał na zimę. Na inne cele brak jest środków. Końcowo organ zauważył, iż dotychczas rodzina wnioskującego była objęta pomocą przez MOPS w miarę posiadanych środków finansowych. Obecnie jednak sytuacja finansowa Ośrodka jest bardzo trudna i nie jest on w stanie załatwić pozytywnie wszystkich podań, jakie wpłynęły do MOPS, nawet od rodzin o niskich dochodach miesięcznych, które nie przekraczają kryterium dochodowego. Z decyzją tą nie zgodził się W. C. i złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. W uzasadnieniu podał, że przy wydawaniu skarżonej decyzji nie uwzględniono pisemnego dowodu zgłoszonego przez niego w dniu [...] listopada 2009 r., praktycznego dochodu rodziny, a jedynie teoretyczny, nadto szczególnej sytuacji jego rodziny. Jego zdaniem należało rozpatrywać złożony przez niego wniosek, jako przyznanie zasiłku celowego lub specjalnego celowego w formie pieniężnej z przeznaczeniem na nabycie podstawowych leków stałych z zakresu okulistyki oraz wymianę zniszczonych okularów specjalnych. Jego sytuacja życiowa zdrowotna i finansowa jest bardzo trudna i wymagająca udzielenia żądanej pomocy. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie podzieliło zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, iż celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, zaś potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, tekst jednolity Dz. U. z 2009 r. Nr 175 poz.1362). Decyzje mają charakter uznaniowy. Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność załatwienia sprawy, ale i nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Rozmiar pomocy warunkowany jest bowiem nie tylko potrzebami strony, ale i możliwościami finansowymi organu. Przyznanie zasiłku nie jest obligatoryjne. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy zarówno w zakresie przyznania świadczenia, jak też w części odnoszącej się do jego wysokości. Wyznacznikami ustalenia tej wysokości są- z jednej strony - rozmiar potrzeb wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony - możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Ł. mając na uwadze interes wszystkich ubiegających się o pomoc, nie tylko skarżącego, oraz ograniczone (w stosunku do potrzeb) możliwości finansowe, odmówił przyznania skarżącemu zasiłku celowego i celowego specjalnego w zakresie dochodzonym wnioskiem. W ocenie organu odwoławczego odmowa udzielenia pomocy nastąpiła z uwagi na brak możliwości finansowych ośrodka pomocy społecznej w tym zakresie. Ośrodek dysponował na zasiłki celowe jedynie kwotą 38.512 zł. Do dnia [...] listopada 2009 r. wydatkowano kwotę 508.463 zł z zeszłorocznego budżetu. Do końca roku pozostało jedynie 133.017 zł. Przy zamówieniu 350 ton węgla na potrzeby podopiecznych na zimę po 512,40 zł za tonę należało do końca roku zabezpieczyć kwotę 179.340 zł. Jak z tego wynika przewidywane wydatki przekraczały założony plan budżetu o kwotę 46.323 zł. Dlatego realizowane były jedynie zasiłki celowe na opał na zimę. Wskazano również, jakimi kryteriami kierował się organ odmawiając przyznania pomocy skarżącemu. Poza tym zauważono, że z ustawowych zasad świadczeń pomocy społecznej wynika, że osoba występująca o przyznanie pomocy społecznej powinna także pokrywać wydatki związane z utrzymaniem z własnych dostępnych jej środków. Organ odwoławczy podniósł, iż rozpatrzono żądanie strony w całości, a dotyczące przyznania finansowej pomocy z funduszy pomocy społecznej na zakup leków o wartości około 100 zł. W dniu [...] listopada 2009 r. W. C. złożył jedynie "wniosek dowodowy" w postaci zawiadomienia o przestępstwie, pismo Komendy Miejskiej Policji w Ł. z dnia [...] października 2009 r. na okoliczność poniesienia strat majątkowych w postaci zniszczonych okularów specjalnych o wartości 182 zł. Nie było, więc to nowe żądanie lecz zgłoszona okoliczność dowodowa na poparcie wcześniej złożonego wniosku. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem W. C. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na złośliwym niezawiadomieniu skarżącego o terminie posiedzenia Kolegium oraz niepoinformowaniu go o możliwości dokonania wglądu do udostępnionych akt sprawy w stosownym czasie. Podniósł także, że jego zdaniem Kolegium wydało swoją decyzję w oparciu o dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie odnosząc się do argumentacji skarżącego. W ocenie skarżącego organ dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że kryterium dochodowe jego rodziny znacznie przekracza określony limit. Ponadto podniósł, że decyzja o odmowie przyznania mu świadczenia została wydana przez podmiot nieuprawniony. Jego zdaniem decyzję powinien wydać MOPS w Ł., a nie Dyrektor MOPS w Ł. Jednocześnie zarzucił, że odbyto tajne posiedzenie, które pozbawiło go możliwości szczegółowego zapoznania się z aktami sprawy, swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, stosownego wypowiedzenia się i złożenia wniosków w postaci uzupełniającego materiału dowodowego, jak chociażby postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia Prokuratury Rejonowej w Ł. z dnia [...] października 2009r. sygn. akt [...]oraz przykładowej decyzji MOPS w Ł. z dnia [...] grudnia 2009r. nr [...], ze stosownym komentarzem, czy faktur nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. na stałe leki o wartości 49,95 zł i nr [...] o wartości 27,62 zł. Powyższe miało zdaniem skarżącego oczywisty wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Organ podniósł, że w toku postępowania skarżący złożył jedynie wniosek dowodowy w postaci zawiadomienia o przestępstwie, pismo Komendy Miejskiej Policji w Ł. z dnia [...] października 2009r. na okoliczność poniesienia strat majątkowych w postaci zniszczonych okularów specjalnych o wartości 182 zł. Nie była to zdaniem organu nowe żądanie, a jednie okoliczność dowodowa na poparcie wcześniej złożonego wniosku. Organ nie zgodził się z zarzutem skarżącego dotyczącym niezapewnienia mu udziału w postępowaniu odwoławczym. W ocenie organu skarżący miał zapewniony czynny udział w sprawie przez cały czas i z tego prawa korzystał. W czasie trwania postępowania skarżący składał pisma procesowe bezpośrednio w biurze Kolegium wraz z załączonymi dowodami. Mógł wówczas zapoznawać się z aktami sprawy w biurze Kolegium i składać dodatkowe dowody. Decyzja z dnia [...] grudnia 2009r. została wydana na posiedzeniu niejawnym bez zawiadamiania strony, co było zgodne z prawem. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2010 r. skarżący wniósł o pominięcie formalnego dowodu w postaci odpowiedzi SKO w Ł. na skargę, dopuszczenie w całości merytorycznego dowodu ze skargi z dnia [...] listopada 2009 r. o nr [...] oraz ze swojej apelacji z dnia [...] grudnia 2009 r. o nr [...], a także o przyznanie pomocy w zakresie ustanowienia z urzędu uprawnionego pełnomocnika. Nadto przedstawił organowi zarzut faktyczny polegający na niezgodności ustaleń faktycznych organu samorządowego z przedstawionym w sprawie materiałem dowodowym, w szczególności poprzez nieodniesienie się w żaden sposób do uzasadnionej zmiany kryterium dochodowego rodziny w związku ze stanowieniem integralnej całości kompletu jej członków oraz nieuwzględnienie wyjątkowej sytuacji w szczególnych przypadkach i merytorycznej argumentacji na poparcie skargi, a także zarzut naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 233 § 1 kpc poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, polegające na bezkrytycznym przyjęciu "ostatecznej" "decyzji" "Dyrektora" MOPS w Ł. bez uwzględnienia wniosków dowodowych na poparcie zawartych w skardze roszczeń wobec organu pomocy społecznej w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd nie posiada natomiast uprawnień do oceny słuszności, czy też celowości skarżonej decyzji, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jej wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą kontrolowanej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż zasady udzielania świadczeń z publicznych środków pomocy społecznej regulują przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) – zwanej ustawą, zaś tryb rozpatrywania tych spraw - Kodeks postępowania administracyjnego z pewnymi modyfikacjami wynikającymi z przepisów ustawy o pomocy społecznej. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Według zaś art. 3 - pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że miesięczny dochód rodziny skarżącego wynosi 1.572,91 zł i jest wyższy niż kryterium ustawowe wskazane w art. 8 ust. 1 powołanej ustawy – 702 zł. Nie budzi zatem wątpliwości, iż skarżącemu nie przysługuje pomoc socjalna za zasadach ogólnych. Stosownie jednak do art. 41 pkt 1 ustawy osobie takiej albo rodzinie może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi, ale tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Powołany przepis liberalizuje zatem możliwości udzielenia świadczeń z pomocy społecznej, albowiem przewiduje, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie lub rodzinie, których dochody przekraczają ustawowe kryteria może być przyznane wsparcie finansowe. Należy jednakże podkreślić, iż omawiane świadczenie ma charakter fakultatywny, a uzależnione jest od tego czy przypadek osoby lub rodziny spełnia kryterium szczególnie uzasadnionego oraz jakimi możliwościami finansowymi w tym zakresie dysponuje akurat ośrodek pomocy społecznej. Ustawa nie precyzuje, co należy rozumieć przez "szczególnie uzasadniony przypadek" pozostawiając rozstrzygnięcie tej kwestii uznaniu organu wydającego decyzję. Zgodnie z poglądem zaprezentowanym w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 1999 r. (I SA 1601/98, Lex nr 47408) szczególne przypadki muszą być tak wyraziste i odbiegające od sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy przy spełnianiu kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1, że uzasadniają przyznanie tej szczególnej pomocy. Podobnie w wyroku NSA z dnia 19 stycznia 2006 r. (I OSK 777/05, lex nr 194414) wskazano, iż przepis art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w sposób niemogący budzić wątpliwości przesądza o zupełnie wyjątkowym charakterze specjalnego zasiłku celowego. Może on być przyznany w "szczególnie uzasadnionych przypadkach", a więc w sytuacjach zupełnie wyjątkowych, bowiem o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód strony, a sytuacja życiowa, w której się ona znalazła. Nie można z tej formy pomocy społecznej wyprowadzać wniosku, iż przyznanie takiego zasiłku jest obowiązkiem organu – tak jak czyni się to w odniesieniu do osób spełniających kryterium dochodowe. W doktrynie prawa podnosi się, iż szczególnie uzasadnione przypadki przyznawania pomocy, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy należy upatrywać w zdarzeniach losowych, stanach klęski żywiołowej lub ekologicznej. Wyjątkowość okoliczności przyznawania świadczeń na specjalnych zasadach należy widzieć przede wszystkim w tym, iż beneficjenci nie spełniają ogólnych kryteriów otrzymania pomocy. Stąd przyznanie pomocy takim osobom (lub rodzinom) w sytuacji ograniczonych środków finansowych i ogromnej liczby beneficjentów oraz osób oczekujących na wsparcie, wymaga absolutnie wyjątkowych okoliczności. Ocena takiej sytuacja powinna zatem abstrahować od kwestii wysokości uzyskiwanego przez tę osobę dochodu (vide I. Sierpowska, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, ABC 2007). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż sytuacja życiowa skarżącego ustalona przez organy obu instancji nie posiada cech "szczególnie uzasadnionego przypadku", o których mowa wyżej, dających podstawę do przyznania specjalnego zasiłku celowego. Jak wynika z akt sprawy rodzina skarżącego posiada stały dochód w wynoszący 1.572,91 zł. Sytuacja ta nie jest może najlepsza, ale stabilna. Przede wszystkim znamiennym pozostaje fakt, iż skarżący posiada możliwości zaspokojenia potrzeb we własnym zakresie. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, iż rozpoznając wniosek o przyznanie zasiłku celowego specjalnego należy mieć na względzie nie tylko interes osoby wnioskującej, lecz także interesy innych osób będących w trudnej sytuacji materialnej, często pozbawionych jakichkolwiek źródeł utrzymania. Organy podkreśliły, iż sytuacja finansowa ośrodka pomocy społecznej jest trudna i powoduje konieczność stosowania określonych kryteriów w udzielaniu pomocy, a mianowicie w pierwszej kolejności realizację wypłaty środków na zasiłki celowe na opał na zimę dla podopiecznych. Skarżący złożył podanie o przyznanie pomocy finansowej w dniu 19 października 2009r. W tym okresie budżet Ośrodka był wyczerpany i MOPS nie posiadał wystarczających środków na pozytywne rozpatrzenie wszystkich podań, jakie wpłynęły do Ośrodka, nawet od rodzin o niskich dochodach miesięcznych, które nie przekraczają kryterium dochodowego. W świetle powyższego nie można postawić organom orzekającym zarzutu dowolności w podejmowaniu decyzji. Decyzje wydane zostały w oparciu o obowiązujące przepisy, a o odmowie przyznania świadczenia decydowała zarówno sytuacja życiowa rodziny wnioskodawcy, a więc możliwość zabezpieczenia potrzeb przez skarżącego przez wykorzystanie własnych środków i możliwości, jak również bardzo trudna sytuacja finansowa ośrodka pomocy społecznej. Odmowa przyznania specjalnego zasiłku celowego nie narusza zatem granic uznania administracyjnego, w jakich działa organ rozpatrujący przedmiotową sprawę. Także wynikający z treści art. 7 kpa obowiązek załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela nie powinien być odczytywany jako bezwzględny nakaz, skoro należy badać czy nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale i nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00, opubl. LEX nr 79608). Pełnomocnik skarżącego podczas rozprawy w dniu 20 maja 2010 r. wskazywał na analogię przedmiotowej sprawy do sprawy II SA/Bk 589/09. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie w oparciu o konkretny stan faktyczny. Sądownictwo administracyjne jednoznacznie wskazuje, że "w żadnym wypadku nie może być dowodem w sprawie wyrok sądu administracyjnego zapadły w innej sprawie. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy i zaakceptowane przez sąd w określonej sprawie nie mogą być w żadnym wypadku dowodem w innej sprawie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 18 października 2007r. sygn. akt I SA/Łd 377/07). Formalne zaś naruszenie przepisu art. 10 § 1 kpa poprzez niezapoznanie skarżącego przez organy z materiałem dowodowym znajdującym się w aktach sprawy nie miało - zdaniem Sądu - w konkretnej sprawie istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jak wskazano bowiem w wyroku tut. Sądu z dnia 22 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Bk 28/07 zarzut naruszenia w/w przepisu będzie "uzasadniony tylko w przypadku, gdy istnieją jakiekolwiek podstawy do przypuszczenia, że znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja nie została wzięta w całości pod uwagę, nie odzwierciedla rzeczywistości, czy jest niepełna, a jej uzupełnienie mogłoby nastąpić, gdyby strona wypowiedziała się przed wydaniem rozstrzygnięcia". W rozpoznawanej sprawie podstaw do postawienia takiej tezy nie ma, tym bardziej, że materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy pochodził wyłącznie od skarżącego i w pełni odzwierciedlał jego sytuację materialną, a zatem skarżący doskonale znał treść zgromadzonych dokumentów. Jak wynika z akt sprawy, skarżący zapoznał się z także treścią protokołu z przeprowadzonego w dniu 29 października 2009 r. wywiadu środowiskowego, oświadczając, iż podane w nim informacje są zgodne z prawdą, co potwierdził własnoręcznie złożonym podpisem. Nadto zauważyć należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego uczestniczył on czynnie w toczącym się postępowaniu, o czym świadczą liczne pisma i dokumenty przedkładane przez niego na każdym etapie postępowania. W niniejszej sprawie nie doszło natomiast do naruszenia innych przepisów postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom skarżącego wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia. Ocena ta nie nosi zaś cech dowolności (art. 80 kpa). W tym miejscu godzi się zauważyć, iż przedmiotem dowodu mogą być jedynie okoliczności mające znaczenie dla sprawy, a więc dotyczące jej przedmiotu i mające znaczenie dla rozstrzygnięcia. O tym zaś przesądza norma prawa materialnego. Zgodnie zaś z art. 107 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 cyt. ustawy oraz przepisów § 2 ust. 1 i 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).