II SA/Bk 654/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 stycznia 2016 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. D. i P. G. "D." Sp. z o.o. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie zgody na wykonanie zjazdu z drogi publicznej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; , Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Powiatowego Zarządu Dróg w B. z dnia [...] marca 2015 r. o zezwoleniu na lokalizację zjazdu z drogi powiatowej. Skargę na powyższą decyzję wywiedli B. D. i P. G. "D." Sp. z o.o. w B. Pismem z dnia 28 września 2015 r. skarżący wnieśli również o wstrzymanie wykonania decyzji SKO z dnia [...] lipca 2015r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o oddalanie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Brak zatem we wniosku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (vide: postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z 22 lutego 2008 r., sygn. II OZ 131/08). Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. Zgromadzona zaś dokumentacja sprawy może posłużyć jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w omówionym art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672 oraz postanowienie z 20 września 2011r., II GSK 1826/11). Sąd administracyjny orzeka bowiem na podstawie akt sprawy, ale nie prowadzi autonomicznego postępowania dowodowego. Rozpoznanie zgłoszonego wniosku odbywa się również bez badania zasadności skargi. Instytucja ochrony tymczasowej ma na celu niedopuszczenie do spowodowania w czasie trwania postępowania sądowego określonych negatywnych skutków, jakie mogą prawdopodobnie wyniknąć z wykonania aktu administracyjnego, aby nie zniweczyć ewentualnych efektów tegoż postępowania sądowego. Nie chodzi jednak o normalne, zwykłe konsekwencje wykonania aktu, ale o skutki dodatkowe, które nie stanowią wyłącznie odzwierciedlenia treści aktu, lecz dotyczą okoliczności będących ich następstwem o charakterze niebezpieczeństw kwalifikowanych (tak m.in. WSA w Rzeszowie w postanowieniu z dnia 16 lutego 2015r. II SA/Rz 78/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż strona skarżąca wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnego uzasadnienia, nie przywołała też żadnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jest więc podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Podkreślić dodatkowo należy, że decyzja, której wstrzymania domaga się strona skarżąca jest decyzją zezwalającą (jedynie) na lokalizację zjazdu z drogi publicznej na działkę określonego podmiotu. Tym samym nie nadaje się ona do wykonania i nie stwarza zagrożeń dających podstawę do wstrzymania jej wykonalności. Jak wynika z art. 29 ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 460 ze zm.) właściciel lub użytkownik gruntów przyległych do drogi może wykonać lub przebudować zjazd, po uprzednim uzyskaniu w tej mierze zgody zarządcy drogi. Uzyskanie tej zgody jest warunkiem niezbędnym do podjęcia dalszych działań zmierzających do wykonania zjazdu. W szczególności, co należy podkreślić, zgoda na lokalizację zjazdu nie jest tożsama z uzyskaniem pozwolenia na jego budowę i z zatwierdzeniem projektu budowlanego. Są to dwa odrębne zagadnienia podlegające rozstrzygnięciu w odrębnych postępowaniach. Decyzja zezwalająca na lokalizacje zjazdu ma charakter deklaratoryjny i stwierdza wyłącznie istnienie pewnego stanu faktyczno-prawnego (tak m.in. WSA w Lublinie w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2017 r. II SA/Lu 786/07). Jak wynika z powyższego inwestycja w postaci budowy zjazdu konkretyzuje się dopiero na etapie pozwolenia na budowę tego zjazdu i dopiero wówczas może wystąpić po stronie osób trzecich możliwość doznania szkody bądź skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podsumowując, wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. może dotyczyć tylko tych aktów, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie występuje, w związku z czym instytucja wstrzymania wykonania decyzji nie może znaleźć zastosowania. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.