II SA/Bk 657/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi Gminy R.-T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę. , Decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...]Wójt Gminy R. – T. umarzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie drogi gminnej nr [...] M. – S. na odcinku około 1,60 km (od km 0+000 do km ok. 1+600) na działkach nr ew.:[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości M. oraz nr ew.: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w miejscowości S. w gminie R. T. Po rozpatrzeniu odwołania M. i A. I., decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła Gmina R.-T., reprezentowana przez Wójta Gminy R.-T., zarzucając naruszenie art. 52 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz 105 § 1 i art. 7 k.p.a. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego oraz o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu jakim jest oświadczenie Gminy o wycofaniu swojego wniosku o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie drogi gminnej nr [...] M. – S. na odcinku około 1,6 km. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części przywoływana jako: p.p.s.a.). Jedną z podstaw do odrzucenia skargi jest jej niedopuszczalność, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z powyższego, uprawnione do złożenia skargi są podmioty, które mają w jej wniesieniu interes prawny. W niniejszej sprawie ze skargą wystąpił Wójt Gminy R.-T., przy czym zauważyć należy, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydana została na skutek rozpatrzenia odwołania od decyzji Wójta Gminy R.- T. z dnia [...] lipca 2015 r. Status organu pierwszoinstancyjnego powoduje, że nie był on stroną postępowania administracyjnego, lecz jego gospodarzem na pierwszym etapie. To zaś wyklucza możliwość bycia jednocześnie stroną postępowania i co za tym idzie czyni skargę do sądu administracyjnego niedopuszczalną. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest stanowisko, że organ administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, nie jest i nie może być w tej samej sprawie stroną postępowania administracyjnego. Naruszałoby to regułę "ne quis index in propria causa". Role strony i sędziego w konkretnym przypadku są niepołączalne (por. wyrok NSA z 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1311/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka pozycja organu jako dysponenta władztwa publicznego zapobiega równoczesnemu występowaniu w charakterze strony kierującym się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji oraz w roli organu orzeczniczego mającego obowiązek zachowania bezstronności (por. wyrok NSA z 28 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2377/10, postanowienie NSA z 7 grudnia 2006 r., sygn. I OZ 1646/06 i inne liczne orzeczenia sądów administracyjnych, a także wyrok SN z 7 czerwca 2001 r., sygn. III RN 104/00 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podobnie wypowiada się doktryna. Wskazuje się, że "organy administracji publicznej nie mogą skutecznie wszczynać postępowania sądowoadministracyjnego. Postępowanie to, podobnie jak każde sporne postępowanie sądowe, nie może zostać wszczęte z urzędu przez sam sąd administracyjny. Nie może również zostać uruchomione przez organ administracji publicznej, którego działalność ma być przedmiotem oceny z punktu widzenia zgodności z prawem, ani żaden inny organ pozostający w strukturze organizacyjnej tej administracji, przykładowo przez organ wyższego stopnia. Organy te nie mogą posiadać uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, ani też postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej" (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, s. 103). Wobec powyższego stwierdzić należy, że w przypadku niniejszej skargi wyłączona jest możliwość dochodzenia przez stronę skarżącą jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on (ani też żaden z pozostałych organów danej jednostki) uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Z uwagi na powyższe sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.