II SA/Bk 664/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska,, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. C. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. W dniu 20 lipca 2018 r. I. Cz. zgłosiła do Starosty M. zamiar zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, położonego w G. przy ul. G., na działce oznaczonej nr geod. [...]. W dniu 16 sierpnia 2018 r. Starosta M. decyzją nr [...] wniósł sprzeciw w sprawie zamiaru zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego. Od decyzji tej odwołanie do Wojewody P. złożyła, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, I. Cz. Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. nr [...] Wojewoda P., na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podano, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa decyzja Starosty M. została doręczona I. Cz. w dniu 20 sierpnia 2018 r. Powyższe potwierdza podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji (k. 14 akt sprawy). W związku z tym termin na wniesienie odwołania upłynął z dniem 3 września 2018 r. Tymczasem odwołanie zostało nadane w polskiej placówce pocztowej w dniu 4 września 2018 r., a zatem z uchybieniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. Odwołanie wniesione z uchybieniem terminu nie może zostać rozpatrzone przez organ odwoławczy. Skargę na to postanowienie do sądu administracyjnego złożyła I. Cz., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzuciła naruszenie art. 7, 8 i 77 K.p.a. przez uznanie, że pełnomocnik uchybił terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy zostało ono wniesione w terminie, licząc od daty doręczenia kwestionowanej decyzji przez stronę pełnomocnikowi, co miało miejsce w dniu 21 sierpnia 2018 r. Wskazując na powyższe naruszenie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nadanie odwołaniu biegu. W uzasadnieniu podano, że pełnomocnik wniósł odwołanie w oparciu o informację uzyskaną od strony w przedmiocie daty doręczenia jej decyzji w dniu 21 sierpnia 2018 r. Nie mając możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zweryfikowania powyższego, pełnomocnik wniósł odwołanie w terminie 14 dni licząc od daty doręczenia podanej przez stronę a więc w terminie. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanego postanowienia. Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest postanowienie Wojewody Podlaskiego którym na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty M. z dnia [...] sierpnia 2018 r. wnoszącego sprzeciw w sprawie zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny, położonego w G. przy ul. G., na działce oznaczonej nr geod. [...]. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do tego czy odwołanie zostało przez skarżącą wniesione w terminie określonym w kodeksie postępowania administracyjnego. W myśl art. 134 K.p.a., organ odwoławczy ocenia, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione w ustawowym terminie. W razie stwierdzenia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu organ odwoławczy ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu, które jest ostateczne. Zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a., odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Stosownie zaś do art. 57 § 5 pkt 2 K.p.a., termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. W świetle powyższej regulacji stwierdzić należy, że w sprawie należało ustalić dwie okoliczności po pierwsze datę doręczenia decyzji stronie oraz datę wniesienia przez nią odwołania. Analiza akt sprawy potwierdza prawidłowość stanowiska organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w kodeksie postępowania administracyjnego. Ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Starosty M. wynika, że decyzja ta została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 20 sierpnia 2018 r. Zatem, prawidłowo uznał organ, że 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upłynął w dniu 3 września 2018 r. Natomiast ze znajdującej się w aktach sprawy koperty wynika, że odwołanie skarżącej zostało nadane przesyłką listową w Urzędzie Pocztowym w M. w dniu 4 września 2018 r., a więc po upływie ustawowego terminu. Powyższe okoliczności, tj. data odebrania przesyłki z decyzją organu pierwszej instancji jak i data nadania w polskiej placówce pocztowej odwołania od tej decyzji są w sprawie niniejszej bezsporne. Podać bowiem należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, korzystając z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone (vide: wyrok WSA w Warszawie z 16 lutego 2017 r., V SA/Wa 1890/16, Lex nr 2316960). Przedmiotowe okoliczności nie są zresztą kwestionowane przez skarżąca. Postępowanie wyjaśniające w sprawie dotyczącej terminowego wniesienia odwołania ogranicza się do ustalenia tylko tych dwóch okoliczności. Skoro są one w sprawie niniejszej bezsporne za bezzasadny należy uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 7, 8 i 77 K.p.a. Podnoszenie zarzutu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z naruszeniem ww. przepisów z uwagi na nie ustalenie przyczyn spóźnienia we wniesieniu odwołania jest bezzasadne. Odnosząc się do powyższego podać należy, że wydanie postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania jest obowiązkiem organu odwoławczego w każdym przypadku gdy takie uchybienie miało miejsce. Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości, niż wydanie postanowienia przewidzianego w art. 134 K.p.a. Wobec powyższego, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (vide: wyrok NSA z 24 lutego 2014 r., II OSK 2126/12, dostępny w bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Gdy organ odwoławczy stwierdzi, że środek odwoławczy został wniesiony z uchybieniem terminu, nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpoznania, lecz ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 K.p.a. (vide: wyrok NSA z 15 listopada 1995 r., SA/Ka 2111/94, LEX nr 27060). Z powyższego wynika, że podniesione w skardze okoliczności dotyczące przyczyn spóźnienia we wniesieniu odwołania nie mogą być rozpatrywane w sprawie ze skargi na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu, gdyż rozważanie przyczyn spóźnienia w kontekście zawinienia bądź też niezawinienia strony jest elementem innego postępowania niż obecnie kontrolowane, bo postępowania o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. W sprawie niniejszej skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie złożyła takiego wniosku. Ponadto bazowanie profesjonalnego pełnomocnika tylko na informacji przekazanej przez stronę a dotyczącej istotnej okoliczności, tj. daty doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, nie nosi cech profesjonalnego działania. Tym bardziej, że wbrew temu co podnosi pełnomocnik miał on obiektywną możliwość zapoznania się z aktami sprawy a w tym jednoznacznego ustalenia tej daty. Pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu 30 sierpnia 2018 r. (czwartek) a termin mijał w dniu 3 września 2018 r. Podsumowując stwierdzić należy, że Wojewoda P. prawidłowo wydał zaskarżone postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, do czego był zobligowany treścią art. 134 w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1320 ze zm.) orzekł jak w sentencji.