II SA/Bk 668/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Budowlanego "J.-B." Spółka z o.o. w B. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem niniejszego postępowania jest odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Przedsiębiorstwu Budowlanemu "J.B." w B. budynku mieszkalnego wielorodzinnego z wbudowanymi garażami w przyziemiu wraz z zagospodarowaniem terenu oraz pozwolenia na rozbiórkę trzech budynków i części fundamentu na działkach nr ewid. [...]/1, [...]/2, [...]/3, [...]/2, położonych w B. przy ul. Z. Ww. przedsiębiorstwo w dniu 20 października 2008r. złożyło w Urzędzie Miejskim w B. wniosek o wydanie pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego. W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia na realizację powyższego zamierzenia inwestycyjnego Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] grudnia 2008r., znak: [...] udzielił takiego pozwolenia Przedsiębiorstwu "J.-B.". W wyniku odwołania Pani L.K. - właścicielki sąsiedniej nieruchomości nr [...] Wojewoda P. decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. znak: [...], uchylił w całości decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, obszernie wskazując przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...], z uwagi na fakt, iż zamierzenie inwestycyjne naruszało ustalenia przepisu § 13 warunków technicznych, odmówił wnioskodawcy udzielenia pozwolenia na budowę ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że budowa budynku określonego w projekcie uniemożliwi właścicielowi nieruchomości o nr ewid. [...] realizację przedstawionych zamierzeń inwestycyjnych, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem terenu (zabudowa mieszkaniowo-usługowa z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią). Pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych w wielu przypadkach musi uwzględniać społeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to zagrożone lub naruszone. Właścicielka sąsiedniej działki o nr [...] Pani L.K. zamierza na własnej działce wybudować dwa budynki mieszkalne z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości 4 m od granicy z nieruchomością inwestora. Organ I instancji zaznaczył również, iż zamierzenia inwestycyjne Pani K. są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zarówno działki inwestora jak i działkę uczestniczki postępowania przeznacza pod zabudowę mieszkaniowo - usługową. Podkreślił także, iż jest to strona południowa - uprzywilejowana, dlatego też zastrzeżenia Pani K. są zasadne i uznał, że inwestor w sposób nadmierny będzie korzystał z własnej nieruchomości. Inwestor zaprojektował bowiem budynek mieszkalny wielorodzinny (o wys. ściany północnej wynoszącej 13,27 m) w odległości 4,5 m - 4,0 m od granicy z działką nr ewid. [...], na której przewidziano budowę budynków z otworami okiennymi od strony południowej, co w tej sytuacji, zdaniem organu I instancji, narusza przepisy § 13 warunków technicznych. Od powyższej decyzji Prezydenta B. z dnia [...] kwietnia 2009r. odwołanie do Wojewody P. wniosło Przedsiębiorstwo Budowlane "J.-B.", które nie zgodziło się z argumentami przedstawionymi w skarżonej decyzji. Zarzuciło jej rażące naruszenie prawa, a w szczególności obrazę art. 6, 7 i 8 kpa. Wnioskodawca podniósł, że wbrew twierdzeniom organu I instancji, prawo własności Pani L.K. nie zostało ograniczone wnioskowaną inwestycją, lecz ustaleniami obowiązującego na tym terenie planu zagospodarowania przestrzennego, umożliwiającymi realizację zabudowy mieszkaniowo - usługowej wraz z urządzeniami towarzyszącymi, parkingami i zielenią, jednocześnie zakazującymi lokalizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W ocenie wnioskodawcy, zabudowa określona w planie miejscowym wymaga odpowiednio dużego terenu, umożliwiającego jego prawidłowe zagospodarowanie, natomiast działka o nr [...] należąca do Pani L.K. - takich warunków nie spełnia. Zatem zdaniem inwestora, nie może być ona wykorzystana na potrzeby określone w ww. planie. W związku z powyższym inwestor wniósł o uchylenie skarżonej decyzji. Wojewoda P. po przeprowadzeniu postępowania, wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2009r., znak: [...], w której utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzony materiał dowodowy wykazał, że nie zachodzą okoliczności stanowiące przesłankę do zmiany skarżonej decyzji. Uznał przy tym także, iż organ I instancji prowadząc postępowanie administracyjne dokonał prawidłowej oceny zamiaru inwestycyjnego i zgodnie z przepisami prawa wydał decyzję odmawiającą udzielenia pozwolenia na realizację przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie Wojewody, analiza akt sprawy wykazała, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne ograniczy zagospodarowanie sąsiedniej działki nr [...]. Organ odwoławczy po dokonaniu wnikliwej analizy materiału dowodowego w sprawie, w świetle obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych, w tym § 13 warunków technicznych, dot. oceny skutków związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji w stosunku do przyszłego zamierzenia inwestycyjnego właścicielki sąsiedniej nieruchomości, stwierdził, że realizacja przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego narusza obowiązujące przepisy warunków technicznych. Mianowicie odległość projektowanego budynku od przedstawionego zamierzenia inwestycyjnego na działce nr ewid. [...] należącej do Pani L.K. wynosi odpowiednio od 8,0 m do 8,5 m przy wysokości przesłaniania około 12,0 m, mierzonej od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części, co w omawianym przypadku nie spełnia wymogu przepisów § 13 warunków technicznych (wysokość przesłaniania większa od odległości miedzy budynkami – o około 3,5m). Organ podkreślił, iż pozwolenie na budowę nie może zakłócać korzystania z sąsiedniej nieruchomości ponad przeciętną miarę wynikającą ze społeczno - gospodarczego przeznaczenia nieruchomości, o czym stanowi art. 144 Kodeksu cywilnego. Właścicielka działki sąsiedniej musi więc mieć zapewnioną możliwość zabudowy swojej nieruchomości w sposób wynikający z obowiązującego prawa, w przypadku realizacji przedmiotowej inwestycji. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Wojewoda wyjaśnił, że organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] kwietnia 2009 r. użył mylnie sformułowania "budynków mieszkalnych jednorodzinnych", podczas gdy strona postępowania Pani L.K. deklarowała budowę budynków mieszkalnych, a nie budynków mieszkalnych jednorodzinnych, co też postanowieniem z dnia [...] maja 2009r. zostało przez organ I instancji sprostowane. W zakresie naruszenia art. 6, 7 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego uznano te zarzuty za nieuzasadnione. Organ I instancji w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego umożliwił inwestorowi uzupełnienie braków w dokumentacji budowlanej. Jednocześnie ze względu na usytuowanie projektowanego budynku poproszono Panią L.K. o skonkretyzowanie ewentualnych zamierzeń inwestycyjnych na własnej działce celem dokonania analizy tych zamierzeń z przedmiotową inwestycją pod kątem zachowana art. 5 Prawa budowlanego, zawiadomił także zainteresowane strony o zamierzeniach inwestycyjnych wnioskodawcy. Zatem zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji podjął wszelkie kroki w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz rzetelnego załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, czego wymagają przepisy art. 7 i 8 Kpa. Organ odwoławczy wskazał także, że w przypadku gdy zostanie wykazane, iż planowana inwestycja będzie spełniać obowiązujące przepisy, organ nie będzie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę zgodnie z przedłożonym projektem budowlanym. Skargę na powyższą decyzję złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Przedsiębiorstwo "J.–B.", zarzucając jej rażące naruszenie prawa, w szczególności art. 6, art. 7 i art. 8 kpa, poprzez naruszenie przepisów uchwały Nr LXI/749/06 Rady Miejskiej Białegostoku z dnia 25 września 2006r., (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego), ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi autor wskazał podobną argumentację jak w złożonym poprzednio odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Podkreślił, iż projekt budowlany dotyczący zamierzenia inwestycyjnego jest zgodny zarówno z przepisami wskazanych wyżej ustaw, przepisów wykonawczych jak i prawa miejscowego (tj. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego). Końcowo skarżący wskazał, iż przedstawione przez właścicielkę działki nr [...] zamierzenie inwestycyjne nie spełnia wymagań obowiązującego planu miejscowego oraz przepisów technicznych, zaś działka o szerokości 16,5 m nie jest działką budowlaną, na której możliwa jest realizacja zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. W postępowaniu poprzedzającym wydanie skarżonej decyzji nie doszło bowiem do zarzucanego przez stronę naruszenia zasad procedury administracyjnej, wyrażonych art. 6, 7 i 8 kpa, ani też do naruszenia przepisów prawa materialnego bliżej nieokreślonych przez skarżącego przepisów Prawa budowlanego, ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przepisów rozporządzenia M.I. z dnia 12 kwietnia 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz przepisów prawa miejscowego tj. § 10 ust. 1 i 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla Nowe Miasto w Białymstoku w rejonie ulic: K. Pułaskiego i Transportowej (uchwała Rady Miasta Białegostoku Nr LXI 749/06 z dnia 25.09.2006r., - Dz. U. Woj. Podl. Nr 255, poz. 2536). Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku miejscowego planu, 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia o posiadaniu przez osoby zaangażowane w proces budowlany stosownych uprawnień, jak również 4. wykonanie obowiązku sprawdzenia projektu przez uprawnioną osobę. W razie stwierdzenia naruszeń w zakresie objętym przytoczonymi uregulowaniami, właściwy organ – jak stanowi art. 35 ust. 3 prawa budowlanego – nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie, wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W sprawie niniejszej zasady wynikające z przytoczonej regulacji prawnej procesu inwestycyjnego, zostały zachowane. W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym organ I instancji uznał, iż co do zasady wnioskodawca spełnił warunki formalne do wydania pozwolenia na budowę zamierzonej inwestycji, oprócz jednej. Mianowicie projektowany budynek przekraczał wysokość pochłaniania, które to parametry zostały uregulowane w § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Powyższe naruszenie przepisów technicznych skutkowałoby ostatecznie naruszeniem prawa własności osoby trzeciej, tj. właścicielki działki sąsiedniej o nr [...]. Przypomnieć należy za organem I instancji, iż obszar oddziaływania obiektu (art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego), obejmuje działki inwestycji nr ewid. [...]/1, [...]/2, [...]/3 i [...]/2 oraz nieruchomości sąsiednie nr ewid. [...] i [...] ze względu na możliwość wprowadzenia ograniczeń w zagospodarowaniu tych działek w przypadku ewentualnego realizowania przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega także badanie, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy i ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Uczestniczka postępowania Pani L.K. jest właścicielką działki położonej w pobliżu planowanej inwestycji, stąd też ma interes prawny wynikający z prawa do ochrony przed uciążliwościami, jakie niesie ze sobą budowa budynku, który może naruszać jej prawo własności. Słuszność należy przyznać organom, iż budowa budynku określonego w projekcie budowlanym uniemożliwi właścicielowi nieruchomości o nr ewid. [...] realizację przedstawionych zamierzeń inwestycyjnych, zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem terenu. Pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zurbanizowanych musi natomiast uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to zagrożone lub naruszone. Prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, każdego, kto wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wynika z art. 4 i 5 Prawa budowlanego. Zamierzenia inwestycyjne Pani L.K., która chce na własnej działce wybudować dwa budynki mieszkalne z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości 4 m od granicy z nieruchomością inwestora - są zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który zarówno działki inwestora jak i działkę uczestniczki postępowania przeznacza pod zabudowę mieszkaniowo-usługową. Prawidłowo też organy wywiodły, że projekt budowlany budynku mieszkalnego wielorodzinnego w aktualnej wersji nie może zostać zatwierdzony. Uwzględniając wniosek skarżącego w obecnej postaci, zaistniałaby sytuacja, w której inwestor w sposób nadmierny korzystałby z własnej nieruchomości. Inwestor zaprojektował bowiem budynek mieszkalny wielorodzinny w odległości 4,50 - 4,45 m od granicy z działką o nr [...], przy czym wysokość ściany północnej tego budynku wynieść ma 13,27 m. Powyższe parametry pozwalają stwierdzić, iż zamierzona inwestycja budowlana nie będzie spełniać wymogów określonych § 13 ww. rozporządzenia. Organ I instancji przyjął, iż projektowany budynek wielorodzinny będzie przekraczał wysokość przesłaniania o około 5m, zaś organ odwoławczy sprecyzował tę odległości do ok. 3,5m. W kwestii przekroczenia wysokości przesłaniani zgadza się także Sąd Administracyjny orzekający w sprawie, przy czym dla rozstrzygnięcia nieistotna jest dokładna wartość tego przekroczenia. Reasumując, Sąd zgadza się z oceną organów architektoniczno-budowlanych, że przedłożona przez skarżące przedsiębiorstwo dokumentacja w dalszym ciągu wykazywała niezgodność z przepisami technicznymi, w szczególności z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższy brak, w sytuacji zatwierdzenia projektu i zrealizowania zamierzonej inwestycji skutkować będzie naruszeniem prawa własności właścicielki działki sąsiedniej o nr [...]. W tych okolicznościach organ architektoniczno-budowlany stosownie do brzmienia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zobowiązany był oceniać rozwiązania projektu pod względem ich zgodności zarówno z prawem miejscowym, ale i przepisami technicznymi, a stwierdziwszy niezgodność z nimi zmuszony był do wydania decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę. Nie jest zasadny zarzut skarżącego naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W okolicznościach niniejszej sprawy, organ nie był zobligowany, aby wezwać inwestora w trybie tego przepisu do uzupełnienia braków w złożonym projekcie. Przypomnienia wymaga, iż sprawę administracyjną rozpoczyna prawidłowo złożony wniosek. Przepis zaś art. 33 Prawa budowlanego określa wymagania, jakim ma odpowiadać wniosek o wydanie pozwolenia budowlanego. Przede wszystkim do wniosku takiego należy załączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego - odpowiadającego warunkom określonym w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu (art. 33 ust. 1 pkt 2 i art. 34 Prawa budowlanego), a także wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W postępowaniu o udzielenie pozwolenia budowlanego rozróżnić należy poszczególne fazy rozpoznania wniosku i przeanalizowania projektu o wydanie tego pozwolenia. Po pierwsze podstawową powinnością organu administracji architektoniczno-budowlanej, jest zbadanie, czy podanie (wniosek) jest kompletny w sensie formalnym, a więc czy spełnia ogólne wymagania tego rodzaju pism, wskazane w art. 63 kpa. W przypadku zaś, gdy podanie takie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, organ w trybie art. 64 § 2 kpa ma obowiązek wezwać wnoszącego podanie do usunięcia braków. Po drugie, w sytuacji braku któregokolwiek z wymienionych w art. 33 Prawa budowlanego załączników do wniosku (materialnoprawne braki wniosku) obowiązany jest w trybie art. 35 § 3 Prawa budowlanego wezwać inwestora do usunięcia takich braków (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 232/06, LEX nr 204972, Wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r. VII SA/Wa 144/08, LEX nr 508414, Wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 czerwca 2008 r. II SAB/Kr 34/08, LEX nr 509830). Zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego (np. kompletność projektu budowlanego) organ zobowiązany jest do nałożenia postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określenia terminu ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie – do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Przepis art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego reguluje zatem sytuację, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma możliwości wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie ze względu na stwierdzone nieprawidłowości w zakresie zgłoszonego wniosku (vide: Wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2008 r. VII SA/Wa 1777/07, LEX nr 508432). Po sprawdzeniu spełnienia przez wnioskodawcę wymogów formalnych pisma procesowego (art. 36 kpa), oraz kompletności projektu budowlanego (35 ust. 1 Prawa budowlanego) organ przystępuje do merytorycznej oceny tego projektu. Ochrona interesów osób trzecich uzasadniona wymaganiami Prawa budowlanego poprzez m.in. zbadanie, czy realizacja planowanej inwestycji nie spowoduje ograniczenia możliwości zagospodarowania działek sąsiednich wymagana jest dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, a zatem już w kolejnej fazie postępowania o wydanie pozwolenia budowlanego. W konsekwencji, dopiero na tym etapie zostaną rozstrzygnięte szczegółowe kwestie dotyczące sposobu zagospodarowania działki inwestora i wpływu planowanej przez niego inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiednich (vide: wyrok NSA z dnia 18 marca 2008 r. II OSK 251/07, LEX nr 504825). W okolicznościach niniejszej sprawy nie można zatem zarzucić organowi I instancji, iż nie wydał postanowienia z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, albowiem nie było ku temu przesłanek. Powodem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę nie był brak formalny wniosku, czy niekompletności projektu. Przyczyną odmowy była kwestia merytoryczna, co wiązało się z oceną organu o zgodności projektu z wymogami ustawowymi i technicznymi, przy uwzględnieniu praw osób trzecich. Jeszcze raz warto podkreślić, iż czym innym jest stwierdzenie braków wniosku, co wynika z oceny formalnej wniosku w fazie początkowego sprawdzenia kompletności dokumentacji projektowej, a czym innym ocena ewentualnego wpływu inwestycji na działki sąsiednie, dokonywana w kolejnej fazie merytorycznego rozpoznania tego projektu. Projektowane zamierzenie inwestycyjne winno być zgodne zarówno z przepisami prawa jak i uwzględniać prawa osób trzecich. Na marginesie należy wskazać, iż inwestor miał świadomość wpływu jego inwestycji na sąsiadujące nieruchomości, co wynika z będących częścią projektu analiz: "analizy ewentualnych zamierzeń inwestycji i ich zgodności z § 13 warunków technicznych" i "analiz zacieniania". Przypomnieć też należy, iż odmowa wydania pozwolenia na budowę, nie oznacza, że inwestor nie może ponownie złożyć wniosku o jego wydanie, po zastosowaniu się do wskazówek i wytycznych organu. W postępowaniu administracyjnym będącym przedmiotem kontroli sądowej skład orzekający Sądu nie stwierdził także naruszenia przepisów procesowych, zarzucanych w skardze. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia oparte zostały na prawidłowej podstawie prawnej (art. 6 kpa). Zawierają też obszerne uzasadnienia, z których z łatwością wyczytać można intencje podjęcia takich, a nie innych rozwiązań (art. 107 § 1 i 3 kpa). W toku postępowania organy administracji publicznej podjęły wszelkie możliwe środki zmierzające do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i rzetelnego załatwienia sprawy, mając przy tym na uwadze interes stron postępowania. Ewidentnym jest, że organ architektoniczno- budowlany odmawiając wydania pozwolenia na budowę, kierował się nie tylko interesem samego wnioskodawcy, ale sprawę rozpatrywał szeroko, z uwzględnieniem interesów także osób trzecich. Takie postępowanie świadczy, iż organy stosowały także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do Państwa (art. 8 kpa). Zdaniem Sądu, akta sprawy dowodzą, iż organy wyczerpująco zebrały w sprawie dowody i w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy podjęły rozstrzygnięcia (art. 77 kpa). Nie uchybiono przy tym także art. 80 kpa, albowiem dokonana przez organy ocena nie nosi cech oceny swobodnej. Z uzasadnień decyzji zarówno pierwszoinstancyjnej jak i odwoławczej wynika, iż organy oparły swoje rozstrzygnięcia na prawidłowej podstawie prawnej, dokonując przy tym właściwej subsumcji zaistniałego stanu faktycznego do przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).