II SA/Bk 676/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2012 r. sprawy ze skargi G. G. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe - oddala skargę.- Rozkazem personalnym nr [...] z [...].05.2011 r. Komendant Miejski Policji w B. zwolnił komisarza G. G. z dniem 15.06.2011 r. ze stanowiska Naczelnika Wydziału Administracyjno – Gospodarczego Komendy Miejskiej Policji w B. (dalej KMP) i mianował go z dniem 16.06.2011 r. na niższe stanowisko specjalisty Referatu Dochodzeniowo – Śledczego I Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji (KP) II w B. Wskazano, że nowe stanowisko znajduje się w niższej grupie uposażenia, jednak policjant zachowa prawo do uposażenia pobieranego na stanowisku poprzednim. Wskazano, że na mocy rozkazu personalnego z [...].04.2011 r. Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. (który wchodzi w życie 16.05.2011 r.), celem przesunięcia etatów ze służby wspomagającej do służby wykonawczej, zlikwidowano Wydział Administracyjno – Gospodarczy KMP tworząc w jego miejsce Zespół Administracyjno – Gospodarczy. Pozwoliło to na włączenie etatu specjalisty do komórki kryminalnej KP II w B., co ma usprawnić pracę tego Komisariatu (największego w mieście) i jest odpowiedzią na wniosek jego Komendanta z 30.03.2011 r. wskazującego na trudną sytuację kadrową jednostki. W związku z powyższymi zmianami podczas rozmowy w dniu 02.05.2011 r. z komisarzem G. G. poinformowano go o powyższym i zaproponowano nowoutworzony etat specjalisty w KP II. Ten jednak dwukrotnie odmówił podpisania protokołu z rozmowy, a w dniu 10.05.2011 r. wniósł pisemne zastrzeżenia do przedstawionej propozycji. Uzasadniając własną decyzję Komendant Miejski Policji wskazał, że od dnia wydania rozkazu organizacyjnego z [...].04.2011 r. przeprowadzono jeden konkurs na stanowisko kierownicze – Komendanta KP w Z., który wygrał policjant w stopniu oficera. Komisarz G. G. nie brał udziału w konkursie. Ponadto stanowisko naczelnika wydziału nie wymaga ukończenia szkoły oficerskiej, a stanowiska kierownicze na terenie KMP B. nie były obsadzane podoficerami. Komendant argumentował, że na dzień wejścia w życie rozkazu Nr [...] w KMP będzie 5 wakatów, a jedyny etat oficerski, najwyższy i nieobsadzony po zmianach organizacyjnych, to zaproponowane stronie stanowisko specjalisty w KP II. Jeden etat z Wydziału Prezydialnego, Kadr i Doskonalenia Zawodowego KMP zostanie przesunięty do innej komórki, a pozostałe etaty są zajęte, stąd zaproponowanie stronie stanowiska w tym Wydziale wiązałoby się ze skierowaniem osoby w niej zatrudnionej do innej jednostki, co nie znajduje uzasadnienia. Wskazano, że art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji pozwala na mianowanie policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji dotychczas zajmowanego lub z innych przyczyn organizacyjnych, jeśli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne. Zdaniem organu taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej. Komisarz G. G. ukończył w 1999r. kurs podoficerski Policji ruchu drogowego, w 2007 r. złożył egzamin oficerski, od początku służby pracował w Oddziałach Prewencji, pionie ruchu drogowego, wydziale postępowań administracyjnych, a od 06.12.2007 r. pełnił funkcję Naczelnika Wydziału Administracyjno - Gospodarczego KMP. Zdaniem organu wskazuje to, że posiadane przeszkolenie zawodowe nie miało wpływu na dokonywane przez niego wybory co do miejsca pełnienia służby i zmiany pionu służbowego. Komendant wyjaśnił, że stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjny, co zakłada daleko idącą podległość służbową. Ponadto nieoficjalne rozmowy prowadzone z komisarzem na temat ewentualnego jego mianowania na inne stanowisko nie miały charakteru propozycji wiążących. Odwołanie od powyższej decyzji złożył komisarz G. G. zarzucając naruszenie następujących przepisów: - prawa materialnego tj. art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji polegające na odstąpieniu od mianowania go na stanowisko Kierownika Zespołu Administracyjno – Gospodarczego, mimo że zostało utworzone jako równorzędne wobec zlikwidowanego stanowiska Naczelnika Wydziału Administracyjno – Gospodarczego i odstąpienie od mianowania na inne równorzędne stanowisko, mimo że w okresie od 14.04.2011 r. do 13.05.2011 r. organ takimi dysponował, - prawa procesowego tj. art. 6 i 107 § 1 Kpa poprzez niewskazanie w rozstrzygnięciu podstawy prawnej określającej grupę dotychczasowego uposażenia strony, art. 9, art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 Kpa poprzez uchybienia postępowania wyjaśniającego – brak zebrania pełnego materiału dowodowego, nierozpoznanie wniosku dowodowego strony z pisma z 10.05.2011 r. o ponowne przeanalizowanie możliwości kadrowych KMP, niepouczenie o możliwości składania wniosków dowodowych, art. 9 i art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu rozkazu do uwag wskazanych w piśmie strony z 10.05.2011 r. zawierającym zastrzeżenia do propozycji przełożonych, art. 10 § 1 Kpa poprzez niezapewnienie czynnego udziału w postępowaniu, niezawiadomienie o jego wszczęciu, niepouczenie o prawach strony, o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy przed wydaniem decyzji, doręczenie rozkazu w dacie przebywania odwołującego się na zwolnieniu lekarskim, z którego korzysta również do daty złożenia odwołania. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, w tym o przeprowadzenie dowodu na okoliczność jakie ruchy kadrowe na stanowiskach oficerskich w grupie zaszeregowania równorzędnej lub wyższej z grupą Naczelnika Wydziału miały miejsce w KMP w okresie od 28.02.2011r. do dnia 13.05.2011 r. W uzasadnieniu wskazał, że reorganizacja Wydziału Gospodarczo – Administracyjnego miała charakter pozorny, bowiem polegała wyłącznie na zmianie nazwy i likwidacji stanowiska odwołującego się, bez innych zmian kadrowych. Jego zdaniem nie wskazano, który zapis rozkazu o reorganizacji Nr [...] dotyczył jego dotychczasowego stanowiska. Ocenił, że przedstawiona mu propozycja z 28.02.2011 r. o mianowaniu na niższe stanowisko specjalisty w Wydziale Ruchu Drogowego KMP i obecnie zaskarżony rozkaz świadczą o celowym zamiarze degradacji strony. Wskazał, że organ nie podjął sprawdzenia czy w KMP znajduje się inne stanowisko - równorzędne z dotychczasowym zajmowanym przez stronę, zaliczone do 9 grupy zaszeregowania - celem zaproponowania go odwołującemu się. Rozkaz nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, wskazującej czy takie równorzędne stanowiska są i dlaczego nie mianowano na nie strony. Tymczasem już w piśmie z 10.05.2011 r. wskazywał, że w KMP dokonano zmian organizacyjnych, w wyniku których doszło do utworzenia nowych Wydziałów i stanowisk równorzędnych jego etatowi jak np. Naczelnik Wydziału ds. Przestępczości Przeciwko Mieniu, jego zastępca oraz doszło do zwolnień na stanowiskach Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KMP, Naczelnika Wydziału Prewencji KMP, Zastępcy Naczelnika Wydziału Patrolowo – Interwencyjnego, Naczelnika Wydziału Kadr, Komendanta Komisariatu w Z. Na te stanowiska powoływano podoficerów i nadal pozostaje wolne stanowisko eksperta w Wydziale Kadr KMP, które jest równorzędne z dotychczas przez niego zajmowanym. Wskazał, że w wymienionym piśmie wnioskował o informację o plany reorganizacji Wydziału Administracyjno – Gospodarczego, uzasadnienie stanowiska dlaczego nie spełnia wymogów dalszego kierowania przekształconym powyższym wydziałem i ponowne przeanalizowanie możliwości kadrowych KMP, co stanowiło wniosek dowodowy nierozpatrzony do chwili obecnej. Zarzucił, że dowolnie tj. bez precyzyjnego i wszechstronnego uzasadnienia mianowano go na stanowisko niższe, a na dotychczasowe (tylko pod zmienioną nazwą) mianowano jego podwładnego, nierozważając nawet jego osoby, w tym nawet na stanowisko zastępcy Kierownika Zespołu Administracyjno – Gospodarczego. Wskazał, że w okresie od 01.04.2011 r. do 01.06.2011 r. pozostawał wolny etat specjalisty w Wydziale Prewencji, 01.06.2011 r. nastąpiło mianowanie innej osoby na wolny etat eksperta w Wydziale Kadr, od 17.06.2011 r. zwolni się etat Naczelnika Sztabu Policji KMP. Zarzucił zaproponowanie mu stanowiska nieodpowiadającego posiadanemu wykształceniu, kwalifikacjom zawodowym i stażowi pracy, bez uprzedniego rozważenia propozycji stanowiska równorzędnego. Wskazał, że brak pouczenia wymaganego przez art. 10 § 1 Kpa nie pozwolił na złożenie wniosków dowodowych, w tym dotyczących braku w aktach wykazu etatów w 9 grupie zaszeregowania KMP, w tym etatów wolnych w tej grupie. Rozkazem personalnym nr [...] z [...].07.2011 r. P. Komendant Wojewódzki Policji w B. uchylił zaskarżony rozkaz personalny z [...].05.2011 r. wyłącznie w części daty przeniesienia funkcjonariusza na niższe stanowisko służbowe - ustalając nowy termin mianowania na dzień 01.08.2011 r., a w pozostałej części utrzymał rozkaz z [...].05.2011 r. w mocy. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 28 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji powinny wystąpić łącznie dwie przesłanki uprawniające organ do przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe – likwidacja zajmowanego stanowiska i brak możliwości mianowania go na inne równorzędne, przy czym decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy, również co do możliwości zwolnienia policjanta ze służby (na podstawie art. 38 ust. 4) w przypadku braku jego zgody na przeniesienie. Zdaniem organu na podstawie rozkazu organizacyjnego Nr 3/11 doszło do likwidacji stanowiska Naczelnika Wydziału Administracyjno – Gospodarczego, bowiem zlikwidowano ten Wydział tworząc w jego miejsce zespół składający się wyłącznie z pracowników cywilnych, wśród których nie ma stanowiska kierownika zespołu. Nie można było zatem mianować odwołującego się na żadne stanowisko w tej jednostce. Brak było również możliwości mianowania go na inne stanowisko równorzędne w KMP, bowiem takimi są (w tej samej grupie zaszeregowania): naczelnik wydziału, ekspert, komendant komisariatu oraz radca prawny. Organ dokonał oceny możliwości mianowania strony na podstawie trzech kryteriów. Kryterium hierarchicznej i finansowej równorzędności z zajmowanym stanowiskiem Naczelnika Wydziału Administracyjno – Gospodarczego spełniają wyłącznie naczelnicy wydziałów i komendanci komisariatów, których obsadzenie następuje w wyniku konkursu. Od dnia wydania rozkazu Nr [...] przeprowadzono jeden konkurs na stanowisko Komendanta Komisariatu w Z., do którego odwołujący się nie przystąpił. Innych stanowisk z braku wakatów nie obsadzano. Kryterium równorzędności kompetencyjnej ze stanowiskiem dotychczas zajmowanym przez stronę nie spełnia żadne stanowisko, co – zdaniem organu II instancji - szczegółowo wskazał Komendant Miejski Policji w piśmie ustosunkowującym się do odwołania. Odnośnie zarzutu mianowania na stanowisko nieodpowiadające kwalifikacjom strony organ wskazał na specyfikę stosunku służbowego policjanta, charakteryzującą się daleko idącą podległością i brakiem roszczenia o mianowanie na określone stanowisko. Zdaniem organu niewskazanie w rozstrzygnięciu pierwszoinstancyjnym dotychczasowej grupy uposażenia funkcjonariusza nie miało wpływu na wynik sprawy, bowiem fakt ten jest znany organowi II instancji z urzędu, a strona w trakcie służby sukcesywnie otrzymywała informacje w tym przedmiocie. Zaakceptowano jako prawidłowe pozostawienie funkcjonariuszowi dotychczasowej stawki uposażenia na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji. W kwestii zarzutu niezapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu jak tego wymaga art. 10 § 1 Kpa wskazano, że odwołujący się nie wskazał, jakie wnioski dowodowe zgłosiłby, gdyby udział mu zapewniono, w związku z czym nie ma możliwości oceny, czy uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Poza tym za wszczęcie postępowania należy uznać rozmowę ze stroną w dniu 02.05.2011 r., po której zgłosiła pisemne zastrzeżenia, do których organ w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej się ustosunkował. Zatem, w ocenie Komendanta Wojewódzkiego, nie ma podstaw do zarzutu pozbawienia możliwości wypowiedzi w postępowaniu. Nie zgodził się również z zarzutem nieprawidłowego doręczenia decyzji I instancji – w trakcie przebywania strony na zwolnieniu lekarskim. Wskazał, że zakaz takiego postępowania dotyczy wyłącznie postępowania dyscyplinarnego. Skargę na powyższą decyzję złożył do sądu administracyjnego G. G. zarzucając naruszenie przepisów: 1. art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez uznanie, że została spełniona przesłana braku możliwości mianowania na inne równorzędne stanowisko służbowe w sytuacji nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w tym przedmiocie w I instancji i braku jego uzupełnienia w II instancji, 2. art. 7, 107 § 1 i 3 i art. 132 Kpa poprzez dowolne uznanie, że organ I instancji opisał sytuację kadrową w KMP w dacie mianowania skarżącego na niższe stanowisko, podczas gdy nastąpiło to dopiero w ustosunkowaniu się do odwołania i nie mogło pełnić roli uzupełnienia materiału dowodowego, 3. art. 136 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 i w zw. z art. 78 § 1 Kpa poprzez pominięcie wniosku dowodowego z pisma z 10.5.2011 r. o ponowne przeanalizowanie sytuacji kadrowej KMP i przedstawienie innej propozycji, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 4. art. 136 w zw. z art. 75 § 1 Kpa w zw. z art. 77 § 1 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność sytuacji kadrowej w KMP i oparcie się na ustaleniach dokonanych po wydaniu decyzji w I instancji, 5. art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez brak wyczerpującego ustosunkowania się do zarzutów procesowych zawartych w odwołaniu, 6. art. 107 § 3 i 4 Kpa poprzez brak uzasadnienia decyzji odwoławczej w części uchylającej rozkaz z [...].05.2011 r., 7. art. 9 i 10 Kpa poprzez ocenę zrealizowania pouczenia o prawach strony w sytuacji, gdy w aktach sprawy brak jest potwierdzenia dokonania takiego pouczenia, 8. art. 10 Kpa poprzez uznanie, że pismo z 10.05.2011 r. stanowiło wystarczającą podstawę do przyjęcia, że strona skorzystała z prawa do zajęcia stanowiska w sytuacji, gdy w ogóle nie rozważono nieprawidłowości w nim wskazanych. Uzasadniając skargę powtórzono w przeważającej części argumentację z odwołania, w szczególności co do pozorności reorganizacji Wydziału Administracyjno – Gospodarczego w sytuacji, gdy faktycznie zlikwidowano tylko jedno stanowisko, akurat to zajmowane przez skarżącego oraz co do braków w postępowaniu dowodowym w I i II instancji i braku ustosunkowania się do zgłaszanych przez stronę uwag i zastrzeżeń. Zdaniem skarżącego w szczególności w aktach sprawy nadal brak jest wykazu etatów w 9 grupie uposażenia KMP, w tym wykazu wolnych etatów w tej grupie, a nadto wykazu ruchów kadrowych na stanowiskach oficerskich w grupie zaszeregowania równorzędnej lub wyższej, jakie miały miejsce w okresie 28.02.2011 r. – 13.05.2011 r. W jego ocenie takiej roli nie może pełnić ustosunkowanie się organu I instancji do odwołania, potraktowane – również z uchybieniem przepisów proceduralnych – jako przesłanka rozstrzygnięcia drugoinstancyjnego (forma uzupełnienia materiału dowodowego). Zaskarżona decyzja nie posiada uzasadnienia w zakresie kryteriów uzasadniających mianowanie skarżącego na niższe stanowisko służbowe, jak również nie zawiera pełnego ustosunkowania się do pisma strony z 10.05.2011 r. Przez niezawiadomienie o prawie zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy został pozbawiony możliwości złożenia wniosku dowodowego o przedstawienie ruchów kadrowych w okresie 28.02.201 r. – 13.05.2011 r., w którym aktualna stała się kwestia reorganizacji Wydziału Administracyjno – Gospodarczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Uwzględnienie skargi przez sąd administracyjny nastąpić może w przypadkach wymienionych w przepisie art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przypadki te związane są ze stwierdzeniem, że zaskarżona decyzja bądź naruszyła przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszyła przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź w postępowaniu administracyjnym doszło do naruszeń prawa dających podstawę do jego wznowienia, bądź wreszcie, decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi wymienionymi w art. 156 kpa. Zaskarżona decyzja, zdaniem sądu, opisanych uchybień nie zawiera. Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjno – prawny. Cechuje go podległość i dyspozycyjność funkcjonariusza wobec zwierzchnika. Źródłem stosunku służbowego policjanta jest mianowanie będące następstwem dobrowolnego zgłoszenia się do służby, co oznacza, iż policjant nawiązując stosunek służbowy godzi się na możliwość władczego działania swego przełożonego w sprawach wynikających ze stosunku służbowego. Policjant ma więc świadomość podlegania zarządzeniom i rozkazom służbowym przełożonych, mogącym kształtować i zmieniać bez jego zgody treść istotnych elementów stosunku służbowego (stanowisko, uposażenie, miejsce i czas pracy, zakres podporządkowania). Przełożony policjanta ma prawo doboru personelu jednostronnymi aktami. Ustawowe przesłanki zmiany treści stosunku służbowego policjanta, polegającej na przeniesieniu go na niższe stanowisko służbowe, zostały skonstruowane w sposób, który z jednej strony chroni policjanta przed dowolnością działań przełożonego, ale z drugiej strony pozostawia też przełożonemu swobodę wyboru między przeniesieniem na niższe stanowisko służbowe policjanta niewyrażającego na to przeniesienie zgody albo całkowitym zwolnieniem go ze służby. Przepis art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji stanowi bowiem, że policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne stanowisko równorzędne, natomiast przepis art. 38 ust. 4 ustawy o Policji mówi o tym, że policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe z przyczyn określonych w ustępie 2, może być zwolniony ze służby. Zdaniem sądu, ocena możliwości mianowania policjanta na inne równorzędne stanowisko, należy do przełożonego. Nie ulega wątpliwości, zdaniem sądu, że w sprawie zaistniała przyczyna dla której przełożony skarżącego mógł orzec o przeniesieniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe. W sprawie jest bezspornym, że na mocy rozkazu organizacyjnego Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...].04.2011r. uległ likwidacji Wydział Administracyjno – Gospodarczy, którego naczelnikiem był skarżący, przy czym stanowisko naczelnika było jedynym stanowiskiem policyjnym w wydziale. W miejsce w/w wydziału utworzony został Zespół Administracyjno – Gospodarczy składający się wyłącznie z etatów cywilnych. Jak wynika z akt administracyjnych, skład etatowy utworzonego w miejsce wydziału zespołu, stanowią wyłącznie stanowiska pracowników korpusu służby cywilnej oraz stanowiska nieobjęte mnożnikowym systemem wynagradzania. Brak jest zatem w strukturze utworzonego zespołu, stanowiska policyjnego, na które można byłoby mianować komisarza G. G. Stawiany przez skarżącego zarzut "pozorności" likwidacji dotychczas zajmowanego stanowiska, jest chybiony. Zmiany organizacyjne wynikają wprost z Zarządzenia KMP w B. Nr [...], którego ocena "wymyka się" spod kontroli sądu w niniejszej sprawie. Uzupełniająco przeprowadzony przez sąd administracyjny dowód z treści struktur organizacyjnych jednostki KMP w B. według stanu na datę wydania opisanego wyżej rozkazu organizacyjnego ([...].04.2011r.) oraz stanu na dzień wydania ostatecznego rozkazu o przeniesieniu skarżącego na niższe stanowisko służbowe (konkretnie na dzień 31.07.2011r.) w powiązaniu z wynikającymi z akt administracyjnych "przesunięciami" kadrowymi w obrębie Komendy Miejskiej Policji w B. w przedziale czasowym pomiędzy wyżej wymienionymi datami granicznymi, potwierdzają, że nie było możliwości mianowania skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe. Zauważyć należy, że stosownie do treści Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6.12.2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U z 2001r. Nr 152, poz. 1732 ze zmianami), stanowiskami równorzędnymi ze stanowiskiem naczelnika wydziału komendy miejskiej policji, są jedynie stanowiska eksperta, komendanta komisariatu oraz radcy prawnego (vide: załącznik numer 2 w/w rozporządzenia). Z uwagi, przy tym, na to, iż nabór na stanowisko komendanta komisariatu odbywa się w drodze konkursu a także ze względu na to, iż skarżący nie ma uprawnień radcy prawnego, możliwości znalezienia dla skarżącego innego wolnego równorzędnego stanowiska do uprzednio zajmowanego stanowiska naczelnika wydziału, były ograniczone. Z akt sprawy wynika, że w okresie od 14.04.2011r. do 31.07.2011r. "rozdysponowano" trzema równorzędnymi do stanowiska naczelnika wydziału KMP wakatami: stanowiskiem Komendanta Komisariatu Policji w Z. (przy czym skarżący nie przystąpił do konkursu), stanowiskiem Naczelnika Wydziału Sztab Policji KMP (wakat wystąpił w okresie od 18.06.2011r. do 19.06.2011r., a w dniu 20.06.2011r. mianowano na to stanowisko dotychczasowego zastępcę naczelnika tego wydziału) i stanowiskiem eksperta Wydziału Prezydialnego, Kadr i Doskonalenia Zawodowego KMP (z dniem 16.05.2011r. przemianowany został etat specjalisty na etat eksperta, a przemianowanie było związane z podwyższeniem rangi etatu zajmowanego przez podkomisarz R. G.). Żaden z wakatów na stanowiskach równorzędnych do zajmowanego przez skarżącego, nie wystąpił więc w dacie rozkazu personalnego organu I instancji i w dacie rozkazu personalnego organu II instancji. Nie jest przy tym rolą sądu administracyjnego podważanie trafności dokonanego przez przełożonego wyboru konkretnych funkcjonariuszy na wakujące stanowiska. Sąd administracyjny dokonując kontroli legalności rozkazu personalnego, nie może wkraczać w politykę kadrową policji. Zawarte w ostatnim piśmie procesowym skarżącego (złożonym na rozprawie w dniu 16.02.2011r.) zastrzeżenia wobec kompetencji wymienionych w nim funkcjonariuszy, nie wymagają zajmowania przez sąd stanowiska. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, bez znaczenia dla oceny sprawy są przesunięcia "kadrowe" w Komendzie Miejskiej Policji w B. mające miejsce przed likwidacją Wydziału Administracyjno – Gospodarczego tj. w okresie przed zaistnieniem przesłanki przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe. Żadnemu z funkcjonariuszy policji nie przysługuje bowiem roszczenie o mianowanie na stanowisko ściśle odpowiadające jego wykształceniu i kwalifikacjom. Stąd wniosek skarżącego o przedstawienie przez organ informacji o wolnych stanowiskach w Komendzie Miejskiej Policji w B. przed dniem 14.04.2011r. i przesunięciach etatowych w okresie od 28.02.2011r. do 13.05.2011r., nie mógł być uwzględniony. Od strony procesowej zaskarżone decyzje także nie naruszyły prawa w sposób mogący mieć wpływ na wynik postępowania. Wbrew stanowisku strony, skarżący miał zapewniony udział w postępowaniu, zapoczątkowanym pierwszą czynnością procesową, jaką był przeprowadzona w dniu 2.05.2011r. rozmowa z przełożonym, przedstawiająca propozycję przeniesienia na niższe stanowisko służbowe z zachowaniem dotychczasowego wynagrodzenia. Rozkaz personalny organu I instancji został wydany po złożeniu przez skarżącego wyjaśnień i ustosunkowaniu się wobec propozycji przeniesienia na niższe stanowisko służbowe. Skład orzekający w niniejszej sprawie opowiada się za taką linią orzecznictwa, która naruszenia art. 10 kpa, nie traktuje w sposób automatyczny, upatrując w nim bezwzględnego uchybienia zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu, w sytuacjach, gdy organ formalnie nie wystosował do strony zawiadomienia o możliwości zapoznania się z aktami i zajęcia końcowego stanowiska, ale złożenie wyjaśnień miało miejsce. Dopiero wykazanie przez stronę, że brak powiadomienia jej o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zajęcia stanowiska oraz złożenia ewentualnych wniosków dowodowych, uniemożliwił podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, mogącej mieć przy tym wpływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 kpa. Nie zostały też naruszone w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, reguły administracyjnego postępowania dowodowego. Zmiana treści stosunku służbowego policjanta, dokonywana jednostronnymi rozkazami przełożonego, w głównej mierze opartymi na uznaniu, nie wymaga przeprowadzania czynności dowodowych. Przełożony ma wiedzę o sytuacji kadrowej podległej mu jednostki i dokonuje według uznania, właściwego dla opanowania konkretnej sytuacji, doboru personelu. Wniosek o rozważenie własnej kandydatury przy podejmowaniu przez przełożonego decyzji, nie jest wnioskiem dowodowym. Końcowo sąd nadmienia, że w trakcie postępowania sądowego, doszło do wydania postanowienia o niedopuszczeniu R. S. – Naczelnika Wydziału Prezydialnego, Kadr i Doskonalenia Zawodowego Komendy Miejskiej Policji w B., do uczestnictwa w postępowaniu sądowym w charakterze pełnomocnika organu. Jak słusznie zauważył pełnomocnik skarżącego, pani R. S. jako pracownik Komendy Miejskiej Policji w B. tj. organu I instancji (vide: przyznanie do protokołu rozprawy – k. 46 odwrót akt), nie mogła skutecznie reprezentować Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. Zgodnie z treścią art. 35 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pełnomocnikiem państwowej lub samorządowej jednostki organizacyjnej, osoby prawnej lub przedsiębiorcy, może być pracownik tejże jednostki, osoby prawnej lub tego przedsiębiorcy albo ich organu nadrzędnego. Przepis art. 6 "f" ustawy o Policji, przywołany w pełnomocnictwie (k. 22 akt sądowych), nie modyfikuje ani nie wyłącza proceduralnych reguł działania przed sądem przez pełnomocników. Z uwagi na fakt, że pewien odcinek postępowania sądowego miał miejsce z udziałem niewłaściwie umocowanej osoby, w postanowieniu odmawiającym dopuszczenia do udziału w charakterze pełnomocnika, orzeczono jednocześnie o pominięciu czynności związanych z reprezentowaniem przez R. S. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (vide: treść postanowienia sądu – k. 46 odwrót akt). Proceduralna niemożność reprezentowania organu przed sądem, nie oznacza jednak – wbrew temu, co twierdzi strona skarżąca – że nie można uznać za dowód z dokumentu, struktur jednostki organizacyjnej KMP w B., podpisanych przez R. S. jako Naczelnika Wydziału Prezydialnego, Kadr i Doskonalenia Zawodowego KMP w B., a przedłożonych sądowi w wykonaniu zobowiązania sądu z dnia 1.12.2011r. (vide: protokół z rozprawy – k. 25 – 25 odwrót akt). Jednocześnie ze względu na to, że w postępowaniu sądowym Komendant Wojewódzki Policji w B. równolegle od początku był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego, nie zaszła potrzeba powtarzania czynności postępowania dokonanych wcześniej. Mając powyższe na uwadze, Sąd nie znajdując podstaw do tego by uchylić zaskarżoną decyzję, skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).