II SA/Bk 700/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi R. W. na niewykonanie wyroku WSA w Warszawie w sprawie o sygnaturze akt II SA/Wa 1229/09 oddala skargę Decyzją z dnia [...] marca 1998 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w S. przyznał R. W. równoważnik za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem dwóch norm zaludnienia. Równoważnik ten przyznany został od dnia 1 stycznia 1998 r. W dniu [...] marca 2006 r. Komendant Miejski Policji w S. wydał, na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. Nr 98 z 2000 r., poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 97 ust. 5 cyt. ustawy o Policji w związku z § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2246), decyzję nr [...], mocą której stwierdził z dniem 31 grudnia 2005 r. wygaśnięcie powyżej opisanej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 1998 r. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, iż przepisy rozporządzenia nowelizującego pozbawiły emerytów i rencistów policyjnych uprawnień do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego, a więc spowodowały bezprzedmiotowość dotychczasowego stosunku prawnego, opartego na prawomocnym orzeczeniu o przyznaniu tego świadczenia. Na powyższą decyzję Pan R. W. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1229/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wygaśnięcia decyzji przyznającej Panu R. W. prawo do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] oraz stwierdził nieważność decyzji Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] grudnia 2005 r. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w sprawie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Sąd stwierdził, że decyzja z dnia [...] marca 2006 r., nr [...] o wygaśnięciu decyzji przyznającej równoważnik za remont lokalu wypłacany corocznie, wydana została z rażącym naruszeniem przepisu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 16 lutego 2010 r. Skarżący w dniu [...] maja 2010 r. przesłał P. Komendantowi Policji w B. pismo, w którym zawarł wniosek o wypłatę równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz załączył odpis powyższego wyroku. W odpowiedzi organ stwierdził, że Sąd ocenił zaskarżone rozstrzygnięcie jedynie pod kątem formalnym, nie polecając jednak wypłaty żądanego przez Skarżącego świadczenia. Następnie, decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w S. cofnął od dnia 1 stycznia 2006 r. uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznanego Panu R. W. decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] marca 1998 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z [...]07.2010r. utrzymał w mocy powyższą decyzję Komendanta Miejskiego Policji w S. Wyrokiem z dnia 16.11.2010r. II SA/Bk 589/10 WSA . Policji w Suwalkachr. w sprawie sygn. II SA/Bk 589/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę R. W. Wyrok jest prawomocny. Pan R. W. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił P. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w B. niewykonanie wyroku z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1229/09. Postanowieniem z dnia 9 września 2010 r. sygn. II SA/Wa 1290/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku zgodnie z właściwością miejscową. W odpowiedzi na skargę organ działając przez swojego pełnomocnika wniósł o jej oddalenie oraz stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organy działały bez opieszałości, dotrzymując wszelkich terminów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Pełnomocnik organu wskazał również, że fakt uchylenia zaskarżonych decyzji nie implikował obowiązku wypłaty równoważnika, gdyż wyrok uchylający dotyczył jedynie zagadnień formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga dotyczyła niewykonania, przez organ, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie II SA/Wa 1229/09. Ponieważ skarga została przekazana do rozpoznania tutejszemu Sądowi, to Sąd będąc zobowiązany postanowieniem o przekazaniu na podstawie art. 59§ 2 ppsa, był zobligowany rozpoznać ją merytorycznie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi jest uprzednie pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Warunek ten został w niniejszej sprawie spełniony, albowiem skarżący w dniu 19 maja 2010 r. wystosował do P. Wojewódzkiego Komendanta Policji w B. pisemne wezwanie do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt. II SA/Wa 1229/09. Zasadniczą przesłanką zastosowania art. 154 p.p.s.a. i wymierzenia organowi grzywny jest ustalenie, że do dnia wniesienia skargi organ pozostaje w bezczynności w wykonaniu wyroku uchylającego zaskarżone rozstrzygnięcie. Sąd administracyjny, oceniając zasadność skargi na niewykonanie wyroku, bierze zatem pod uwagę stan istniejący w czasie jej wnoszenia. Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (vide: wyrok NSA z dnia 30.05.2001r. sygn. akt II SA 2015/00 niepubl.). W niniejszej sprawie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że P. Wojewódzki Komendant Policji w B. pozostaje w bezczynności w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt. II SA/Wa 1229/09. Zdaniem Sądu, oceniając niewykonanie wyroku, należy mieć na uwadze przede wszystkim atrybut wykonalności orzeczenia. Ocena przesłanek wynikających z art. 154 § 1 ppsa powinna być poprzedzona rozważeniem istnienia atrybutu wykonalności orzeczenia sądowego, którego niewykonanie zostało zaskarżone. Wyrok sądowy stwierdzający nieważność decyzji nie posiada atrybutu wykonalności, ponieważ ma na celu jedynie wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej decyzji organu administracji. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Wyrokiem z dnia 11.12.2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...].05.2009r. i decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...].04.2009r. oraz stwierdził nieważność decyzji Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...].03.2006r. stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 31.12.2005r. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w sprawie równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Przyczyną podjęcia, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, takiego rozstrzygnięcia było wytknięcie Komendantowi Miejskiemu Policji w S., iż decyzję z dnia [...].03.2006r. wydał z rażącym naruszeniem prawa procesowego tj. art. 162 § 1 pk 1 k.p.a. Inaczej mówiąc wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy rozumieć ten sposób, że organ nie mógł zastosować przepisu art. 162 §1 pkt 1 k.p.a. do stwierdzenia wygaśnięcia wcześniejszej decyzji przyznającej równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego. Mógł to uczynić, ale na innej podstawie prawnej. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie oznaczał natomiast – wbrew mylnemu stanowisku Skarżącego – że z chwilą jego prawomocności "ożyło" prawo Skarżącego do wypłaty na jego rzecz równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Słusznie podnosi organ, w odpowiedzi na skargę, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie nałożył na Komendanta Komendy Wojewódzkiej Policji w B. żadnego zobowiązania do wypłaty równoważnika pieniężnego. Wyrok powyższy regulował sprawę w aspekcie formalno-decyzyjnym, co skutkowało wydaniem następnej decyzji, w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Decyzją następną byłą decyzja z dnia [...].06.2010r. Komendanta Miejskiego Policji w S., mocą której cofnięto R. W. z dniem 1 stycznia 2006r. uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, przyznanego decyzją z dnia [...].03.1998r. Ta decyzja została utrzymana w mocy przez organ II instancji oraz została zaakceptowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (sygn. akt II SA/Bk 589/10) i jest prawomocna. Chodziło, zatem, o pozbawienie Skarżącego prawa do równoważnika pieniężnego, ale w innej formie prawnej niż to uczynił pierwotnie Komendant Miejski Policji w S. decyzją z dnia [...].03.2006r. Zarzucając organowi niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11.12.2009r. (II SA/Wa 1229/09) Skarżący zdaje się, nie rozumie istoty tego orzeczenia. Skoro, jak wyżej wskazano, wyrok ten nie posiadał atrybutu wykonalności, to nie można było zarzucić jego niewykonania. Mając na względzie powyższe, stosownie do art. 151 ppsa, skarga podlegała oddaleniu.