II SA/Bk 719/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A. M. na uchwałę Rady Miejskiej B. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę W dniu [...] maja 2011 r. Rada Miejska B. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki B. (odcinek od ul. [...] do ul. [...]) w B., obejmującego obszar o powierzchni około 33 ha, w tym m.in. działkę oznaczoną geodezyjnym numerem ewidencyjnym [...]. Działka powyższa stanowi współwłasność A. M. i została w planie oznaczona symbolem 2.1MN,ZP oraz 3.2ZP,Zz. Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. A. M., powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), wezwała Radę Miejską B., do usunięcia naruszeń prawa w odniesieniu do ww. działki, jednakże jej wezwanie pozostawiono bez odpowiedzi. Wobec powyższego A. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przedmiotową uchwałę Rady Miejskiej B., zarzucając jej: - niezgodność co do obszaru objętego projektem planu w stosunku do obszaru objętego uchwałą o przystąpieniu do uchwalania planu Rady Miasta w B. nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r.; - naruszenie zasad sporządzania planu określonych w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") w związku z naruszeniem § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. na skutek braku określenia minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek uzyskiwanych w wyniku scalenia i podziału nieruchomości; - naruszenie art. 9 ust. 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niezastosowanie się do zapisów obowiązującego "Studium zmiany uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B.". Została wydana w oparciu o nieaktualną mapę zasadniczą. Pominięto zmiany przeznaczenia terenów położonych wzdłuż rzeki B. (inwestycja M. w B.); - naruszenie art. 1 ust. 1, 2 u.p.z.p. poprzez niezastosowanie zasad wynikających z tego przepisu przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działki o nr ew. [...], oraz o nr. ew. [...]; - naruszenie art. 6 u.p.z.p. poprzez ograniczenie i niekorzystny wpływ ustaleń przyjętych w planie na wykonywanie prawa własności przez właścicieli nieruchomości sąsiednich, tj. działek o nr ew. [...], oraz o nr. ew. [...]; - naruszenie art. 2, art. 21 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 Konstytucji RP, poprzez zarezerwowanie pasa terenu o szerokości 10 m i przeznaczenie tego gruntu pod pas izolacyjny na działce o nr. ew. [...], bez przeznaczenia tego terenu na cel publiczny, co skutkuje brakiem możliwości utworzenia takiego pasa; - naruszenie art. 140 K.c. i 144 K.c. poprzez naruszenie prawa sąsiedzkiego postanowieniami planu, a mianowicie ustalenie 10 metrowego pasa izolacyjnego pomiędzy częścią usługową, a mieszkaniową wiedząc, że taki pas nie powstanie, ponieważ inwestor posiadający pozwolenie na budowę myjni samochodowej na działce [...] wchodzącej w skład obszaru oznaczonego w planie miejscowym 1.1U nie został zobowiązany do jego zrealizowania; - naruszenie art. 14 ust. 5 i art. 16 u.p.z.p. w zw. z § 10 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - mapa zasadnicza przyjęta do opracowania planu miejscowego zawiera istotne błędy. Teren położony wzdłuż rzeki B. powinien być oznaczony jako teren inwestycyjny. Zgodnie z warunkami zabudowy wydanymi 1986 r. zezwalającymi na realizację inwestycji polegającej na budowie kolektora ciepłowniczego, dla M. w B. Na mapie zasadniczej nie jest naniesiona droga ułożona z płyt betonowych ciągnąca się wzdłuż kolektora ciepłowniczego na całej jego długości. Ponadto, teren na dołączonej do miejscowego planu mapie zasadniczej oznaczony jako obszar 1.1 U, nie jest podzielony na dwie części, tj. na działkę o nr. [...], oraz 2., oraz pominięto drogę uwidocznioną na mapach zasadniczych; - naruszenie art. 17 w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niepowtórzenie przez organ czynności planistycznych w wymaganym zakresie mimo naniesionych uwagach do niego przez Prezydenta Miasta B. Z uwagi na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi szczegółowo rozbudowano podniesione zarzuty oraz wskazano między innymi, że przedmiotowy plan narusza interes prawny skarżącej, bowiem jako współwłaścicielka ww. działki doznaje ona ograniczeń w swobodnym jej zagospodarowaniu. W dniu [...] grudnia 2007 r. uzyskano bowiem pozwolenie na budowę 5 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej na przedmiotowej działce, a plan tego nie uwzględnia. Ponadto wskazano, że zgodnie z pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], w 1989 r., na wniosek M. w B., doszło do podziału działki o nr [...] na dwie działki o nr [...] i [...] i zostało to uwidocznione na mapie zasadniczej. Tym samym inwestor (M. w B.) sam określił, jaki jest mu potrzebny obszar do zrealizowania inwestycji wymienionej w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 1986 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji budowlanej, znak: [...]. Powierzchnia ta wynosi 1136 m2 i powinna zostać wyłączona z produkcji rolniczej działki o nr [...] na podstawie ustawy z dnia 17 maja 2009 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne – art. 22 ust. 2 i 3 w zw. z art. 48 ust. 1 pkt 5. W planie miejscowym fakt ten został pominięty, o czym świadczy jego § 38 ust. 1 i ust. 7. Planista zataił zatem fakt wyłączenia terenów z produkcji rolniczej, na których znajdują się urządzenia ciepłownicze. Zmiana ich przeznaczenia z terenów inwestycyjnych na tereny zielone wymagałaby bowiem ich wykupu. Tym samym planista działał na szkodę współwłaścicieli działki nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze. W piśmie procesowym z dnia 17 marca 2016 r. skarżąca odniosła się szczegółowo do stanowiska organu wyrażonego w odpowiedzi na skargę i dodatkowo podniosła szereg zarzutów dotyczących między innymi szerokości ul. [...] oraz przeznaczenia działek o nr [...], [...], [...], [...]. W ocenie strony skarżącej, działka o nr [...] winna się znaleźć w planie na obszarze oznaczonym symbolem 1.1U (zabudowa usługowa). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skargę na przedmiotową uchwałę złożyła także R. K., jednakże postanowieniem WSA w Białymstoku z dnia 21 grudnia 2015 r. została ona odrzucona i orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 16 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania aktu. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej B. z dnia .. maja 2011 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części doliny rzeki B. (odcinek od ul. [...] do ul. [...]) w B., obejmującego obszar o powierzchni około 33 ha, w tym m.in. działkę oznaczoną geodezyjnym numerem ewidencyjnym [...]. Działka powyższa stanowi współwłasność A. M. i została w planie oznaczona symbolem 2.1MN,ZP oraz 3.2ZP,Zz. Uchwała ta została zaskarżona przez A. M. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm., dalej "u.s.g." – stan prawny na datę wniesienia skargi). Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W okolicznościach niniejszej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Uchwała Rady Miejskiej B. jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżąca dopełniła też wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które zostało złożone w siedzibie organu w dniu [...] września 2015 r. i organ się do niego nie ustosunkował. Skargę do Sądu na przedmiotową uchwałę wniesiono w dniu 29 października 2015 r., a zatem zachowany został 60 dniowy termin na wniesienie skargi wynikający z powołanego art. 53 § 2 p.p.s.a. Rozpatrując skargę na uchwałę wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. należy zbadać, czy interes prawny skarżącego został naruszony, albowiem dopiero ustalenie, że doszło do naruszenia interesu prawego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy. Skarżąca jest współwłaścicielem działki oznaczonej geodezyjnym numerem ewidencyjnym [...], położonej na obszarze objętym postanowieniami planu. Posiada więc ona interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy planu dotyczą nieruchomości położonej na obszarze nim objętym i wpływają na sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości. Zgodnie z postanowieniami przedmiotowego planu miejscowego działka ta znajduje się na terenie oznaczonym symbolami 2.1MN,ZP (teren zabudowy mieszkaniowej i teren zieleni urządzonej) oraz 3.2ZP,ZZ (teren zieleni urządzonej i potencjalny teren zalewowy doliny rzeki B.). Mając więc na uwadze powyższe zapisy planu Sąd uznał, że uchwalony przez Radę Miejską B. przedmiotowy plan narusza bezpośrednio interes prawny skarżącej, gdyż przeznaczenie danego terenu w planie pozostaje w sprzeczności z zamierzeniem inwestycyjnym strony skarżącej, która chce, aby jej działka miała przeznaczenie usługowe (U). Na samym początku podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Przepis art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązujący w dacie uchwalania planu (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.; dalej: u.p.z.p.) stanowi zaś, że plan miejscowy jest powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Z regulacji tej wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały jest każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i każde naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Naruszenie natomiast trybu sporządzania planu będzie przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały tylko w takim przypadku, gdy naruszenie to ma charakter istotny. W doktrynie przyjmuje się, że tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmują organy w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego. W pierwszej kolejności będzie to podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.), następnie czynności określone w art. 17 u.p.z.p., a na koniec podjęcie uchwały o uchwaleniu planu wraz z rozstrzygnięciem o sposobie rozpatrzenia uwag (art. 20 ust. 1 u.p.z.p.). Zauważenia jednak wymaga, że w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. mowa jest o istotnym naruszeniu trybu postępowania, przez które należy rozumieć takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania ma miejsce również wtedy, gdy organy planistyczne naruszają formalne prawa określonych w ustawie podmiotów, nawet jeśli merytoryczna treść ustaleń planu jest zdeterminowana innymi okolicznościami, np. uregulowaniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jeśli zaś chodzi o zasady sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., to są to wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy, a więc dotyczą one problematyki merytorycznej, związanej ze sporządzeniem planu. Zaliczyć do nich należy zawartość aktu planistycznego (część tekstową i graficzną, prognozę oddziaływania na środowisko – art. 15 ust. 1 u.p.z.p., art. 17 pkt 4 u.p.z.p., art. 20 ust. 1 u.p.z.p.), przedmiot (art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p.) i standardy dokumentacji planistycznej w postaci materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosownych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobów dokumentowania prac planistycznych (przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1587). Naruszenie natomiast właściwości organów w zakresie sporządzania planu miejscowego, w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p., polega na wkroczeniu organu sporządzającego projekt planu w kompetencje organu stanowiącego. W sprawie niniejszej, co wymaga podkreślenia, działanie takie nie miało miejsca. Przechodząc do oceny prawidłowości trybu sporządzania kwestionowanego planu, w ocenie Sądu stwierdzić trzeba, że organ nie naruszył w sposób istotny trybu sporządzenia przedmiotowego planu miejscowego. Niezasadny jest zarzut skargi, że występuje niezgodność obszaru objętego planem z obszarem określonym w uchwale intencyjnej z dnia 6 grudnia 2004 r. W obu przypadkach obszar objęty planem jest tożsamy, a od strony południowej, inaczej niż twierdzi skarżąca, granica ta przebiega wzdłuż [...] i nie obejmuje tej ulicy (patrz: załącznik graficzny do uchwały z dn. [...] grudnia 2004 r. – k. 11 akt sądowych oraz załącznik graficzny do planu – k. 35 akt adm.). Sąd podziela także stanowisko organu, że plan jest zgodny zarówno w części tekstowej jak i graficznej z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego B. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej B. z dnia [...] listopada 1999 r., zmienionego uchwałami: Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. ( Nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r., Nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. oraz Nr [...] z dnia [...] września 2008 r. W tej mierze skarżąca zarzuca, że występuje niezgodność z przeznaczeniem obszaru oznaczonego w planie symbolem 1.1U z przeznaczeniem tego terenu w Studium. W ocenie Sądu, zarzut ten jest niezasadny. Obszar oznaczony w planie symbolem 1.1U i obejmujący część działek [...] i [...], w Studium oznaczony jest jako pozostałe tereny niezabudowane do utrzymania i przekształceń. Powyższe oznacza, że organ mógł je przekształcić w tereny o przeznaczeniu usługowym. Uzasadnieniem dla takiego rozstrzygnięcia było to, że zabudowa usługowa ma oddzielać hałas dobiegający ze zbiegu ulic [...] i [...] od terenów przeznaczonych do zabudowy mieszkaniowej, w tym i do działki o nr [...]. Ponadto, jak wynika z materiału dowodowego, właściciel obszaru oznaczonego symbolem 1.1U, jeszcze przez uchwaleniem planu, zlokalizował tam myjnię samochodową na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Zresztą, w Studium działka skarżącej położona jest na tym samym obszarze, co działki [...] i [...], a jednak i w stosunku do niej nastąpiło przekształcenie i dopuszczono do częściowej jej zabudowy zabudową mieszkaniową. Niezasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 17 w zw. z art. 28 ust. 2 u.p.z.p. poprzez niepowtórzenie przez organ czynności planistycznych w wymaganym zakresie mimo naniesionych uwagach do niego przez Prezydenta Miasta B. Jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 2 października 2012 r. w sprawie II OSK 1426/12, decydującym dla ewentualnej konieczności ponowienia procedury planistycznej jest charakter i rozmiar dokonanych zmian. W sytuacji, gdy będą one miały charakter jednostkowy, niewywierający wpływu na sytuację prawną sąsiednich nieruchomości, mogą one zostać wprowadzone bez konieczności ponowienia procedury planistycznej. Dopiero bowiem wprowadzenie zmian o charakterze ogólniejszym oraz w sytuacji istnienia konfliktu interesów różnych grup właścicieli działek położonych na obszarze objętym zmianami, powtórzenie czynności planistycznych w tym zakresie należy uznać za konieczne. W stanie faktycznym niniejszej sprawy zmiany dotyczyły działek o nr [...] i [...] i polegały na przesunięciu przebiegu linii rozgraniczających (na korzyść właścicieli tych działek), a zatem zmiany te nie naruszyły interesów osób trzecich i nie wymagały ponowienia procedury. Pozostałe zarzuty skargi odnoszą się do zasad sporządzenia planu i są, w ocenie Sądu, także niezasadne. Niezasadny jest zarzut dotyczący braku określenia w planie minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek uzyskiwanych w wyniku scalenia i podziału nieruchomości. Jak trafnie bowiem wskazano w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 45/13, art. 15 ust. 2 u.p.z.p. stanowi normę o charakterze ius cogens, dlatego też organ gminy podejmujący uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może pominąć żadnego z elementów określonych tym przepisem, o ile na terenie objętym planem zachodzą okoliczności faktyczne uzasadniające dokonanie takich ustaleń. Z kolei w wyroku NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 814/12, jednoznacznie wskazano, że przepis art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. należy rozumieć w ten sposób, iż określenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości jest obowiązkowe wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność. W stanie faktycznym sprawy potrzeba taka nie zaistniała. Jak wskazano w § 5 planu, obszar objęty planem stanowi fragment otwartego krajobrazu doliny rzeki B. W § 16 ust. 1 uregulowano zaś, że na obszarze objętym planem nie wyznacza się obszarów do scalenia i podziału nieruchomości. W ust. 2 tego przepisu postanowiono dodatkowo, że linie rozgraniczające tereny, z wyłączeniem terenów publicznych, nie stanowią podstawy do przeprowadzenia obligatoryjnego podziału w miejscu ich przebiegu. Ust. 3 omawianego przepisu stanowi natomiast, że dopuszcza się podziały geodezyjne oraz łączenie działek służące poprawie warunków zagospodarowania działek sąsiednich. Zdaniem więc Sądu podzielić należy stanowisko organu, że zarówno charakter obszaru objętego planem, polegający na faktycznym zakazie zabudowy przeważającej jego części, jak również brak potrzeby wyznaczania obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, spowodował, że brak było potrzeby określania szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych tym planem. Niezasadne są, w ocenie Sądu, także zarzuty, iż plan sporządzono na nieaktualnej mapie zasadniczej oraz, że pominięto zmianę przeznaczenia terenów położonych wzdłuż rzeki B. (inwestycja M. w B.). Jak wyjaśnił organ, w związku z prowadzonymi pracami planistycznymi dwukrotnie pozyskano arkusze map numerycznych: w formacie DWG w dniu [...] maja 2007 r. oraz w formacie DXF z mapy zasadniczej w dniu [...] marca 2010 r. Skoro więc prace nad sporządzeniem projektu planu trwały w okresie pomiędzy listopadem 2004 r. i majem 2011 r., to pozyskane mapy w 2007 r. i 2010 r. traktowane muszą być jako mapy aktualne. Również wykorzystanie do sporządzenia planu miejscowego urzędowych arkuszy map numerycznych spełnia wymóg ustawowy z art. 16 ust. 1 u.p.z.p.. Jak bowiem wskazał NSA w wyroku z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II OSK 2023/14, wymóg ten jest spełniony, jeśli rysunek planu miejscowego został sporządzony na dokumentach odpowiadających w swej treści urzędowym kopiom tych map, w tym sporządzonych z wykorzystaniem technik komputerowych oraz urzędowych kopii tych map nadesłanych organom gminy w formie elektronicznej. Aktualności mapy, na której sporządzono ostatecznie rysunek planu, nie podważa zarzut skarżącej, że nie uwzględnia ona zmiany przeznaczenia terenów położonych wzdłuż rzeki B. w zakresie, jaki obejmuje przebieg sieci energetycznej (należącej do M. w B.). Jak wyjaśnił bowiem organ i jak wynika z przedmiotowego rysunku planu, istniejąca i projektowana sieć energetyczna ma przebiegać jedynie na terenach oznaczonych symbolami 3.1ZP,Zz oraz 3.2ZP,Zz. Została ona wybudowana jeszcze w 2004 r., przed podjęciem uchwały intencyjnej i przebiega wzdłuż biegu rzeki B. W przypadku działki skarżącej o nr [...], sieć ta przebiegała i nadal będzie przebiegać w południowej jej części, objętej przeznaczeniem o symbolu 3.2ZP,Zz. Plan zaś dla obszaru, po którym przebiega ta linia, wprowadził przeznaczenie "tereny zieleni urządzonej" i "potencjalne tereny zalewowe rzeki B.", a zatem to te przeznaczenie odzwierciedlać musi rysunek planu. Takie jest zamierzenie autorów planu i taki stan oddaje rysunek planu. Podobnie rzecz się ma z wyłożoną płytami betonowymi powierzchnią przebiegającą wzdłuż istniejącej sieci energetycznej. Brak wykazania jej na rysunku planu nie powoduje, że użyta mapa jest nieaktualna. Powierzchnia ta nie jest bowiem drogą, w stosunku do której zachodziła potrzeba jej wykazywania w przedmiotowym rysunku. Na ocenę powyższą nie wpływa także fakt, że z rysunku planu trudno doszukać się granicy w postaci linii oddzielającej pomiędzy działkami [...] i [...]. Wprawdzie jest to uchybienie, które jednak nie wpływa na prawidłowość postanowień planu. Przechodząc do analizy pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że sprowadzają się one do tego, że skarżąca nie godzi się z objęciem w planie jej działki o nr [...] obszarami o przeznaczeniu 2.1MN,ZP i 3.2ZP,Zz. Z jednej strony zarzuca organowi, że nie uwzględnił on faktu, że dysponuje ona decyzją ostateczną z 2007 r. o pozwoleniu na budowę na działce o nr [...], 5 budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej, z drugiej zaś strony twierdzi, że chciałaby, aby w planie jej działka miała przeznaczenie usługowe. W ocenie Sądu, zarzuty te są niezasadne. Zgodnie bowiem z art. 65 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 u.p.z.p., ostateczne decyzje o pozwoleniu na budowę nie podlegają stwierdzeniu ich wygaśnięcia w sytuacji, gdy dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Powyższe oznacza, że postanowienia przedmiotowego planu nie wpłynęły na realizację uprawnień skarżącej wynikających z posiadanego pozwolenia na budowę. Zdaniem Sądu, organ zasadnie nie określił dla działki o nr [...]przeznaczenia określonego symbolem 1.1U, jak to uczynił częściowo dla działek o nr [...] i [...]. W przypadku tych dwóch działek o takim przeznaczeniu zadecydowało ich położenie u zbiegu ulic, potrzeba obniżenia hałasu dobiegającego z tych ulic względem dalszych działek objętych planem, jak również ich faktyczne użytkowanie wynikłe z wydanych wcześniej decyzji o pozwoleniu na budowę. Zauważenia także wymaga, że obie działki uzyskały takie przeznaczenie w planie tylko na części swojej powierzchni, bowiem pozostała ich część objęta została przeznaczeniem o symbolu 3.2ZP,Zz. Teren o takim przeznaczeniu zaczyna się od [...] i biegnie wzdłuż rzeki B. po jej stronie północnej, na całej długości obszaru objętego planem. Jest to zabieg celowy, mający za zadanie ochronę tej rzeki i potencjalnych jej terenów zalewowych przed jakąkolwiek degradacją. Twierdzenie więc, że obszar działki [...] objęty symbolem 3.2ZP,Zz, mógłby być inny niż przyjęto w planie, jest niczym nie uzasadnione. Działka ta nie jest bowiem położona u zbiegu ulic, a ponadto wszystkie działki znajdujące się na północ od rzeki B., znalazły się w tym obszarze. Szerokość zaś tego terenu wynika wprost z warunków, jakie panują w dolinie rzeki B. Zresztą obszar ten odpowiada obszarowi wyznaczonemu w Studium. Jeśli zaś chodzi o obszar działki [...] objęty przeznaczeniem o symbolu 2.1MN,Zp, to stwierdzić należy, że w tym przypadku o jego wielkości i przeznaczeniu zadecydowały także względy faktyczne wynikające z położenia działki. Od północy tego obszaru przebiega ul. [...], za którą znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zaś od południa obszar ten przylega do obszaru 3.2ZP,Zz, czyli potencjalnych terenów zalewowych rzeki B. Na obszarze 2.1MN,ZP działki [...] od ulicy [...] dopuszczono zabudowę mieszkaniową z jednoczesnym określeniem nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony południowej, północnej i zachodniej. A zatem stan i przeznaczenie przedmiotowej działki na omawianym obszarze wynika wprost z warunków fizycznych położenia tej działki i jest podobny do pozostałych działek znajdujących się na wschód – patrząc w kierunku ul. [...]. Na wniosek skarżącej organ powiększył obszar podlegający zabudowie celem polepszenia warunków dla tej zabudowy. Mowa jest tu oczywiście o zabudowie mieszkaniowej, gdyż nieprzekraczalne linie zabudowy właściwie tylko na taką zabudowę zezwalają. Powyższe, w ocenie Sądu, jednoznacznie wskazuje, że przy uchwalaniu przedmiotowego planu organ nie naruszył względem działki [...] ani zasady równości ani proporcjonalności. Dodatkowo zauważenia wymaga, że plan przewiduje powstanie na działce o nr [...] pasa zieleni izolacyjnej o szerokości min. 10 m (§ 31 ust. 3 pkt 7 planu). Pas ten oddziela obszar działki o nr [...] oznaczony symbolem 2.1MN,ZP od terenu usługowego oznaczonego symbolem 1.1U. W pasie tym zakazano nawet urządzania miejsc postojowych. Zatem zarzut skarżącej, że pas ten winien stanowić własność Gminy B., jest niezasadny. Niezależnie bowiem kto jest jego właścicielem, teren zieleni izolacyjnej będzie musiał być tam utworzony. Niezasadne są zarzuty skargi dotyczące kwestii związanych z ulicą [...]. Przede wszystkim na wysokości działki [...] ul. [...] nie została objęta przedmiotowym planem, zaś jej odcinek objęty planem jest położony w takiej odległości od działki nr [...], że w żadnej mierze kształt i szerokość tej drogi nie może wpływać na naruszenie interesu strony skarżącej. Skarżąca takiego naruszenia zresztą nie wykazuje. Niezasadny jest też zarzut podniesiony w uzasadnieniu skargi, że działka o nr [...] została prawnie podzielona na dwie o nr [...] i [...] i że nie zostało to uwzględnione w uchwalonym planie. Skarżąca powołuje się w tym zakresie na pismo z dnia [...] stycznia 2013 r., znak: [...], z którego miałoby wynikać, że podział taki nastąpił w 1989 r. W ocenie Sądu, ze zgromadzonego przez organ materiału dowodowego, w tym z wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów wynika, że na datę uchwalania przedmiotowego planu działka o nr [...] nie została podzielona na działki o nr [...] i [...]. Ponadto sama skarżąca, zarówno w piśmie wzywającym organ do usunięcia naruszenia prawa (z dnia [...] sierpnia 2015 r.), jak również w uzasadnieniu skargi, a także w piśmie z dnia .. marca 2016 r., jednoznacznie wskazuje, że mamy do czynienia z działką o nr [...]. Niezasadne są także zarzuty odnoszące się do ewentualnego naruszenia interesu prawnego właścicieli innych działek znajdujących się na obszarze objętym planem. Podkreślenia wymaga, że skarga R. K. będącej współwłaścicielką działki o nr [...] została prawomocnie odrzucona. Ewentualne zaś naruszenie interesu właścicieli innych działek nie może być przedmiotem badania w niniejszym postępowaniu, o ile nie wpływa ono na naruszenie interesu prawnego strony skarżącej. Wykazanie bowiem przez skarżącego naruszenia jego interesu prawnego jest nie tylko warunkiem skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1129/15). Niezasadne są także zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 1 ust. 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 6 u.p.z.p. Przepis art. 1 u.p.z.p. wskazuje co jest przedmiotem ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zasady w nim określone zostały, w ocenie Sądu, w pełni zastosowane w przedmiotowym planie, także i do działki o nr [...]. Jak już bowiem wyżej wskazano, przeznaczenie, jakie zostało ustalone dla tej działki, niczym się nie różni od przeznaczenia pozostałych działek leżących wzdłuż ul.[...]., patrząc w kierunku wschodnim. Zdaniem Sądu, przedmiotowy plan nie narusza także zasad wynikających z art. 6 u.p.z.p. Skarżąca jako współwłaścicielka działki o nr [...] jest uprawniona, na mocy postanowień tego planu, do zagospodarowania tej działki w zakresie uwzględniającym zarówno jej uzasadniony interes, jak też interes właścicieli działek sąsiednich i interes publiczny. Kwestia zaś ewentualnej utraty wartości całości lub części tej działki w związku z objęciem jej obszarem zakazującym budowy, może być przedmiotem odrębnego postępowania na mocy art. 36 i 37 u.p.z.p. Sąd nie podziela także zarzutów skargi odnośnie naruszenia art. 140 K.c. i 144 K.c. oraz art. 164 Konstytucji RP. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 1 Protokołu nr 1, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Ograniczenia te wynikają z przepisów szeregu ustaw, w tym z powołanych już wyżej przepisów u.p.z.p. Co do zasady zatem przyjąć należy, że wprowadzone w zaskarżonej uchwale ograniczenia związane z wykonywaniem przez skarżącą prawa własności są prawnie dopuszczalne i nie stanowią naruszenia prawa przez organ planistyczny. Jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 22 czerwca 2012 r., w sprawie II OSK 878/12, ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca atrybuty właścicielskie, dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania nie nadużyła władztwa planistycznego. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do twierdzenia, że organ przysługującemu mu władztwa planistycznego nadużył. Reasumując, w ocenie Sądu, przy argumentacji jak wyżej, zarzuty skarżącej są niezasadne i wobec tego skarga podlegała oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.