II SA/Bk 729/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków środowiskowych dla przedsięwzięcia oddala skargę Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. 1. Pierwszą decyzją w sprawie z dnia [...] grudnia 2015 r Wójt Gminy P. na wniosek R. K., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie tuczarni trzody chlewnej, w obsadzie 189 DJP, przewidzianej do realizacji na działce o nr geod. [...], położonej w Ł.; 2. Na skutek odwołania złożonego od tej decyzji przez K. P., M. R. oraz T. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. uchyliło tę decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Głównym powodem wydania decyzji kasacyjnej było wadliwe określenie kręgu stron w sprawie poprzez pominięcie właścicieli działek o nr: [...] a także współwłaścicieli działki o nr [...]; 3. Wyrokiem z dnia 21 lipca 2016 r. wydanym w sprawie II SA/Bk 329/16 WSA w Białymstoku oddalił skargę na decyzję SKO złożoną przez inwestora – R. K.; 4. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy P. po raz kolejny decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia; 5. Odwołanie od tej decyzji złożył T. P. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, że na terenie projektowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a sąsiedztwo planowanej inwestycji stanowią tereny użytkowane rolniczo i zabudowa zagrodowa. Organy, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2009 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2013 r., poz. 1235, ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. (zwany dalej "RDOŚ"), postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]) oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. (zwany dalej "PPIS"), opinią z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] pozytywnie uzgodniły i zaopiniowały przedmiotową inwestycję. Z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie lokalizacyjnym, który polegałby na realizacji inwestycji w miejscu zamieszkania inwestora. Z uwagi jednak, że jest to miejscowość o zwartej zabudowie, lokalizacja chlewni we wsi generowałaby duży opór społeczny. Innych nieruchomości, o tak korzystnym położeniu (względem skupisk ludności) inwestor nie posiada. Z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika, aby przedsięwzięcie mogło znacząco wpłynąć na obszar Natura 2000 o czym stanowi art. 81 ust. 2 ustawy, albowiem przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie na obszarze oddalonym od najbliżej położonego obszaru Natura 2000 o 3 km - "[...]", [...]". Z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, aby przedsięwzięcie mogło spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych na obszarze dorzecza, o którym mowa w art. 81 ust. 3 ustawy, albowiem w granicach oddziaływania inwestycji nie znajdują się żadne cieki wodne. Przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w obrębie jednolitej części wód powierzchniowych (JCWP) "L.", której stan oceniono jako zły, a ocena stanu jako niezagrożona ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych. Powyższe w ocenie organu odwoławczego świadczy o tym, że w sprawie nie zaistniały przesłanki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Nadto organ odwoławczy ocenił, że zebrany materiał dowodowy pozwala na uznanie sprawy za wyjaśnioną wyczerpująco, co przesądza, że postępowanie organu pierwszej instancji było zgodne z obowiązującym prawem. Przede wszystkim organ pierwszej instancji dopuścił do postępowania zainteresowanych oraz wykonał obowiązek niezbędnych, wskazanych w art. 33 ust. 1 i 38 ustawy, obwieszczeń (co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy), a decyzja została przesłana również Nadleśnictwu R., tj. Lasom Państwowym. Nie ma racji odwołujący się, wyrażając opinię, że "nie doszło do udziału społeczeństwa o którym mowa w art. 33 ustawy, albowiem nie dookreślono wcześniej kręgu stron". To, że w poprzednio prowadzonym postępowaniu nie doszło do poprawnego ustalenia kręgu stron, nie oznacza, że nie zapewniono w nim udziału "społeczeństwu" o którym mowa w przywoływanych przez odwołującego przepisach. Choć względem osób uznanych za strony dopiero w trakcie ostatniego z postępowań prowadzonych przez organ pierwszej instancji nie dopełniono - w trakcie pierwszego z postępowań prowadzonych przed organem pierwszej instancji - obowiązków wynikających z posiadania statusu strony (m.in. nie powiadomiono ich o zgromadzeniu materiału dowodowego i prawie do wypowiedzenia się w sprawie) to niewątpliwie zrealizowano względem nich obowiązki wynikające z art. 33 ust. 1 ustawy. Zawiadomienia dokonywane w formie obwieszczeń skierowane były bowiem do "ogółu społeczeństwa", a nie tylko do stron. Zauważalnym też jest, że uwagi i wnioski zgłoszone na etapie umożliwiającym udział społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym przedmiotowej inwestycji zostały rozpatrzone przez organ pierwszej instancji zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, ocena materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, w tym przedłożonego przez wnioskodawcę Raportu dokonano - zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 K.p.a. Podano, że przeprowadzona przez Kolegium ocena formalna Raportu jest również pozytywna, albowiem ów dokument spełnia wymogi ustawowe. W szczególności zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wymagane art. 66 ust. 1 i art. 68 ust. 1 ustawy oraz uwzględnia zakres wskazany w postanowieniu stwierdzającym potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określającym zakres Raportu. Natomiast analiza oddziaływania inwestycji na środowisko zawarta w raporcie jest wystarczająco szeroka i uwzględnia aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne oraz logistyczne inwestycji. Analiza merytoryczna Raportu pozwala na stwierdzenie, że określony w tym dokumencie zakres analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (w odniesieniu do poszczególnych faz realizacji inwestycji), jest bardzo szeroki i uwzględnia aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne oraz logistyczne inwestycji. Po pierwsze, ocenia przedsięwzięcie pod względem zgodności z wymaganiami przepisów krajowych i unijnych. Po drugie, porównuje się w nim warianty lokalizacji przedsięwzięcia ze wskazaniem na wariant optymalny z jego szczegółowym uzasadnieniem. Po trzecie, opisuje się zakres przewidywanych działań zapobiegawczych, ograniczających lub kompensujących negatywne oddziaływanie na środowisko w poszczególnych fazach (realizacji i eksploatacji). Po czwarte, analizowany dokument zawiera ocenę skutków dla środowiska, a ponadto, opisuje się w nim system monitoringu planowanego przedsięwzięcia (w zakresie parametrów oraz emisji zanieczyszczeń do powietrza, wód, gleby, hałasu). Organ odwoławczy wywiódł, że zastrzeżenia do Raportu nie mogą być gołosłowne, lecz powinny być poparte, np. ekspertyzą bądź "kontrraportem", które w sposób udokumentowany mogłyby wskazywać na wady Raportu. Dlatego też, jeśli z innych środków dowodowych zebranych w sprawie nie wynika, że określona informacja zawarta w Raporcie nie znajduje potwierdzenia w rzeczywistości, organ administracji nie może niejako "z założenia" uznać jej za "nieprawdziwą". Tym samym, nie da się również nie zwrócić uwagi na okoliczność, że w trakcie prowadzonego postępowania nie doszło do przedłożenia przez strony jakiegokolwiek racjonalnego dowodu podważającego ustalenia zawarte w Raporcie. Reasumując Kolegium stwierdziło, że zebrany materiał dowodowy oraz uzasadnienie skarżonego rozstrzygnięcia pozwala na uznanie sprawy za wyjaśnioną wyczerpująco, co przesądza, że postępowanie organu pierwszej instancji było zgodne z obowiązującym prawem. 5. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego złożył T. P. i zarzucił naruszenie: - art. 33 - 38, art. 79 ust. 1 ustawy, poprzez nie zapewnienie lokalnej społeczności uczestnictwa w niniejszym postępowaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 28 K.p.a., poprzez wadliwe określenie kręgu stron postępowania poprzez pominięcie jako strony Lasów Państwowych reprezentowanych przez Nadleśnictwo R.; - art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy, poprzez nie przeprowadzenie analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem; - art. 33 ustawy, poprzez nie przeprowadzenie dogłębnej analizy znacząco negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na tereny Natura 2000 oraz na środowisko przyrodnicze w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji; - art. 7 i 77 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego i brak dogłębnej analizy zebranego materiału dowodowego. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie od organu odwoławczego na jego rzecz kosztów sadowych. W uzasadnieniu skargi podano, że wbrew stanowisku Kolegium nie zrealizowano w sprawie niezbędnych obwieszczeń pozwalających lokalnej społeczności na udział w przedmiotowym postępowaniu. Po uchyleniu przez Kolegium pierwszej decyzji organu i wydaniu wyroku przez WSA w istocie rzeczy społeczność lokalna została powiadomiona poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń tylko w dniu [...] listopada 2016 r. informacji o możliwości zapoznania się aktami sprawy przed wydaniem decyzji. Po wydaniu decyzji zostało wywieszone ogłoszenie o wniesieniu odwołania. Lokalna społeczność nie została powiadomiona o takich czynnościach jak decyzja Kolegium z dnia [...] lutego 2016 r., wyroku WSA, o tym czy i w jakim zakresie został uzupełniony materiał procesowy, czy i w jakim zakresie ewentualnie nie zachodziła potrzeba konsultacji i uzgodnień z organami określonymi w art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, jakie podmioty zostały wezwane do udziału w sprawie jako strona. Zarzucono, że Kolegium przyjmując iż organ pierwszej instancji dopuścił zainteresowanych do postępowania oraz wykonał obowiązek niezbędnych obwieszczeń, powołało się na obwieszczenia z pierwszego postępowania uznając je za wystarczające z czym nie sposób się zgodzić. Zdaniem skarżącego, wobec uchylenia przez Kolegium pierwszej decyzji organu pierwszej instancji dla miejscowej społeczności została ponownie otwarta możliwość składania wniosków i uwag o czym nie została powiadomiona i gdyby o tym wiedziała to nie można wykluczyć jej aktywności. Zdaniem skarżącego, obwieszczenie z dnia [...] listopada 2016 r. nie spełnia warunków określonych w art. 33 ust. 1 ustawy, albowiem nie spełnia kryterium podania bez zbędnej zwłoki do wiadomości publicznej decyzji kasacyjnej Kolegium i wyroku Sądu. Skarżący zarzucił, że nie został przyznany status strony Nadleśnictwu R., którego kompleksy leśne znajdują się w odległości 5 m od planowanej inwestycji. Przesłanie decyzji nie oznacza, że tym samym Nadleśnictwo stało się stroną i nie zostało pozbawione uprawnień strony. Zdaniem skarżącego w Raporcie został pominięty problem uregulowany w art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy nakazujący aby raport zawierał analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Skarżący wywiódł, że wnioskodawca w raporcie tylko deklaruje, że na terenie swego gospodarstwa podejmie środki które będą ograniczały uciążliwość odorową, co dało podstawę do stwierdzenia, że nie przewiduje się konfliktów społecznych. Stwierdzenie to nie spełnia wymogów ustawowych. Skarżący podniósł, że konflikty społeczne już istnieją o czym świadczą listy wielonazwiskowe protestujących mieszkańców a także protesty wsi P. w wyniku których inwestor zrezygnował z budowy chlewni w tej miejscowości. Zdaniem skarżącego. Raport w sposób bardzo pobieżny i w istocie rzeczy marginalny odnosi się do oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko naturalne przyjmując, że przedsięwzięcie nie będzie negatywnie oddziaływać na Obszary Natura 2000, które znajdują się w odległości 3 km od planowanej inwestycji. Skarżący wywiódł, że odległość 3 km jest stosunkowo niewielka w szczególności jeśli weźmie się pod uwagę fakt przemieszczania się zwierząt. Zdaniem skarżącego nie powinno być w ogóle realizowane przedsięwzięcie co do którego nie wykluczono znacząco negatywnego oddziaływania na środowisko przyrodnicze. W tym zakresie powinna być zastosowana zasada przezorności i nie powinny być podejmowane działania mogące osobno lub w połączeniu z innymi działaniami znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony przyrody. Końcowo skarżący zarzucił, że w istocie rzeczy Kolegium oceniając ten sam materiał dowodowy raz orzekło, że jest on niekompletny, zebrany z naruszeniem przepisów postępowania co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji, a innym razem oceniając ten sam materiał dowodowy Kolegium doszło do przekonania, że jest on kompletny co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący podniósł, że po uchyleniu decyzji organ pierwszej instancji tylko wykonał i to nie w pełni jedną czynność, a mianowicie wezwał do udziału w sprawie i to nie wszystkie osoby zainteresowane zaś w pozostałym zakresie bazował na materiale ocenionym negatywnie przez Kolegium. Nie przeprowadził ponownie nowych ustaleń i czynności procesowych pozwalających na odmienną ocenę tego samego materiału dowodowego. 6. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 7. Na rozprawie w dniu 16 stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i oświadczył, że nie wnosi zastrzeżeń do podstaw prawnych, które zostały wskazane w zaskarżonej decyzji. Skarżący podał, że uzyskał 3 decyzje o warunkach zabudowy na zabudowę działki o nr [...] i chciał tam prowadzić działalność agroturystyczną. Podał, że jego działka jest położona w odległości około 1 kilometra od zabudowy wiejskiej. Natomiast najbliższa zabudowa od granicy działki inwestora jest odległa o 96 m i 100 m i znajduje się na działce nr [...]. Działka [...] jest współwłasnością: skarżącego w 1/6 części, E. P. w 1/6 części i w 2/3 części K. P. Są tam 2 budynki mieszkalne. W jednym budynku mieszka skarżący, a w drugim K. P. z rodziną. Są to budynki po rodzicach skarżącego, a rodzice już nie żyją. Uczestnik postępowania – inwestor podał, że jest to jego pierwsza inwestycja - chlewnia. Skarżący nigdy nie był rolnikiem. Osoby, które podpisały się na liście pod protestem przeciwko budowie chlewni, obecnie się wycofały. Protest był z inspiracji skarżącego. Siedlisko jest na terenie wsi, ale tam nie ma miejsca na budowę chlewni. Skoro skarżący posiadał wcześniej decyzję to dlaczego nie pobudował agroturystyki na działce nr [...] Skarżący w odpowiedzi na powyższe podał, że jest rolnikiem, obecnie na emeryturze. Gospodarstwo w tej chwili jest wydzierżawione dla szwagra i ma powierzchnię ok. 6,5 ha. Skarżący odziedziczył je po rodzicach. Wyuczony zawód skarżącego to technik budowlany, ale skarżący posiada także kwalifikacje rolnicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie jest zasadna. Przed przystąpieniem do rozważań zasadności zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę na okoliczność, że decyzja środowiskowa dotycząca tejże inwestycji była już przedmiotem kontroli tutejszego Sądu w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 329/16. Wówczas Sąd rozpoznał skargę na decyzję kasacyjną SKO w B. (skargę oddalił), zaś jedyną przyczyną uchylenia decyzji organu I instancji był wówczas błąd proceduralny polegający na pominięciu, jako stron postępowania, właścicieli działek o numerach: [...] i współwłaścicieli działki nr [...]. Sąd wypowiedział pogląd (str. 11 uzasadnienia w sprawie II SA/Bk 329/16), że gdyby nie to uchybienie proceduralne naruszające przepis art. 28 K.p.a., to decyzja środowiskowa organu I instancji spełniała wymogi poprawności merytorycznej. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz.1369), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działania były przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zaleceniem Sądu w sprawie II SA/Bk 329/16 skierowanym do Wójta Gminy P. było prawidłowe ustalenie, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, kręgu stron postępowania. W ocenie składu orzekającego (obecnie rozpoznającego skargę T. P.)organy obydwu instancji zastosowały się do wymogów poprzedniego orzeczenia. Przed wydaniem decyzji środowiskowej z dn. [...].12.2016 r. Wójt Gminy P. zawiadomił, pismem z dn. [...].11.2016 r., właścicieli działek o nr: [...] o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w siedzibie urzędu. osobom tym doręczył też decyzję z dnia [...].12.2016 r. Decyzje tę doręczono też Nadleśnictwu R. – właścicielowi działki nr [...], chociaż Nadleśnictwo to nie było powiadomione o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w trybie art. 10 k.p.a., co słusznie zauważa skarżący. Nie jest to jednakże uchybienie mogące podważać legalność zaskarżonej decyzji, chociaż temu zagadnieniu znaczną część skargi poświęcił skarżący T. P. Przede wszystkim naruszenie przepisu art. 10 k.p.a. w żaden sposób nie dotyczy skarżącego, zaś ewentualnym podmiotem zainteresowanym w skuteczności takiego zarzutu mogłoby być Nadleśnictwo R., które jednakowoż skargi do sądu, jak też odwołania nie wniosło. Wbrew twierdzeniom skarżącego, Nadleśnictwo R. nie zostało pozbawione udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony, bowiem prócz niedoręczenia pisma z dn. [...].11.2016 r. decyzje organów obu instancji były doręczone, a tym samym nie sposób mówić o naruszeniu art. 28 k.p.a. wobec tego podmiotu. Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 33 – 38 i art. 79 ust. 1 ustawy poprzez "niezapewnienie lokalnej społeczności uczestnictwa w niniejszym postępowaniu, co miałoby istotny wpływ na wynik sprawy". Wbrew powyższym zarzutom, lokalna społeczność była powiadomiona o toczącym się postępowaniu obwieszczeniem z dn. [...].12.2015 r., a po uchyleniu pierwszej decyzji Wójta Gminy P., następne obwieszczenia zostały należycie opublikowane, i tak: decyzja Wójta Gminy P. z dn. [...].12.2016 r., a wcześniej zawiadomienie z dn. [...].11.2016 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i składania uwag, zostały opublikowane na tablicy ogłoszeń Gminy oraz BIP. Także zamieszczono ogólnodostępną informację o wniesieniu odwołania od decyzji organu I instancji i o wydaniu decyzji przez SKO w B. z dnia [...].02.2017 r. Twierdzenie skarżącego, że powiadomienia ogółu społeczności nie były precyzyjne bądź nie dotyczyły każdej czynności organów nie stanowią, w ocenie Sądu, naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby mieś "istotny" wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a). Nadto, skutki prawne ewentualnego naruszenia art. 33 ustawy mogłyby dotyczyć innych osób niż strony postępowania. Skarżącemu doręczano indywidualnie decyzje i powiadomienia o czynnościach podejmowanych w postępowaniu administracyjnym, a zatem nie był on pozbawiony możliwości działania na każdym etapie sprawy (czemu zresztą nie przeczy). Nie sposób zgodzić się z zarzutem skargi, że został pominięty w zaskarżonej decyzji oraz w Raporcie problem uregulowany w art. 66 ust. 1 pkt 15 ustawy nakazujący rozważanie możliwości konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Na str. 57 Raportu znajduje się opis lokalizacji inwestycji, która od wschodu i północy będzie otoczona zwartym kompleksem leśnym, zaś od zachodu i południa polami uprawnymi. Od zabudowy wiejskiej działkę inwestora dziali odległość ok. 1,5 km. Wnioskować więc należy, ze przy podjęciu przez inwestora wszelkich środków minimalizujących uciążliwość odorową, nie ma podstaw do twierdzenia, że konflikty społeczne (jeśli dotychczas wystąpiły) są uzasadnione. Pojedyncza zabudowa zagrodowa będzie znajdować się ok. 200 m od planowanej inwestycji, zaś od granic działki inwestora od 100 m (tak stwierdził skarżący na rozprawie sądowej). Odległości powyższe dotyczą zabudowanej działki nr [...], której współwłaścicielem jest m.in. skarżący T. P. Z analizy Raportu wynika, że w trakcie eksploatacji inwestycji nastąpi emisja zanieczyszczeń do powietrza: hałasu, pyłu, gazów (tlenki azotu, dwutlenek siarki, tlenek węgla, amoniak i siarkowodór), jednakże emisje nie będą przekraczały dopuszczalnych norm w odniesieniu do zabudowy zagrodowej znajdującej się na działce nr [...]. Należy zauważyć, że skarżący nie przedstawił kontrraportu, ani też opinii specjalisty z zakresu ochrony środowiska, które wskazywałyby na zasadność jego zarzutów w odniesieniu do nadmiernego i szkodliwego oddziaływania przyszłej inwestycji na teren działki o nr [...]. Jak obrazuje mapa z ewidencji gruntów wsi Ł. (str. 38 akt administracyjnych) działka skarżącego o nr [...] nie graniczy bezpośrednio z działką inwestora o nr [...], natomiast działka będąca również własnością skarżącego o nr [...] graniczy z działką nr [...], jednakże jest działką niezabudowaną, uprawianą rolniczo (skarżący, jak stwierdził na rozprawie, wydzierżawił gospodarstwo rolne odziedziczone po rodzicach). Wbrew zarzutowi skargi, organy przeprowadziły ocenę oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000, co zostało zauważone w poprzednim wyroku WSA w sprawie o sygn. akt II SA/Bk 329/16. Obszar Natura 2000 znajduje się w odległości 3 km od planowanego przedsięwzięcia, zaś z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika, by inwestycja mogła negatywnie oddziaływać na poszczególne składniki przyrody. Problematyka ta była rozważana przez organ profesjonalny, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. Organ ten dokonał pozytywnego uzgodnienia planowanej inwestycji. Również pozytywnie wypowiadał się Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. SKO słusznie zwróciło uwagę, że odmowa wydania decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia może nastąpić w określonych sytuacjach, a mianowicie: - niezgodności lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w niniejszej sprawie nie występuje, gdyż brak jest planu miejscowego, - odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii przez organy wymienione w art. 77 ust. 1 ustawy, co nie miało miejsca w tym postępowaniu, gdyż RDOŚ oraz PPIS wydały pozytywne opinie (uzgodnienia), - braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie (nie dotyczyło spornej inwestycji), - gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika znacząco negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 (tu taka sytuacja nie zaistniała), - jeśli z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych, zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (niniejsza inwestycja nie znajduje się w obrębie cieków wodnych, a dorzecze Narwi jest oddalone o ok. 3 km od lokalizacji przyszłej chlewni). W ocenie Sądu, nie zaistniały warunki do negatywnego załatwienia wniosku R. K., zaś organy zebrały i oceniły materiał dowodowy w sposób należyty, wyczerpujący, z zachowaniem przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, 77, 80 K.p.a.). Mając na względzie przepis art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu zauważył, że na przestrzeni toczącego się postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie doszło do zmiany stanu prawnego, gdyż z dniem 1.01.2017 r. nastąpiła szeroka zmiana przepisów ustawy środowiskowej na podstawie przepisów ustawy z dnia 9.10.2015 r. o zmianie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2015 r., poz. 1936). W sprawie niniejszej decyzja organu I instancji została wydana dn. [...].12.2016 r., a więc w czasie obowiązywania "starych" przepisów. Natomiast decyzja SKO w B. z dnia [...].02.2017 r. winna uwzględniać nowy stan prawny ustawy. W podstawie prawnej decyzji z dn. [...].02.2017 r. SKO powołało przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zmianami. W ocenie Sądu powołane "zmiany" wyczerpują również te, które obowiązują od dnia 1.01.2017 r., chociaż organ tego nie zaakcentował. Jednakże analiza przepisów zmieniających prowadzi do wniosku, że w tym przypadku nie mogło dojść do błędu w zastosowaniu przepisów prawa przez organ odwoławczy (bez względu na to, czy organ dostrzegł zmiany, czy też nie), gdyż art. 6 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej z dnia 9.10.2015 r. stanowi, że przepisy dotychczasowe stosuje się w tych sprawach, w których przed dniem wejścia w życie ustawy uzgodniono prognozę oddziaływania na środowisko oraz przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast, zdaniem Sądu, skład orzekający nie mógł pominąć milczeniem istnienia zmiany przepisów ustawy środowiskowej i dokonać oceny w zakresie potrzeby ich zastosowania w zaskarżonej decyzji. Na marginesie Sąd zwraca uwagę na błędnie wpisany rok decyzji SKO "2016" zamiast "2017", co powinno być przez organ sprostowane z urzędu. Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 P.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.