II SA/Bk 744/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] o nałożeniu na J. K. – jako zarządzającego transportem w "T." Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. – kary pieniężnej w wysokości 500 złotych. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] stycznia 2019 r. na drodze wojewódzkiej nr [...] w okolicy miejscowości D., dokonano kontroli drogowej zespołu pojazdów w tym samochodu ciężarowego marki M. oraz naczepy marki S. o nr rej. [...]. Kontrolowanym pojazdem kierował Pan G. O. wykonując krajowy przewóz drogowy rzeczy na trasie P.w imieniu spółki T.. Kierowca okazał podczas kontroli m.in. prawo jazdy, dowody rejestracyjne pojazdów, wypis z licencji dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy nr [...] udzielonej ww. spółce. Licencja była ważna do [...] listopada 2018 r. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole z dnia [...] stycznia 2019 r. Pismem z dnia [...] lutego 2019 r. spółka T. poinformowała, że osobą zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie jest Pan M. K.. Jednocześnie wskazała, że do naruszenia doszło w związku z przeoczeniem, a także iż spółka posiada licencję nr [...] ważną do [...] listopada 2053 r. Decyzją z dnia [...] marca 2019 r. organ I instancji nałożył na J. K. karę pieniężną w wysokości 500 złotych tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.2. załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm. – dalej: "u.t.d.") – niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji. Utrzymując w mocy powyższą decyzję organ odwoławczy wskazał, że według ustaleń wynikających z protokołu kontroli, analiza okazanych przez kierowcę dokumentów wykazała, że kierujący pojazdem nie okazał ważnego wypisu z licencji na transport drogowy rzeczy. Protokół kontroli został podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. Ponadto, w toku kontroli przesłuchano w charakterze świadka kierowcę, który pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań zeznał, że nie zwrócił uwagi na przeterminowaną datę licencji, nikt nie wyposażył go we właściwy dokument. Ponadto kierowca wskazał, że podczas kontroli drogowej miał wystarczająco dużo czasu żeby przeszukać pojazd i ewentualnie odszukać właściwy dokument. Dzwonił również do kierownika transportu, który poinformował go, że aktualnej licencji czy zezwolenia nie podsiada. Organ zauważył, że W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ustalił, na podstawie informacji pochodzących z Biura ds. Transportu Międzynarodowego GITD, że na dzień kontroli tj. [...] stycznia 2019 r. spółka T. posiadała licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] ważną do dnia [...] listopada 2053 r., a osobą zarządzającą transportem w ww. spółce jest Pan J. K. Z pisma Biura ds. Transportu Międzynarodowego GITD wynika ponadto, że przedsiębiorca zgłosił pojazd marki M. o numerze rejestracyjnym [...] do tej licencji, a także, że pojazd ten pozostawał pod ważnym wypisem licencji o numerze [...] od dnia zgłoszenie tj. [...] listopada 2017 r. do dnia ważności wypisu licencji okazanego podczas kontroli, tj. do [...] listopada 2018 r. Dodatkowo, na podstawie pism z Urzędu Miejskiego w B. ustalono, że spółka T. posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy o nr [...] udzieloną dnia [...] lipca 2006 r. oraz zaświadczenie na przewozy drogowe na potrzeby własne. Do licencji tej spółka zgłosiła Jarosława Z. K., jako osobę legitymującą się certyfikatem kompetencji zawodowych. Na podstawie analizy zebranego materiału dowodowego organ ustalił, że na dzień kontroli to J. K. był osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie T. - osobą fizyczną, o której mowa art. 7c u.t.d. Skarżący posiadał także stosowne uprawnienia do pełnienia obowiązków zarządzającego transportem. Do obowiązków zarządzającego transportem należy zarządzanie operacjami transportowymi przedsiębiorstwa wykonywane w sposób rzeczywisty i ciągły, co wynika z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. W ramach zarządzania operacjami transportowymi Skarżący powinien nadzorować przestrzeganie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym przez pracowników przedsiębiorstwa i osoby współpracujące z przedsiębiorstwem. Skarżący nie wywiązał się ze swoich obowiązków, ponieważ nie wyposażył kierowcy w aktualny wypis z licencji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Bezspornym jest, że kierowca nie okazał kontrolującym wymaganego wypisu z licencji. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Strona nie przedłożyła wiarygodnych dowodów na potwierdzenie, iż w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie naruszeń. Reasumując organ odwoławczy ocenił, że materiał dowodowy jest wystarczający do uznania, iż strona ponosi odpowiedzialność za popełnienie naruszenia z Ip. 1 .2. załącznika nr 4 do u.t.d. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się J. K. i w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości, jako naruszających prawo o raz słuszny interes skarżącego. Skarżący zarzucił błędne ustalenie osoby odpowiedzialnej za zarządzanie transportem, co doprowadziło również do niewłaściwego zastosowania art. 92a ust. 2, 4 i 8 oraz Ip. 1.2. załącznika nr 4 do u.t.d. Podniósł, że w chwili stwierdzonego naruszenia zarządzającym transportem w spółce był M. K., który przejął zarządzenie transportem z dniem 7 stycznia 2019 r. i spełnia również wszystkie ustawowe warunki do pełnienie tej funkcji, co zostało potwierdzone samym wpisem w rejestrze. Zdaniem Skarżącego spółka T. wywiązała się z obowiązków nałożonych ustawą i terminowo dokonała czynności zgłoszenia danych w rejestrze (zgłoszenie elektroniczne w dniu [...] stycznia 2019 r.). Wpis został dokonany co oznacza, że osoba zgłoszona spełnia również ustawowe warunki. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 7a ma charakter czynności materialno-technicznej, której celem jest uaktualnienie akt sprawy znajdujących się u organu udzielającego zezwolenia. Informacje zawarte w rejestrze maja charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Skarżący zauważył, że w chwili wydawania decyzji w obu instancjach informacje te były zamieszczone w rejestrze. Organy naruszyły tym samym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy powinny bowiem ustalić zarówno stan faktyczny jak i prawny w chwili orzekania, tj. dokonać analizy wszystkich informacji i w oparciu o nie ustalić kto w dniu stwierdzenia naruszenia był zarządzającym transportem w spółce T.. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia 19 września 2019 r. sygn. III SA/Po 636/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku jako sądowi właściwemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w tym przepisie, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 4 do u.t.d. (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Stosownie do treści art. 87 ust. 1 pkt 1 u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji; Zgodnie z l.p. 1.2. załącznika nr 4 u.t.d., niewyposażenie kierowcy w wypis z licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 zł. W analizowanym przypadku ponad wszelką wątpliwość ustalone zostało, że kierowca w dniu kontroli, tj. [...] stycznia 2019 r. nie posiadał aktualnego wypisu z licencji udzielonej spółce T., dotyczącej międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Potwierdza to protokół kontroli oraz zeznania kierowcy. Wypisy z licencji na transport drogowy rzeczy, które posiadał kierowca podczas kontroli wskazywały, że licencja ta utraciła ważność z dniem [...] listopada 2018 r. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia są argumenty, że do naruszenia doszło w związku z przeoczeniem. Obowiązkiem kierowcy jest posiadanie i okazanie wypisu z licencji na żądanie uprawnionego organu kontroli. Kierowca powinien zaś zostać zaopatrzony we wszystkie wymagane i aktualne dokumenty przez osobę zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie, na rzecz którego wykonywany jest przewóz rzeczy. Zdaniem Sądu organy prawidłowo również ustaliły, że w dniu kontroli to J. K. był osobą zarządzającą transportem w spółce T., i to do jego obowiązków należało m.in. wyposażenie kierowcy w aktualny wypis z licencji, a naruszenie obowiązków w tym zakresie uprawniało do nałożenia na Skarżącego jako osobę zarządzającą transportem, kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Organ I instancji ustalił, że na dzień kontroli tj. [...] stycznia 2019 r. spółka T. posiadała licencję na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr [...] ważną do dnia [...] listopada 2053 r., a osobą zarządzającą transportem w ww. spółce był Skarżący. Informacje w tym zakresie pozyskane zostały z GITD Biura spraw Transportu Międzynarodowego przy piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. spółka T. wyjaśniła, że osobą odpowiedzialną za zarządzanie transportem w przedsiębiorstwie jest M. K.. W aktach znajduje się również wydruk danych z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2019 r. wskazujący, że zarządzającym transportem w przedsiębiorstwie jest ww. osoba. Powyższe nie potwierdza jednak stanowiska Skarżącego, że w dacie kontroli to M. K. był zarządzającym transportem w rozumieniu art. 7c u.t.d. Strona w toku postępowania przed organami i w skardze do Sądu nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na to, że już od [...] stycznia 2019 r. zarządzającym transportem w spółce była inna osoba. Jednocześnie, jak wynika z informacji uzyskanych z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego zmiana licencji nr [...] została zarejestrowana w dniu [...] lutego 2019 r. i od tego dnia widnieje nowa osoba zarządzająca transportem w spółce T. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje zatem okoliczność, że spółka w dniu [...] stycznia 2019 r. złożyła wniosek dotyczący zmiany w przedmiotowej licencji. Brak jest dowodów na to, że w dniu [...] stycznia 2019 r. osobą zarządzającą transportem w spółce T. nie był Skarżący tylko M. K.. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że nie potwierdziły się zarzuty naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organ prawidłowo zastosował przepis art. 92a ust. 2 u.t.d. i nałożył na Skarżącego – jako osobę zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie – karę w wysokości zgodnej z załącznikiem do ustawy, stosownie do stwierdzonego naruszenia. Wobec tego za niezasadny należało uznać zarzut błędnego ustalenia osoby zarządzającej transportem i niewłaściwego zastosowania wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego. Nie ulega też wątpliwości, że w sprawie nie zachodziły przypadki wyłączające odpowiedzialność, o których mowa w art. 92c ust. 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W myśl art. 92c ust. 2 u.t.d., przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. Podkreślić należy, że również w tym zakresie Skarżący nie przedłożył dowodów potwierdzających zaistnienie wymienionych w art. 92c ust. 1 wyjątkowych okoliczności nakazujących umorzenie wszczętego postępowania. Uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325).