II SA/Bk 779/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. oddala skargę. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., działającego jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], w sprawie udzielenia P. Sieciom Elektroenergetycznym S.A. z siedzibą w K. – J. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w S. obręb nr [...], województwo p., w skład której wchodzi działka oznaczona w ewidencji gruntów m. S. nr geod. [...] o powierzchni 2,6890 ha, stanowiącej własność J. Z., w celu założenia i przeprowadzenia przez powyższą działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E..-granica RP, w tym podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką oznaczoną nr geod. [...] na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja Wojewody P. została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Po rozpatrzeniu wniosku P. Sieci Elektroenergetycznych S.A. w K. – J. z dnia [...] listopada 2013 r. (uzupełnionego pismem z dnia [...] grudnia 2013 r.), Prezydent Miasta S., działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), dalej jako u.g.n., w dniu [...] kwietnia 2014 r. wydał decyzję, znak: [...], ograniczającą sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości przez J. Z. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr[...]. Konsekwencją tej decyzji było wydanie przez Prezydenta Miasta S., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n., decyzji z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], udzielającej spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości w celu wykonania ww. robót budowlanych. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że inwestor w złożonym wniosku w sposób obszerny wykazał przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Zakreślił również obszar nieruchomości, na którym ma być prowadzona inwestycja. Ponadto organ I instancji stwierdził, że konieczne jest niezwłoczne zajęcie przedmiotowych nieruchomości, gdyż jest to uzasadnione zabezpieczeniem gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interesem społecznym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy. W ocenie organu, realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na budowie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji E. –Granica RP jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ponadto inwestycją o znaczeniu międzynarodowym. Wskazano, że projekt budowy mostu energetycznego Polska-Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii poprzez zamknięcie tzw. pierścienia bałtyckiego. Podniesiono również, że projekt ten jest współfinasowany z funduszy unijnych oraz, że niezrealizowanie go w określonym terminie (roboty budowlane mają się zakończyć w połowie 2015 r.) spowoduje utratę wielomilionowych środków. Organ zaznaczył również, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 a u.g.n. jest szczególnie ważne dla inwestora, gdyż pozwoli mu na uzyskanie pozwolenia na budowę, na którą już poniósł duże nakłady finansowe. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda P. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1a u.g.n., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że dodany mocą ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1590), art. 124 ust. 1a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości w przypadkach, gdy wywłaszczenie polega na czasowym ograniczeniu korzystania z nieruchomości. Ponadto przepis ten rozszerzył katalog przesłanek uprawniających do wydania takiej decyzji o przypadki uzasadnione ważnym interesem gospodarczym - sytuacja ta nie jest objęta art. 108 k.p.a. - a jest niezmiernie ważna z punktu widzenia, np. inwestycji finansowanych ze środków unijnych. Ze względu na doniosłość inwestycji celu publicznego przesądzono, że w przypadku wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, decyzji tej obligatoryjnie nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy podał także, że w przedmiotowej sprawie został spełniony warunek formalny, albowiem przed wydaniem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości została wydana decyzja ograniczająca sposób korzystania z tej nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego wydanie zaskarżonej decyzji było uzasadnione interesem społecznym, gospodarczym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy. Wskazano, że środki pozyskane z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko, Priorytet X. Działanie 10.1) należą do środków publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) oraz, że nierealizowanie inwestycji we wskazanym terminie (roboty budowlane powinny zakończyć się najpóźniej w połowie 2015 r.) spowoduje utratę wielomilionowych środków unijnych. Podniesiono również, że projekt budowy mostu energetycznego Polska - Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii. Zadaniem projektu jest stworzenie w krajowym systemie przesyłowym połączenia z systemem przesyłowym Litwy wraz z koniecznym wzmocnieniem polskiej sieci przesyłowej w obszarze północno - wschodniej Polski dla zapewnienia poprawy jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Rozbudowa sieci prześwitowej w północno - wschodniej części Polski i zwiększenie gwarancji przesyłu energii elektrycznej stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego tych regionów oraz zwiększy ich atrakcyjność inwestycyjna. Zaznaczono również, że budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.- Granica RP jest inwestycja liniową. Niemożność zrealizowania jej na działce stanowiącej własność skarżącej może uniemożliwić terminową realizację całej inwestycji. Na powyższą decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r., J. Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, skargę w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezydenta Miasta S. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie prawa, tj.: 1) art. 124 u.g.n. poprzez: a) brak precyzyjnego określenia w zaskarżonej decyzji, sposobu i miejsca położenia dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV i postawienia słupów, która ma być poprowadzona przez nieruchomość Skarżącego, rysunek jako znak graficzny nie może wiązać bezpośrednio, nie spełnia bowiem wymogów normy prawnej związanych z jej klasyczną budową: hipoteza, dyspozycja, sankcja. Rysunek planu w procesie stosowania prawa może być uwzględniony tylko w takim zakresie, w jakim jest "opisany" w tekście decyzji; b) brak wskazania sposobu komunikacji przez Spółkę przy wykonywaniu prac budowlano - montażowych oraz konserwacji i usuwanie awarii, w tym w szczególności, iż w uzasadnieniu decyzji nie ma szczegółowego opisu wyliczenia i opisu powierzchni, a to nie wyjaśnia skarżącemu, gdzie faktycznie ma przebiegać "planowana, inwestycja, jak i sam organ nie jest w stanie wskazać jednoznacznie powyższego. Umieszczenie ograniczenia w załączniku graficznym bez części tekstowej decyzji powoduje znaczne ograniczenia i uniemożliwia skarżącemu możliwość zaplanowania charakteru prowadzonych upraw (gospodarstwo ekologiczne) i wyłączenia tych części pól z tego rodzaj u upraw z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, bowiem nie potrafi on zweryfikować gdzie tak naprawdę przeprowadzono ograniczenia na jego nieruchomości. 2) art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez brak wykazania przez wnioskodawcę przeprowadzenia rokowań, które były rzeczywiste, uczciwe i rzetelne w szczególności ze strony Spółki z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac objętych decyzją w sytuacji: a) gdy od samego początku Inwestor postawił właścicielowi niemożliwe do zaakceptowania warunki umowy, czyniąc i prowadzać negocjacje w sposób pozorny, sprzeczny z dobrymi obyczajami pomimo tego, iż skarżący przedłożył opinie rzeczoznawcy i operat szacunkowy, z których wynikały żądane przez niego kwoty wynagrodzenia i odszkodowania za ustanowienie ograniczeń na jego działce, a sam Inwestor na spotkaniu zorganizowanym przez P. Izbę Rolniczą w C. [...] maja 2014 r., którego przedmiotem był zakres budowy i wypłaty odszkodowań, w tym prawidłowości prowadzonych negocjacji w zakresie dobrowolnego udostępnienia nieruchomości na potrzeby budowy przedmiotowej linii 400kV wskazał, iż przedłożenie takiej dokumentacji stanowi podstawę wypłacenia, odszkodowania poszczególnym właścicielom, zgodnie z nimi; b) brak uwzględnienia faktu, że od samego początku Inwestor zaproponował kwotę nieadekwatną do proponowanego obciążenia nieruchomości skarżącego, wynikającą z operatu szacunkowego T. T. sporządzonego wbrew przepisom prawa, co potwierdza pismo z dnia [...] maja 2014 r. Departamentu Gospodarki Nieruchomościami, Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju znak [...] informujące o orzeczeniu wobec ww. rzeczoznawcy majątkowego decyzją Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 30 kwietnia 2014 r. kary dyscyplinarnej zawieszenia uprawnień zawodowych na okres 4 miesięcy, co powoduje, iż Spółka dysponowała operatem szacunkowym, który posiadał liczne błędy i od samego początku był wadliwy i nie mógł stanowić podstawy do prawidłowego złożenia oferty przez Wykonawcę Inwestora, firmę E., a tym samym prowadzenia negocjacji zgodnych z prawem; 3) art. 124 b ust. 3 u.g.n. poprzez brak wskazania w decyzjach, że nałożony na Właściciela obowiązek udostępnienia nieruchomości przez niego, a wynikający z ww. zaskarżonych decyzji - winien być ograniczony czasowo i nie może być ustanowiony na okres dłuższy niż 6 miesięcy; 4) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających znaczenie, w tym w szczególności brak wskazania na jakiej podstawie Prezydent Miasta S., a następnie Wojewoda P. uznał, w zaskarżonych decyzjach, że plan zagospodarowania przestrzennego dla napowietrznej linii elektroenergetycznej 2 x 400 kV zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Suwałkach Nr XXXI 1/343/2013 z dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałk przeznaczonych pod linię 400kV relacji Ełk- Granice Państwa, opublikowanej w dzienniku Województwa Podlaskiego z dnia 19 marca 2013 r., poz. 1591 mieści się w granicach pasa technologicznego i odpowiada tożsamemu przebiegowi linii elektroenergetycznej 2 x 400 kV, posadowienia słupów elektroenergetycznych oraz obszarowi pasa technologicznego przedstawionego na mapach w skali 1:2000, jak decyzjach skarżącego J. Z.; 5) art. 75 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowym, w tym niewykazanie przez Wnioskodawcę w swoim wniosku, a organów I i II instancji w swoich decyzjach, iż została zmieniona decyzja Regionalnej Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2013 r. znak : [...]. kształtująca w sposób istotny ograniczenia środowiskowe dla budowy dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400kV; 6) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, w tym w szczególności zmiany wpływu decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] zmieniającej decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska B. z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...] oraz niewyjaśnienie stronie wszystkich przesłanek, w tym dlaczego nie wprowadzono ograniczenia czasowego w zakresie wkroczenia na grunt skarżącego; 7) art. 7 k.p.a. oraz art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez nieposzanowanie w równym stopniu interesów wszystkich podmiotów uczestniczących w omawianym postępowaniu, oraz niezastosowanie zasady jak najmniejszej ingerencji w prawo własności, oraz przepisu art. 11 k.p.a. poprzez lakoniczne jedynie odniesienie się w treści zaskarżonej decyzji do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia w pełni interesów skarżącego i odwołanie się jedynie do korzyści płynących z lokalizacji i budowy inwestycji wnioskodawcy, z całkowitym pominięciem interesu skarżącego i analizy sposobu wykorzystania nieruchomości sąsiednich; 8) art. 107 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, które przesłanki zostały spełnione przez wnioskodawcę, a wynikające z art. 124 u.g.n. i przyczyn takiego uznania, na podstawie jakich dowodów oraz przyczyn nieuwzględnienia stanowiska odwołującego się; 9) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieudzielenie odpowiedzi, dlaczego nie został uwzględniony wniosek skarżącego o podjęcie działań kontrolnych wskazany w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r., przesłany bezpośrednio do Wojewody P. (nr nad. [...], odebrany [...] czerwca 2014 r. przez M. S.) oraz poprzez brak umożliwienia stronom postępowania polubownego rozstrzygnięcia niniejszego postępowania w tym niedoniesienie się w treści uzasadnienia decyzji do powyższego wniosku; 10) art. 10 k.p.a. poprzez brak umożliwienia skarżącemu zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenie się co do jego zawartości, co uniemożliwiło stronie prawo do zajęcia ostatecznego stanowiska w sprawie, a tym samym naruszenie jego zasady do wypowiedzenia się i obrony swojego stanowiska; 11) art. 107 k.p.a. w związku art. 16c ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie i Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach urzędowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 235, poz.2000 ze zm.) dotyczącego braku pieczęci urzędowej na decyzji organu pierwszej i drugiej instancji poprzez nieumieszczenie na decyzjach okrągłej pieczęci oraz pieczęci wskazującej osoby, która podpisała się pod decyzjami, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, iż objęto je rygorem natychmiastowej wykonalności; 12) art. 108 k.p.a., art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez naruszenie prawa własności i niewykazania ważnego interesu gospodarczego wnioskodawcy, bowiem organ l i II instancji nie może wskazać lakonicznie, iż decyzja na pozwolenie na budowę stanowi ważny interes wnioskodawcy; 13) art. 107 k.p.a. w zw. z art. 108 k.p.a. poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji, które przesłanki zostały spełnione przez wnioskodawcę, w szczególności do kiedy Inwestor powinien wybudować przedmiotową linię elektroenergetyczną 400 kV i co oznacza w uzasadnieniu "najkrótszy czas" oraz przyczyn takiego uznania, tzn. na podstawie jakich dowodów organ I i II instancji uznał i na czym będą polegać dotkliwe straty oraz na czym ma polegać interes społeczności lokalnej, skoro planowana linia elektroenergetyczna 2 x 400kV będzie mostem przesyłowym zasilającym sąsiednie państwa, a nie miasto S.; 14) art. 3051-3052 kodeksu cywilnego poprzez nieuwzględnienie faktu, iż na działce skarżącego nie została ustanowiona służebność przesyłu na rzecz spółki P. S.A. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania i szczegółowo rozwinął podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 30 stycznia 2015 r. J. Z. złożył uzupełnienie skargi na decyzje Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r. Skarżący podniósł, że podtrzymuje swoje stanowisko wyrażone w skardze z dnia [...] lipca 2014 r. oraz, że zaskarżone decyzje Wojewody P. oraz odpowiedź na skargę naruszają dodatkowo: 1) art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki konieczne dla możliwości wydania decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak: [...] ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości o nr geod. [...], w tym w szczególności, że wnioskodawca skutecznie wykazał, iż pomiędzy stronami doszło do rzeczywistych rokowań, zwłaszcza gdy z dokumentacji stanowiącej materiał dowodowy postępowań sygn. akt II SA/Bk 778/14 i II SA/Bk 779/14 jasno wynika fakt prowadzenia przez Inwestora wbrew tzw. "dobrym obyczajom" negocjacji w sposób nierzetelny i nieuczciwy, bez ustalenia rzeczywistej ceny, a co się z tym wiąże takich "niedorzecznych negocjacji" nie można zaliczyć jako tych, które ustawodawca miał na myśli wskazując treść art. 124 u.g.n. 2) art. 2 Konstytucji RP oraz art. 8 k.p.a. poprzez postępowanie organów administracji publicznej naruszające zasady: zaufania obywateli do prawa oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji; 3) art. 6 k.p.a. zw. z. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i wydanie rozstrzygnięcia z pominięciem konstytucyjnej zasady równości wobec prawa i słusznego interesu skarżącego przez ustalenie stanu faktycznego niezgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, w tym braku wyczerpujących ustaleń stanu faktycznego i niedostateczne rozważenie materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie; 4) art. 107 § 5 k.p.a. poprzez całkowite pominięcie w sentencji i uzasadnieniu skarżonych decyzji wskazań, co do sposobu komunikacji dotarcia przez Inwestora do nieruchomości skarżącego w trakcie realizacji prac budowlanych związanych z przedmiotową linią 2 x 400 kV. Ponadto, jako uzupełnienie złożonego dotychczas materiału dowodowego, skarżący przedłożył dodatkową dokumentację potwierdzającą zarzuty, odnośnie prowadzonych pozornych negocjacji ze strony pełnomocnika spółki, jak również stosowania nieuczciwy praktyk rynkowych i praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów. W uzasadnieniu pisma skarżący rozwinął podniesione zarzuty. Pismem procesowym z dnia 4 lutego 2015 r. pełnomocnik inwestora ustosunkował się do zarzutów podniesionych w skardze oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., działającego jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości gruntowej stanowiącej własność J. Z. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518; dalej: u.g.n.), a w szczególności przepis art. 124 ust. 1a, oraz art. 124 ust. 1. Zgodnie z art. 124 ust. 1 a u.g.n., w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast z art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. W dniu [...] maja 2014 r. Prezydent Miasta S., działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, wydał na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie spółce zezwolenia na przeprowadzenie prac budowlanych polegających na założeniu i przeprowadzeniu przez powyższą działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.-granica RP, w tym podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką oznaczoną nr geod. [...] na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m, a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w pasie technologicznym o szerokości po 35 m od osi linii w każdą stronę. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję, zaś skarga na ostateczną decyzję Wojewody P. została oddalona wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 778/14. Wobec rozstrzygnięcia o legalności powyższych decyzji w odrębnych postępowaniach administracyjnych i postępowaniu sądowym, w niniejszym postępowaniu ocenić należy jedynie przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1 a u.g.n.). Zwrócić przy tym należy uwagę, iż to sam ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1 a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W sytuacji spełnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, starosta udziela w drodze decyzji, zezwolenia, a decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Spośród przypadków określonych w art. 108 k.p.a. do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzą w rachubę dwie przesłanki: "inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również "ważny interes gospodarczy", o którym mowa w art. 124 ust. 1 a u.g.n. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 771/11). W ocenie Sądu, organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym, gospodarczym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy. Przedmiotowa inwestycja ma zapewnić poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Rozbudowa sieci prześwitowej w północno - wschodniej części Polski i zwiększenie gwarancji przesyłu energii elektrycznej stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego tych regionów oraz zwiększy ich atrakcyjność inwestycyjna. Zaznaczono również, że budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP jest inwestycja liniową. Niemożność zrealizowania jej na działce stanowiącej własność skarżącej może uniemożliwić terminową realizację całej inwestycji. Nadto wydanie przedmiotowej decyzji pozwoli inwestorowi na uzyskanie pozwolenia na budowę dla brakującego odcinka. Na podkreślenie zasługuje przede wszystkim fakt, że ww. projekt jest współfinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego- Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko, Priorytet X. Działanie 10.1 "Rozwój systemów przesyłowych energii elektrycznej, gazu ziemnego i ropy naftowej oraz budowa i przebudowa magazynów gazu ziemnego", i ma zostać zrealizowany do końca 2015 r., przy czym roboty budowlane powinny zakończyć się najpóźniej w połowie 2015 r. Niezrealizowanie w powyższym terminie inwestycji spowoduje utratę wielomilionowych środków unijnych. Pozyskane środki należą bowiem do środków publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.). W świetle powyższego bezzasadny okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 124 ust. 1 a u.g.n. , art. 108 k.p.a. i art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez naruszenie prawa własności i niewykazanie ważnego interesu gospodarczego wnioskodawcy. W ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki "ważnego interesu gospodarczego", "społecznego", jak i "wyjątkowo ważnego interesu strony". Zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania. Zdaniem Sądu, niezasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym w tym art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 75, art. 78 i art. 107 k.p.a. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Rozstrzygnięcie zostało też, wbrew twierdzeniom skarżącego, wydane w oparciu o pełny materiał dowodowy. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Nie doszło też do naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżący miał bowiem możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i zgłaszania wszelkich oświadczeń i wniosków dowodowych. Zresztą nie wskazuje on w skardze, w jakim zakresie jego prawo zostało naruszone i jaki to miało wpływ na rozstrzygnięcie. Za bezzasadny należało również uznać zarzut naruszenia przez organy administracji art. 107 k.p.a. w związku z art. 16 c ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach urzędowych (Dz.U. z 2005 r. Nr 235, poz. 2000 ze zm.). Zgodnie z art. 16 c ust. 1 powołanej ustawy, urzędową pieczęcią jest metalowa, tłoczona pieczęć okrągła zawierająca pośrodku wizerunek orła ustalony dla godła Rzeczypospolitej Polskiej, a w otoku napis odpowiadający nazwie podmiotu uprawnionego do używania urzędowej pieczęci. Ustęp 2 art. 16 c stanowi, że urzędową pieczęcią gminy, powiatu, samorządu województwa lub związku jednostek samorządu terytorialnego może być również pieczęć, o której mowa w ust. 1, zawierająca pośrodku, zamiast wizerunku orła ustalonego dla godła Rzeczypospolitej Polskiej, odpowiednio herb gminy, powiatu lub województwa. Odcisk pieczęci z herbem nie może być umieszczany na dokumentach urzędowych w sprawach z zakresu administracji rządowej. Urzędowej pieczęci używają podmioty, o których mowa w art. 2a (ust. 3). Podmiotami tymi są m.in. gminy, związki międzygminne oraz ich organy, tj. rada gminy, wójt, burmistrz, prezydent miasta. W ocenie Sądu, art. 16 c ww. ustawy nie obliguje do opatrzenia pieczęcią urzędową decyzji wydawanych przez wojewodę czy też prezydenta działającego jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, lecz wskazuje jak powinna wyglądać pieczęć urzędowa i kto jej używa. Z kolei art. 107 § 1 k.p.a. wskazuje jakie elementy powinna zawierać decyzja administracyjna. Zgodnie z powołanym przepisem decyzja administracyjna powinna zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Nadto decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. W ocenie Sądu, zarówno decyzja organu I jak i II instancji spełnia wymogi wynikające z tego przepisu, w tym zawiera podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Powyższe rozważania prowadzą zatem do wniosku, że kwestionowane decyzje nie naruszają art. 107 k.p.a ani też art. 16 c ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach urzędowych. W oparciu o art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie doszło również do naruszenia art. 107 § 5 k.p.a. Za bezzasadne należy uznać także zarzuty dotyczące negocjacji prowadzonych między inwestorem a właścicielem nieruchomości. Ustalenie istnienia negocjacji jest bowiem przesłanką warunkującą wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., a nie decyzji opartej o przepis art. 124 ust. 1 a u.g.n. Niezasadne są także pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Podkreślenia przy tym wymaga, że są one powieleniem zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji Wojewody P. wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. W ocenie Sądu, kwestie podnoszone w tych zarzutach nie odnoszą się do regulacji przewidzianej w art. 124 ust. 1 a u.g.n. i przez to pozostają bez wpływu na zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. Reasumując, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.