II SA/Bk 783/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lutego 2008 r. sprawy ze skargi PPH-U J. K. w Białymstoku na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewody P. z dnia [...] września 2007r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Starosty A. z dnia [...] października 2006r. nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę Centrum Handlowo Usługowego wraz z parkingami i towarzyszącą infrastrukturą na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...]położonych przy ul. M. w A. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu 27 grudnia 2004r. J. K.– P. P. H. U. w B. wystąpił z wnioskiem do Starosty A. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę Centrum Handlowo - Usługowego o powierzchni sprzedaży do 1990 m² wraz z parkingami i towarzyszącą infrastrukturą na działkach nr [...] obręb l oraz [...],[...],[...],[...],[...]położonych przy ul. M. w A. Starosta A. stwierdzając liczne braki w przedłożonej dokumentacji działając w trybie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane, postanowieniem z dnia [...] maja 2006r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie do dnia 22 maja 2006r., a następnie w dniu 24 maja 2006r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem oraz złożenia wniosków i zastrzeżeń. W dniu 22 maja 2006r. inwestor złożył wyjaśnienie dotyczące uzupełnienia projektu oraz wniósł o zawieszenie postępowania ze względu na niemożliwość usunięcia niektórych braków w wyznaczonym terminie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2006r. organ pierwszej instancji odmówił zawieszenia postępowania na wniosek strony. Inwestor na to postanowienie złożył zażalenie do Wojewody P. Starosta A. nie czekając na rozstrzygnięcie organu odwoławczego, decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę opisanej inwestycji z uwagi na nie wywiązanie się z nałożonego postanowieniem obowiązku uzupełnienia dokumentów złożonych przy wniosku o pozwolenie na budowę. Wojewoda P. rozpatrując zażalenie, uchylił postanowienie Starosty odmawiające zawieszenia postanowienia przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po otrzymaniu decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę inwestor złożył od niej odwołanie do Wojewody P., który rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] uchylił decyzję l instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Starosta A. po ponownym przeanalizowaniu złożonego wniosku, decyzją z dnia [...] października 2006r. nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż przedłożona dokumentacja nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa budowlanego i przepisów towarzyszących. Od tej decyzji J. K. złożył odwołanie do Wojewody P. W wyniku rozpoznania powyższego odwołania Wojewoda P. decyzją z dnia [...] stycznia 2007r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętej decyzji wskazano, iż przedłożona przez inwestora dokumentacja nie spełnia wymogów określonych w art. 35 ust.1, art. 34 ust. 3 pkt 3 lit. b, art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm). Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem J. K.– P. P. H. U. w B. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wyrokiem z dnia 18 maja 2007r. (sygn. akt II SA/Bk 195/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, iż nie podlega ona wykonaniu oraz zasądził od Wojewody P. na rzecz J. K. zwrot kosztów postępowania sądowego. W ocenie Sądu organ odwoławczy nie przeprowadził ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy dokonując wybiórczej oceny materiału dowodowego, powołując się na niektóre dowody i pomijając pozostałe bez wskazania przyczyn. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ powołując się na "przedłożone dokumenty" stwierdza, iż powierzchnia sprzedażowa projektowanego obiektu wynosi 2094,44 m2, tymczasem z treści uzasadnienia nie wynika w oparciu, o jakie dokumenty formułowany jest taki wniosek oraz w jaki sposób i na podstawie, jakich konkretnych danych liczbowych organ wyliczył przekroczoną powierzchnię. Co prawda podczas rozprawy sądowej w dniu 8 maja 2007r. pełnomocnik organu wyjaśnił, że powierzchnia sprzedażowa została wyliczona m.in. na podstawie mapy zagospodarowania terenu, jednakże zdaniem Sądu, konkretyzacja przesłanek warunkujących podjęcie rozstrzygnięcia w sprawie nie może mieć miejsca na rozprawie, albowiem oceny tych dokumentów i wyliczeń faktycznie dokonywałby sąd, do czego nie uprawnień. Wskazując w tym zakresie na naruszenie przepisów postępowania Sąd uchylił decyzję organu odwoławczego. Wojewoda P. rozpatrując ponownie sprawę decyzją z dnia 03 września 2007r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu nie spełnia wymogów określonych w art. 35 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm), albowiem jest niezgodny z warunkami określonymi w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Wyjaśniono, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jednoznacznie wskazuje na możliwość realizacji centrum handlowo-usługowego o powierzchni sprzedażowej 1900 m², tymczasem z projektu budowlanego inwestora wynika, iż warunek ten nie został spełniony. Jak wynika, bowiem z tabeli wrysowanej na arkuszu rzutu parteru (Rys. A-1) w strefie samoobsługowej, gdzie klient ma bezpośredni dostęp, powierzchnia sprzedaży wynosi 1384,5 m2, komunikacja 605,50 m2, co daje w sumie 1990 m2. Do powierzchni sprzedaży, organ zaliczył również strefę kas, która wynosi 104,44 m2, co dało łączną powierzchnię 2094,44 m2, a zatem przekraczało dopuszczalną wielkość określoną w decyzji. Nadto organ podniósł, iż obowiązująca w sprawie decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ustaliła zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej. Zasady te wskazują, iż podłączenie do energii elektrycznej - przyłącze z istniejącej stacji "trafo" należy uzgodnić z Rejonem Energetycznym w A.; odprowadzenie wód opadowych winno być oparte o istniejące na działce przyłącze do kolektora deszczowego; zaś zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków o istniejące przyłącze na działce w uzgodnieniu z WKiM w A. Tymczasem jak wynika z pisma Burmistrza Miasta A. z dnia [...] października 2004r. Nr [...] nie jest możliwe odprowadzenie wód opadowych z działek stanowiących planowany parking ze względu na fakt, że istniejąca sieć kanalizacji deszczowej na terenie działki nr [...] oraz kolektor deszczowy, którym odprowadzane są wody opadowe jest w złym stanie technicznym, dlatego też odprowadzenie wód opadowych z tego terenu należy wykonać poprzez wybudowanie kolektora deszczowego w ulicy N. Stanowisko to nie znalazło jednak odzwierciedlenia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie organu przedłożony przez inwestora projekt budowlany narusza również art. 34 ust. 3 pkt. 3 lit b prawa budowlanego, albowiem nie spełnia wymogów określonych przez zarządców dróg w zakresie wjazdów i wyjazdów z terenu centrum handlowo – usługowego. Powiatowy Zarząd Dróg pismem z dnia [...] maja 2005r. nr [...] odmówił uzgodnienia wjazdu na działkę nr [...] z ulicy W. P. uwarunkowując swą zgodę przeprojektowaniem wjazdu z uwzględnieniem pasów wyłączenia i włączenia się do ruchu z jednoczesnym zakazem lewoskrętu przy wyjeździe ze względu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Pomimo, iż w swojej korespondencji inwestor twierdzi, że wnioskowana inwestycja nie obejmuje żadnych zmian istniejącego wjazdu z działki nr [...] na ul. W. P., to przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu zawiera rysunek przebudowy zjazdu od ul. W. P. Zmianę lokalizacji zjazdu z ul. M. na działkę [...] potwierdza również postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...]. Organ odwoławczy podkreślił ponadto, iż w myśl art. 33 ust. 1 prawa budowlanego, który stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego, w przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej, niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt. 1 dla całego zamierzenia budowlanego. Zatwierdzenie takiego projektu wymaga jednak posiadania wszystkich niezbędnych uzgodnień w odniesieniu do wszystkich elementów inwestycji objętych projektem oraz prawa do dysponowania terenem w granicach projektu zagospodarowania terenem. Stanowisko inwestora, że poszczególne etapy realizacji inwestycji zostaną objęte odrębnym postępowaniem, nie odpowiada wymogom obowiązujących przepisów prawa. Przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu winien swym zakresem obejmować całe zamierzenie inwestycyjne. W tych uwarunkowaniach organ odwoławczy stwierdził, iż przedłożona przez inwestora dokumentacja nie spełnia wymogów określonych przepisami ustawy prawo budowlane. Od tej decyzji J. K.– P.P. H. U. w B. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – art. 35 ust.4 ustawy Prawo budowlane, polegające na wydaniu decyzji odmownej pomimo braku co do tego przesłanek; – art. 34 ust.3 pkt 3b ustawy Prawo budowlane, polegające na błędnym uznaniu przez organ, iż brak jest oświadczenia właściwego zarządcy zgodnego z przepisami ustawy o drogach publicznych; – art. 107 i art. 6 k.p.a. poprzez nie wskazanie podstawy i faktycznej i prawnej, na której oparto rozstrzygnięcie; – art. 2 ust. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwe jego zastosowanie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Uzupełniająco organ poinformował, iż w dniu 12 października 2007r. wystąpił do skarżącego z pismem o przedłożenie aktualnego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] na cele budowlane. Wniosek powyższy uzasadnił faktem, iż w dniu 22 sierpnia 2007r. K. P. M. Sp. z o.o. z siedzibą we W. wystąpiła z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę samoobsługowego obiektu handlowego na działkach o nr [...],[...],[...],[...]/[...],[...],[...]i [...]przedkładając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania ww. terenem na cele budowlane. Organ powziął tym samym wątpliwość, kto posiada aktualnie prawo do dysponowania nieruchomością. W dniu 14 listopada 2007r. organ przedłożył do akt sprawy pismo skarżącego, w którym stwierdza on, iż brak jest ustawowego zakazu prowadzenia w stosunku do tego samego terenu więcej niż jednego postępowania o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, tym samym brak jest ustawowych przeciwwskazań, aby różne podmioty ubiegały się o wydanie pozwolenia na budowę w stosunku do tego samego terenu. Jednocześnie skarżący oświadczył, że cofnie swój wniosek o wydanie pozwolenia na budowę niezwłocznie pod tym jak decyzja pozwoleniu na budowę wydana na rzecz K. P. Sp. z o.o. stanie się ostateczna. W dniu 3 grudnia 2007r. do akt sprawy wpłynęło pismo, w którym organ informuje, iż w dniu [...] listopada 2007r. Starosta A. decyzją nr [...]udzielił spółce K. P. M. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę samoobsługowego obiektu handlowego z kontenerem, parkingiem, przyłączem wodociągowym i kanalizacji sanitarnej, wiaty na wózki sklepowe i szyldu reklamowego na działkach nr ewid. [...], [...], [...],[...]/[...], [...],[...],[...]. Podczas rozprawy sądowej w dniu 5 lutego 2008r. pełnomocnik organu oświadczył, że decyzja Starosty A. nr [...] z dnia [...] listopada 2007r. jest ostateczna, a skarżący do dnia dzisiejszego nie cofnął swojego wniosku o pozwolenia na budowę. W piśmie procesowym z dnia 22 lutego 2008r. pełnomocnik skarżącego poinformował, że podtrzymuje skargę i wnosi o jej rozpatrzenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz przepisu art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przedmiotem tej kontroli jest zbadanie, czy organy administracji publicznej, w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni się to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, ale rozstrzygając o zasadności skargi Sąd nie jest związany jej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.). W świetle powołanych kryteriów wniesiona przez J. K. skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j.: Dz, U. z 2006 r. Nr 156 póz. 1118 z późn. zm.) projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie natomiast z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. W razie zaś spełnienia wymagań określonych w ust. 1 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (ust. 4 w/w przepisu). Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy Sąd podzielił stanowisko SKO, że istnieje niezgodność przedstawionego przez skarżącego do zatwierdzenia projektu budowlanego z warunkami zamieszczonymi w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Z treści przedmiotowej decyzji wynika, bowiem że inwestor ma możliwość realizacji centrum handlowo-usługowego o powierzchni sprzedażowej 1990 m². Tymczasem w przedłożonym projekcie budowlanym (arkusz rzutu parteru - Rys. A-1) powierzchnia sprzedaży w strefie samoobsługowej, gdzie klient ma bezpośredni dostęp, wynosi 1384,5 m2, komunikacja 605,50 m2, co w sumie daje 1990 m². Do powierzchni sprzedaży, jak słusznie przyjął organ, należy wliczyć również strefę kas, która wynosi 104,44 m², co daje łączną powierzchnię 2094,44 m², a tym samym przekracza dopuszczalną wielkość określoną w decyzji ustalającej warunki zabudowy. Co prawda, skarżący kwestionuje możliwość zaliczenia strefy kas do powierzchni sprzedaży, jednakże brak jest aktualnie podstaw prawnych, aby taką powierzchnię odliczyć od powierzchni sprzedaży. Zgodnie, bowiem z art. 2 ust. 19 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) pod pojęciem "powierzchni sprzedaży" należy rozumieć tę część ogólnodostępnej powierzchni obiektu handlowego stanowiącego całość techniczno-użytkową, przeznaczonego do sprzedaży detalicznej, w której odbywa się bezpośrednia sprzedaż towarów (bez wliczania do niej powierzchni usług i gastronomii oraz powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnie magazynów, biur, komunikacji, ekspozycji wystawowej itp.). Wprawdzie definicja "powierzchni sprzedaży" zawarta w powołanym przepisie nie jest jednoznaczna, tym niemniej, w ocenie Sądu, nie do zaakceptowania jest stanowisko, że strefa kas, przy których reguluje się należność za nabyty towar, nie należy do części przeznaczonej do sprzedaży detalicznej. Przyjęcie, bowiem odmiennego stanowiska i zakwalifikowanie kas do powierzchni pomocniczej, do której zalicza się powierzchnię magazynów, biur, ekspozycji wystawowej, byłoby sprzeczne z powołaną definicją legalną. Brak jest również podstaw, aby od powierzchni sprzedażowej odliczyć powierzchnię komunikacyjną rozumianą jako miejsce przeznaczone do przemieszczania się klientów w obrębie ogólnodostępnej powierzchni obiektu przeznaczonej do bezpośredniej sprzedaży. Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut skarżącego dotyczący błędnego uznania przez organ, że inwestor nie przedłożył oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki, na której planowana jest inwestycja z droga publiczną. Stosownie do treści art. 34 ust.3 pkt 3b ustawy Prawo budowlane projekt budowlany winien zawierać między innymi oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą publiczną zgodnie z przepisami prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie przedłożony przez skarżącego projekt, jak trafnie zauważa organ odwoławczy, nie spełnia wymogów określonych przez zarządców dróg w zakresie wjazdów i wyjazdów z terenu planowanego centrum handlowego. Powiatowy Zarząd Dróg pismem z dnia [...] maja 2005r. nr [...] odmówił, bowiem uzgodnienia wjazdu na działkę nr [...] z ulicy W. P. uwarunkowując swą zgodę przeprojektowaniem wjazdu z uwzględnieniem pasów wyłączenia i włączenia się do ruchu z jednoczesnym zakazem lewoskrętu przy wyjeździe ze względu na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Co prawda, według skarżącego planowana inwestycja nie obejmuje żadnych zmian istniejącego wjazdu z działki nr [...] na ul. W. P., jednakże przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu zawiera rysunek przebudowy zjazdu od ul. W. P. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] uzgodnił wprawdzie zmianę lokalizacji zjazdu z ul. M. na działkę [...], poprzez jego przesunięcie w bezpośrednie sąsiedztwo z działką [...], ale – czego zdaje się nie zauważać skarżący - pod warunkiem, że włączenie ruchu drogowego spowodowane przedmiotowymi inwestycjami będzie dokonywane na określonych przez organ warunkach. W tych okolicznościach zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę centrum usługowo – handlowego wraz z parkingami i infrastrukturą, w zakresie i parametrach określonych przez skarżącego, który nie uwzględnia zajętego przez zarządców dróg – stanowiska, doprowadziłoby w konsekwencji do realizacji obiektu bez dojazdów. Zdaniem Sądu, nietrafny jest również zarzut skarżącego naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 107 i 6 k.p.a. Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja zawiera, bowiem zarówno podstawę faktyczną, jak i prawną, na której oparto rozstrzygnięcie. W sentencji w/w decyzji organ odwoławczy powołał jako podstawę prawną art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., a w uzasadnieniu przytoczył przepisy prawa materialnego i wyjaśnił podstawę ich zastosowania w niniejszej sprawie. Z podanych względów zarzuty skargi w tym zakresie nie mogły zostać podzielone. W ocenie Sądu, za odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę Centrum Handlowo Usługowego wraz z parkingami i towarzyszącą infrastrukturą na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...], przemawia również dodatkowa okoliczność, a mianowicie wydanie przez Starostę A. w dniu [...] listopada 2007r. decyzji nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej spółce K. P. M. Sp. z o.o. we W. pozwolenia na budowę samoobsługowego obiektu handlowego z kontenerem, parkingiem, przyłączem wodociągowym i kanalizacji sanitarnej, wiaty na wózki sklepowe i szyldu reklamowego na tych samych działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...]/[...],[...],[...],[...]. W związku z tym, iż powyższa decyzja, jak wynika z akt sprawy, stała się prawomocna w dniu 11 grudnia 2007r., a skarżący nie posiada aktualnie prawa do dysponowania nieruchomością (takim prawem wykazała się, bowiem spółka K. P. M. Sp. z o.o. we W.), tym samym odpadł podstawowy warunek do wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Jak stanowi, bowiem przepis art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Skoro skarżący takim prawem aktualnie już nie dysponuje, a w obiegu prawnym istnieje prawomocna decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę na tą samą nieruchomość innemu podmiotowi, brak jest obecnie podstaw prawnych do wydania takiej decyzji o pozwoleniu na budowę na rzecz skarżącego. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.