II SA/Bk 794/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu założenia napowietrznej linii elektroenergetycznej 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokat J. R.-S. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa, osiemdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego S. R. wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., działającego jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], w sprawie udzielenia Polskim Sieciom E. S.A. z siedzibą w K. – J. zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości położonej w S. obręb nr [...], województwo p., w skład której wchodzi działka oznaczona w ewidencji gruntów m. S. numerami geodezyjnymi [...] o powierzchni 3,9211 ha, stanowiącej własność S. R., w celu założenia i przeprowadzenia przez powyższą działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.-granica RP, w tym podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką oznaczoną nr geod. [...] na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m oraz nadającej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja Wojewody P. została wydana przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Po rozpatrzeniu wniosku Polskich Sieci E. S.A. w K.-J. (dalej: spółka, inwestor) z dnia [...] listopada 2013 r. (uzupełnionego pismem z dnia [...] grudnia 2013 r.), Prezydent Miasta S.działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), dalej jako u.g.n., w dniu [...] marca 2014 r. wydał decyzję, znak: [...] ograniczającą sposób korzystania z przedmiotowej nieruchomości przez S. R. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]. Konsekwencją tej decyzji było wydanie przez Prezydenta Miasta S., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzji z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], udzielającej spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie przedmiotowej nieruchomości w celu wykonania ww. robót budowlanych. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że inwestor w złożonym wniosku w sposób obszerny wykazał przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Zakreślił również obszar nieruchomości, na którym ma być prowadzona inwestycja. Ponadto organ I instancji stwierdził, że konieczne jest niezwłoczne zajęcie przedmiotowych nieruchomości, gdyż jest to uzasadnione zabezpieczeniem gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interesem społecznym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy. W ocenie organu, realizowane przez wnioskodawcę przedsięwzięcie polegające na budowie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV relacji E. –Granica RP jest celem publicznym i inwestycją celu publicznego w rozumieniu przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, a ponadto inwestycją o znaczeniu międzynarodowym. Wskazano, że projekt budowy mostu energetycznego Polska-Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii poprzez zamknięcie tzw. pierścienia bałtyckiego. Podniesiono również, że projekt ten jest współfinasowany z funduszy unijnych oraz, że niezrealizowanie go w określonym terminie (roboty budowlane mają się zakończyć w połowie 2015 r.) spowoduje utratę wielomilionowych środków. Organ zaznaczył również, że wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 a u.g.n. jest szczególnie ważne dla inwestora, gdyż pozwoli mu na uzyskanie pozwolenia na budowę, na którą już poniósł duże nakłady finansowe. Po rozpatrzeniu odwołania, Wojewoda P. decyzją z dnia [...]czerwca 2014 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1a u.g.n., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że dodany mocą ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 206, poz. 1590), art. 124 ust. 1a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości w przypadkach, gdy wywłaszczenie polega na czasowym ograniczeniu korzystania z nieruchomości. Ponadto przepis ten rozszerzył katalog przesłanek uprawniających do wydania takiej decyzji o przypadki uzasadnione ważnym interesem gospodarczym - sytuacja ta nie jest objęta art. 108 k.p.a. - a jest niezmiernie ważna z punktu widzenia, np. inwestycji finansowanych ze środków unijnych. Ze względu na doniosłość inwestycji celu publicznego przesądzono, że w przypadku wydania decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości, decyzji tej obligatoryjnie nadawany jest rygor natychmiastowej wykonalności. Organ odwoławczy podał także, że w przedmiotowej sprawie został spełniony warunek formalny, albowiem przed wydaniem decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości została wydana decyzja ograniczająca sposób korzystania z tej nieruchomości. W ocenie organu odwoławczego wydanie zaskarżonej decyzji było uzasadnione interesem społecznym, gospodarczym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy. Wskazano, że środki pozyskane z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko, Priorytet X. Działanie 10.1) należą do środków publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) oraz, że nierealizowanie inwestycji we wskazanym terminie (roboty budowlane powinny zakończyć się najpóźniej w połowie 2015 r.) spowoduje utratę wielomilionowych środków unijnych. Podniesiono również, że projekt budowy mostu energetycznego Polska - Litwa jest istotnym elementem w tworzeniu wspólnego europejskiego rynku energii. Zadaniem projektu jest stworzenie w krajowym systemie przesyłowym połączenia z systemem przesyłowym Litwy wraz z koniecznym wzmocnieniem polskiej sieci przesyłowej w obszarze północno - wschodniej Polski dla zapewnienia poprawy jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Rozbudowa sieci prześwitowej w północno - wschodniej części Polski i zwiększenie gwarancji przesyłu energii elektrycznej stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego tych regionów oraz zwiększy ich atrakcyjność inwestycyjna. Zaznaczono również, że budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.- Granica RP jest inwestycja liniową. Niemożność zrealizowania jej na działce stanowiącej własność skarżącej może uniemożliwić terminową realizację całej inwestycji. S. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na powyższą decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r., w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Prezydenta Miasta S. i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania. Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie prawa, tj.: 1) art. 124 u.g.n. poprzez brak precyzyjnego określenia w zaskarżonej decyzji, sposobu i miejsca położenia napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV i postawienia słupów, która ma być poprowadzona przez nieruchomość skarżącego, dwutorowa napowierzchna linia elektroenergetyczna 400kV oraz brak wskazania sposobu komunikacji przez Polskie Sieci E. przy wykonywaniu prac budowlano -montażowych oraz konserwacją i usuwanie awarii, w tym w szczególności, iż w uzasadnieniu decyzji nie ma szczegółowego opisu wyliczenia i opisu powierzchni, a to nie wyjaśnia skarżącemu, gdzie faktycznie ma przebiegać planowana inwestycja, jak i sam organ nie jest w stanie wskazać jednoznacznie powyższego. Umieszczenie ograniczenia w załączniku graficznym bez części tekstowej decyzji powoduje znaczne ograniczenia i uniemożliwia skarżącemu możliwości zaplanować charakteru prowadzonych upraw (gospodarstwo ekologiczne) i wyłączenia tych części pół z tego rodzaju upraw z ARIMR; 2) art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez brak wykazania przez wnioskodawcę przeprowadzenia faktycznych i rzeczywistych, uczciwych i rzetelnych rokowań przez inwestora z właścicielami nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac objętych decyzją w sytuacji: a. gdy od samego początku inwestor postawił niemożliwe do zaakceptowania warunki umowy właścicielom, czyniąc i prowadząc negocjacje w sposób pozorny, b. niewzięcie pod uwagę faktu, iż od samego początku Inwestor zaproponował ceną nieadekwatną do proponowanego obciążenia nieruchomości odwołującego się; 3) art. 124 b ust. 3 u.g.n. poprzez brak wskazania, że nałożony na właścicieli obowiązek udostępnienia nieruchomości określony w pkt 2 zaskarżonej decyzji - winien być ograniczony czasowo i nie może być ustanowiony na okres dłuższy niż 6 miesięcy; 4) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy, w tym w szczególności brak wskazania na jakiej podstawie Prezydent Miasta S., a następnie Wojewoda P. uznał, w zaskarżonych decyzjach, zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej, powietrznej linii elektroenergetycznej uchwały Rady Miejskiej w Suwałkach Nr XXXII/343/2013 z dnia 27 lutego 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w granicach administracyjnych miasta Suwałk przeznaczonych pod linię 400 kV relacji E. - Granice Państwa opublikowanej w dzienniku Województwa P. z dnia 19 marca 2013 r., poz. 1591 i mieści się w granicach pasa technologicznego i odpowiada tożsamemu przebiegowi linii elektroenergetycznej 400 kV, posadowienie słupów elektroenergetycznych oraz obszar pasa technologicznego przedstawiono na mapach w skali 1:2000; 5) art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w tym niewykazanie przez wnioskodawcę, iż została zmieniona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r., znak [...], zmieniająca decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], na wniosek wnioskodawców złożony w niniejszym postępowaniu a kształtująca ograniczenia środowiskowe dla budowy dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV; 6) art. 7 k.p.a. oraz art. 21 i 64 Konstytucji RP poprzez nieposzanowanie w równym stopniu interesów wszystkich podmiotów uczestniczących w omawianym postępowaniu oraz niezastosowanie zasady jak najmniejszej ingerencji w prawo własności oraz przepisu art. 11 k.p.a. poprzez lakoniczne jedynie odniesienie się w treści zaskarżonej decyzji do zarzutów dotyczących nieuwzględnienia w pełni interesów skarżących i odwołanie się jedynie do korzyści płynących z lokalizacji i budowy inwestycji wnioskodawcy, z pominięciem interesu skarżącego oraz z pominięciem analizy sposobu wykorzystania nieruchomości sąsiednich; 7) art. 107 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, które przesłanki zostały spełnione przez wnioskodawcę, a wynikające z art. 124 u.g.n. i przyczyn takiego uznania, na podstawie jakich dowodów oraz przyczyn nie uwzględnienia stanowiska S. R.; 8) art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji przed upływem terminu do zakończenia postępowania co uniemożliwiło stronie prawo do zajęcia stanowiska w sprawie, 9) naruszenie art. 108 k.p.a., art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 124 ust. 1a u.g.n. poprzez naruszenie prawa własności i niewykazania ważnego interesu gospodarczego wnioskodawcy, bowiem organ nie może wskazać lakonicznie, że decyzja na pozwolenie na budowę stanowi ważny interes wnioskodawcy; 10) art. 107 k.p.a. w zw. z art. 108 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, które przesłanki zostały spełnione przez wnioskodawcę w tym w szczególności do kiedy inwestor winien wybudować dwutorową napowietrzną elektroenergetyczną linię i co oznacza w uzasadnieniu "najkrótszy czas" i przyczyn takiego uznania, na podstawie jakich dowodów organ uznał i na czym będą polegać dotkliwe straty oraz na czym ma polegać interes społeczności lokalnej skoro planowana linia będzie zasilać sąsiednie Państwa, a nie miasto S.; 11) naruszenie art. 3051-3052 kodeksu cywilnego poprzez nieuwzględnienie faktu, że na działce skarżącego nie została ustanowiona służebność przesyłu na rzecz Polskich Sieci E. S.A. W uzasadnieniu skargi skarżący opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz przywołał orzecznictwo sadów administracyjnych. Ponadto podniósł, że w zaskarżonej decyzji organu I i II instancji nie ma odniesienia do najmniej uciążliwego przebiegu inwestycji, nie ma wskazanego jej przebiegu w sentencji oraz wskazań co do uciążliwości i wpływu na prawo własności. Ww. zarzucił również, że organy w uzasadnieniu decyzji nie wykazały w jaki sposób została obliczona powierzchnia zajęcia własności nieruchomości skarżących, co uniemożliwia im zweryfikowanie decyzji zgodnie z art. 107 k.p.a. w tym zakresie. Strona skarżąca podniosła także, że negocjacje były prowadzone nierzetelnie, bez ustalenia rzeczywistej ceny, kłamliwie, nieuczciwie i nierealnie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 10 stycznia 2015 r. pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta Miasta S., działającego jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...], w sprawie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości gruntowej stanowiącej własność S. R. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518; dalej: u.g.n.), a w szczególności przepis art. 124 ust. 1a, oraz art. 124 ust. 1. Zgodnie z art. 124 ust. 1 a u.g.n., w przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym, starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast z art. 124 ust. 1 u.g.n. wynika, że starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych wyżej przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. W dniu [...] maja 2014 r. Prezydent Miasta S., działający jako starosta wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, wydał na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie spółce zezwolenia na przeprowadzenie prac budowlanych polegających na założeniu i przeprowadzeniu przez powyższą działkę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.-granica RP, w tym podwieszenie napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej nad działką oznaczoną nr geod. [...] na wysokości nie mniejszej niż 13,4 m, a także na funkcjonowanie linii elektroenergetycznej 400 kV po jej wybudowaniu w pasie technologicznym o szerokości po 35 m od osi linii w każdą stronę. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję, zaś skarga na ostateczną decyzję Wojewody P. została oddalona wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 793/14. Wobec rozstrzygnięcia o legalności powyższych decyzji w odrębnych postępowaniach administracyjnych i postępowaniu sądowym, w niniejszym postępowaniu ocenić należy jedynie przesłanki wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości (art. 124 ust. 1 a u.g.n.). Zwrócić przy tym należy uwagę, iż to sam ustawodawca konstruując przepis art. 124 ust. 1 a u.g.n. przesądził o obligatoryjnym wydaniu decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości oraz nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W sytuacji spełnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, starosta udziela w drodze decyzji, zezwolenia, a decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ zobowiązany jest do wydania decyzji na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny "w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym". Spośród przypadków określonych w art. 108 k.p.a. do rozważenia w niniejszej sprawie wchodzą w rachubę dwie przesłanki: "inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony". Nadto uzasadnieniem dla zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest również "ważny interes gospodarczy", o którym mowa w art. 124 ust. 1 a u.g.n. (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Bk 771/11). W ocenie Sądu, organy trafnie przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy wydanie zaskarżonych decyzji było uzasadnione interesem społecznym, gospodarczym oraz wyjątkowo ważnym interesem wnioskodawcy. Przedmiotowa inwestycja ma zapewnić poprawę jakości i niezawodności zasilania odbiorców energii elektrycznej oraz wzrostu bezpieczeństwa jej dostaw. Rozbudowa sieci prześwitowej w północno - wschodniej części Polski i zwiększenie gwarancji przesyłu energii elektrycznej stworzy nowe możliwości dla rozwoju gospodarczego tych regionów oraz zwiększy ich atrakcyjność inwestycyjna. Zaznaczono również, że budowa dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.- Granica RP jest inwestycja liniową. Niemożność zrealizowania jej na działce stanowiącej własność skarżącej może uniemożliwić terminową realizację całej inwestycji. Nadto wydanie przedmiotowej decyzji pozwoli inwestorowi na uzyskanie pozwolenia na budowę dla brakującego odcinka. Na podkreślenie zasługuje przede wszystkim fakt, że ww. projekt jest współfinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego- Program Operacyjny Infrastruktura i Środowisko, Priorytet X. Działanie 10.1 "Rozwój systemów przesyłowych energii elektrycznej, gazu ziemnego i ropy naftowej oraz budowa i przebudowa magazynów gazu ziemnego", i ma zostać zrealizowany do końca 2015 r., przy czym roboty budowlane powinny zakończyć się najpóźniej w połowie 2015 r. Niezrealizowanie w powyższym terminie inwestycji spowoduje utratę wielomilionowych środków unijnych. Pozyskane środki należą bowiem do środków publicznych w rozumieniu art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.). W świetle powyższego bezzasadny okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 124 ust. 1 a u.g.n. , art. 108 k.p.a. i art. 64 ust. 3 Konstytucji poprzez naruszenie prawa własności i niewykazanie ważnego interesu gospodarczego wnioskodawcy. W ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły, że w sprawie zostały spełnione przesłanki "ważnego interesu gospodarczego", "społecznego", jak i "wyjątkowo ważnego interesu strony". Zaskarżona decyzja została wydana z zachowaniem wszelkich wymogów określonych w dyspozycji powołanych przepisów ustawy, będących podstawą jej wydania. Zdaniem Sądu, niezasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 75, art. 78 i art. 107 k.p.a. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Rozstrzygnięcie zostało też, wbrew twierdzeniom skarżącego, wydane w oparciu o pełny materiał dowodowy. Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Nie doszło też do naruszenia art. 10 k.p.a. Skarżący miał bowiem możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i zgłaszania wszelkich oświadczeń i wniosków dowodowych. Zresztą nie wskazuje on w skardze, w jakim zakresie jego prawo zostało naruszone i jaki to miało wpływ na rozstrzygnięcie. W oparciu o art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Za bezzasadne należy uznać także zarzuty dotyczące negocjacji prowadzonych między inwestorem a właścicielem nieruchomości. Ustalenie istnienia negocjacji jest bowiem przesłanką warunkującą wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., a nie decyzji opartej o przepis art. 124 ust. 1 a u.g.n. Niezasadne są także pozostałe zarzuty podniesione w skardze. Podkreślenia przy tym wymaga, że są one powieleniem zarzutów podniesionych w stosunku do decyzji Wojewody P. wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. W ocenie Sądu, kwestie podnoszone w tych zarzutach nie odnoszą się do regulacji przewidzianej w art. 124 ust.1 a u.g.n. i przez to pozostają bez wpływu na zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję. Reasumując, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania , w tym zażaleniowego, orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, j.t.).