II SA/Bk 804/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] października 2009 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją z dnia [...].10.2009 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] lipca 2009 r., o pozwoleniu Państwu G. na użytkowanie budynku gospodarczego, o powierzchni 62,4m², na działce o numerze geodezyjnym 334, położonej w B. przy ul. C. U podstaw rozstrzygnięcia legły następujące motywy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. na podstawie wniosku L. W. z dnia 20 grudnia 2001r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego, przystosowanego na lecznicę małych zwierząt, zlokalizowanego na działce ozn. nr geod. 334, położonej w B. przy ul. [...]. W toku przeprowadzonego postępowania dowodowego ustalono, iż w 1993r. M. i E. G. wybudowali samowolnie budynek gospodarczy, natomiast połączenie budynku gospodarczego z mieszkalnym (dokładniej z garażem znajdującym się w budynku mieszkalnym) nastąpiło w 1994r. Z kolei w 2001r. W. S. - zięć M. i E. G., przystosował budynek gospodarczy i część budynku mieszkalnego na lecznicę małych zwierząt. W przedmiotowej sprawie organy nadzoru budowlanego wydawały wielokrotnie rozstrzygnięcia a sprawę badał dwukrotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. Zgodnie z wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2004r., sygn. akt [...] oraz z dnia [...] grudnia 2006r., sygn. akt [...], przedmiotowe postępowanie administracyjne prowadzone jest dwuetapowo. Pierwszy etap to legalizacja wzniesionego budynku gospodarczego bez wymaganego prawem pozwolenia, gdzie w charakterze inwestorów występują E. i M. G. Natomiast drugi etap dotyczy samowolnej zmiany sposobu użytkowania w/w budynku gospodarczego i części budynku mieszkalnego na lecznicę weterynaryjną, popełnionej przez W. S. Organ wskazał, że zgodnie z wytycznymi Sądu należy rozpatrzyć dwie kwestie: najpierw rozstrzygnąć legalizację samowolnie wzniesionego budynku gospodarczego wg stanu prawnego na dzień 31 grudnia 1994 r. a następnie rozpatrzyć sprawę dokonanej samowolnie zmiany sposobu użytkowania tegoż budynku gospodarczego na lecznicę zwierząt, stosując przepisy "nowego prawa budowlanego", tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. Decyzją z dnia [...] listopada 2007r., znak: [...], na podstawie art. 55 ust. 1 pkt 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu G. w B. zamknął pierwszy etap legalizacji, pozwalając E. i M. G. na użytkowanie przedmiotowego budynku gospodarczego. W/w organ podjął również rozstrzygnięcia w sprawie kolejnego etapu legalizacji, tj. dotyczącego samowolnej zmiany użytkowania budynku gospodarczego i części budynku mieszkalnego na lecznicę małych zwierząt, wydając w dniu [...] lutego 2008r. postanowienie, znak: [...], wstrzymujące użytkowanie lecznicy zwierząt znajdującej się w B. przy ul. C. a następnie w dniu [...] kwietnia 2008r., decyzją znak: [...], umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na E. i M. G. oraz W. S. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, celem doprowadzenia do zgodności z przepisami prawa w/w samowolnej zmiany sposobu użytkowania. W związku ze skargą L. W. złożoną w trybie art. 227 - 240 k.p.a., w dniach od 29 stycznia 2008r. do 6 marca 2008r. została przeprowadzona przez pracowników organu kontrola doraźna, która wykazała, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., udzielając pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego nie uwzględnił treści przepisu art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co było powodem do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji - (protokół kontroli jest opublikowany na stronie internetowej pod adresem http://winb.pbip.pl/). Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r., znak: [...], stwierdził nieważność rozstrzygnięcia organu l instancji z dnia [...] listopada 2007r. znak: [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego. Rozpatrując odwołanie złożone przez L. W. od powyższej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie decyzją z dnia [...] maja 2008r. znak: [...], umorzył postępowanie odwoławcze stwierdzając, iż skarżąca nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na użytkowanie. Pismem z dnia 01 grudnia 2008r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z wnioskiem o wykładnię wyroku z dnia [...] grudnia 2004r. sygn. akt [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009r. sygn. akt [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wykładni wyroku z dnia [...] grudnia 2004r. Zawiadomieniem z dnia 24 kwietnia 2009r. organ l instancji poinformował strony o wyznaczeniu oględzin. Jednakże nie doszły one do skutku ze względu na niewpuszczenie wszystkich chętnych stron na teren posesji. Dlatego też organ przeprowadził kontrolę, która wykazała, że przedmiotowy budynek nadaje się do użytkowania jako budynek gospodarczy. Decyzją z dnia [...] lipca 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. udzielił M. i E. G. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego o powierzchni użytkowej 62.40m2 i kubaturze 270m3 zlokalizowanego na działce ozn. nr geodezyjnym 334 położonej w B. przy ul. C. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła L. W. wnosząc o uchylenie decyzji i rozpatrzenie sprawy zgodnie z przepisami i wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zawartymi w wyroku z dnia [...] grudnia 2004r. sygn. akt [...]. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że w rozpoznawanej sprawie podstawowe znaczenie mają dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, z dnia [...] grudnia 2004r., sygn. akt [...] oraz z dnia [...] grudnia 2006r., sygn. akt [...], zawierające wytyczne jakimi mają kierować się organy nadzoru budowlanego przy prowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z tymi wyrokami postępowanie administracyjne, jak już wskazywano wyżej, należy przeprowadzić w dwóch etapach. Pierwszym jest legalizacja samowolnie wybudowanego obiektu gospodarczego, a kolejnym legalizacja samowolnej zmiany sposobu użytkowania z obiektu gospodarczego na lecznicę weterynaryjną. W obecnej chwili postępowanie prowadzone jest w końcowym etapie legalizacji samowolnej budowy obiektu gospodarczego. Wskazano, iż w toku wieloletniego postępowania administracyjnego organy nadzoru budowlanego ustaliły, że przedmiotowy budynek gospodarczy powstał samowolnie w 1993r., natomiast połączenie budynku gospodarczego z mieszkalnym nastąpiło w 1994r., a więc do tej części budynku należy stosować przepisu ustawy z dnia 24 października 1974r. - Prawo budowlane. Obowiązujące do 31 grudnia 1994r. - Prawo budowlane znało dwa sposoby usunięcia skutków samowoli budowlanej tj. przymusową rozbiórkę lub legalizację w drodze wydania pozwolenia na użytkowanie, po ewentualnym wykonaniu zmian i przeróbek niezbędnych do doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Powyższa kwestia została rozstrzygnięta decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] lutego 2006r. znak: [...], jak również decyzją P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2006r. znak: [...]. W powyższych rozstrzygnięciach organy nadzoru budowlanego dopuściły możliwość legalizacji popełnionej samowoli budowlanej po wykonaniu robót budowlanych, szczegółowo określonych w w/w decyzji z dnia [...] czerwca 2006r. Skarga na powyższe rozstrzygnięcia została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia [...] grudnia 2006 r. sygn. akt. [...]. Zatem kwestie jakie roboty należy wykonać oraz czy w ogóle należy legalizować przedmiotowy obiekt zostały rozstrzygnięte na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego. Obecnie organy nadzoru budowlanego działając na podstawie art. 42 § 1 Prawa budowlanego z 1974r. rozpatrują kwestię wydania pozwolenia na użytkowanie (co w praktyce oznacza zakończenie pierwszego etapu legalizacji samowoli). Podkreślono, że zgodnie ze wskazanym przepisem inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art. 40 nakaz wykonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Z kolei stosownie do art. 42 § 3 "podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., na podstawie kontroli przeprowadzonej w dniu 08 maja 2009r., stwierdził, że roboty budowlane mające na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem zostały wykonane a obiekt jest zdatny do użytkowania. Dlatego też decyzją z dnia [...] lipca 2009r. organ l instancji udzielił pozwolenia na użytkowanie. Organ wskazał, iż zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2009r. sygn. akt II OSK 29/08, do samowoli budowlanej powstałej pod rządami przepisów ustawy - Prawo budowlane z 1974r. należy stosować nie tylko przepisy art. 37 i art. 40 w/w ustawy dotyczące samowoli budowlanej, ale również art. 42 w/w ustawy, który dotyczy pozwolenia na użytkowanie. Oznacza to, że organ l instancji prawidłowo zastosował przepisy Prawa budowlanego z 1974r. udzielając inwestorom pozwolenia na użytkowanie. Zdaniem organu odwoławczego zarzuty zawarte w odwołaniu strony skarżącej, jak również w piśmie z dnia 30 września 2009r., są nieuzasadnione. Podkreślono, że w prawomocnej decyzji, z dnia [...] czerwca 2006r., znak: [...], wyraźnie określono jakie roboty powinni wykonać inwestorzy. Zdaniem organów roboty te zostały wykonane w sposób prawidłowy i budynek nadaje się do użytkowania. Tym samym nieuzasadnione są twierdzenia strony, iż należy wykonać jeszcze inne czynności mające na celu doprowadzenie inwestycji do zgodności z prawem. Również nie znajdują potwierdzenia podejrzenia strony o prawdopodobnym poprawianiu projektu, oraz o braku poszczególnych kart. Strona na poparcie swoich podejrzeń nie przedstawiła żadnych dowodów, gdyż nie można za takie uznać domniemań strony. Także zarzuty strony dotyczące nieprawidłowości przy wykonanych robotach nie mogą zostać uznane za zasadne, gdyż według stanu wiedzy organów, strona odwołująca się nie posiada żadnych uprawnień budowlanych, pozwalających kwestionować oceny uprawnionych pracowników organu nadzoru budowlanego. W skardze wywiedzionej do tut. Sądu L. W. zarzuciła organom obu instancji niezastosowanie się do wytycznych wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz opieszałość w rozpatrywaniu sprawy w wyniku czego poniosła ona dotkliwą szkodę. Zdaniem Skarżącej utrzymana w mocy decyzja organu pierwszej instancji, to kolejna decyzja w tej samej sprawie. Decyzja ta jest podobna do poprzedniej, wydanej [...].11.2007 r., i dotknięta jest tą samą wadą. Poprzednia decyzja została unieważniona, ponieważ organ I instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa, gdyż niezastosował się do wytycznych zawartych w wyroku WSA. Organ pierwszej instancji, wydając kolejną decyzję, ponownie naruszył ten sam przepis, więc kolejna decyzja również powinna zostać uchylona. Skarżąca zauważą, że skoro organ po przeprowadzonej kontroli stwierdził nieważność poprzedniej decyzji i wycofał ją z obiegu prawnego, to na jakiej podstawie obecnie utrzymuje w mocy nową decyzję, skoro jest dotknięta taką samą wadą. W jej ocenie nie nastąpiły żadne zmiany, ani w stanie budynku, ani w obowiązujących przepisach o warunkach technicznych. Skarżąca wskazała też, że według wytycznych Sądu podwójnie popełnioną samowolę budowlaną należy rozpatrywać dwuetapowo. Pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego można wydać po dokonaniu poprawek w budynku, ale wyłącznie zgodnie ze stanem i przeznaczeniem budynku na dzień 31.12.1994 r. czyli według starej ustawy. Tymczasem organ wydał pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego, ale w stanie przebudowanym w końcu 2001 r., chociaż wtedy obowiązywała już ustawa z 1994 r., rygorystyczna dla samowoli budowlanych. W sprawie pominięto aspekt dotyczący fundamentu pod ścianą graniczną oraz to, że otwory okienny i drzwiowy od strony domu skarżącej wykonano w 2001 r. w sposób niezgodnej z przepisami o odległości od granicy działki. Zdaniem skarżącej nie jest prawdą twierdzenie organu, że decyzja ostateczna z [...].06.20006 r. rozstrzygnęła pierwszy etap postępowania. Skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji. W motywach skargi opisała szczegółowo przebieg postępowań administracyjnych dotyczących budynku gospodarczego na działce o numerze 334 w B. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Na rozprawie przed tut. Sądem Skarżąca wyjaśniła, że nie została wpuszczona na teren miejsca oględzin, jednakże stała za płotem i słyszała rozmowę przedstawiciela organu i jest w stanie ocenić czy wykonano obowiązki wynikające z decyzji z 9 czerwca 2006 r. Z kolei pełnomocnik organu oświadczył, że prowadzone jest odrębne postępowanie administracyjne w przedmiocie samowolnej zmiany sposobu użytkowania z obiektu gospodarczego na lecznicę. Jednakże z uwagi na niezakończenie postępowania w niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie legalizacji lecznicy jest zawieszone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej: p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym zgodnie z art. 135. p.p.s.a. stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zarzuty skargi nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Ponadto Sąd nie dopatrzył się z urzędu naruszeń prawa uzasadniających uchylenie kwestionowanej decyzji. Podkreślić należy, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest ostateczna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku gospodarczego o powierzchni 62,40 m², posadowionego na działce o numerze geodezyjnym 334 w B. przy ul. C. Przede wszystkim wskazać należy, że rozpoznając sprawę, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., organy były związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażoną przez tut. Sąd w wyrokach [...] i [...]. W pierwszym z tych wyroków Sąd przesądził, że odnośnie samowoli budowlanej polegającej na budowie budynku gospodarczego na działce nr 334, w przypadku ustalenia że samowola budowlana miała miejsce przed 1 stycznia 1995 r., należy stosować w zakresie tej samowoli - zarówno w odniesieniu do kwestii legalizacji obiektu, jak i zezwolenia na użytkowanie tego obiektu - przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Warto w tym miejscu wskazać, że konstatując rozważania w sprawie [...] Sąd stwierdził: "Reasumując - należy ustalić, czy w sprawie ma zastosowanie art. 103 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane z dnia 7.07.1994r., gdyż przed 1.01.1995r. zakończono faktycznie roboty budowlane przy budynku gospodarczym. Jeśli tak - najpierw należy rozstrzygnąć w przedmiocie tej samowoli - legalizacja ta może dotyczyć stanu i przeznaczenia obiektu z dnia 31.12.1994r. Dopiero w następnej kolejności - stosując przepisy nowego prawa budowlanego można zając się legalizacją kolejnej samowoli budowlanej, polegającej na samowolnej zmianie sposobu użytkowania, ustalając faktyczny stan budynku (strona 8 uzasadnienia w/w wyroku, teczka nr 1 akt administracyjnych)". Kierując się w/w wskazówkami Sądu organy ustaliły, że samowola miała miejsce przed 1 stycznia 1995 r. i okoliczność ta została przesądzona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu [...]. Zatem zasadnie organy w przedmiotowej sprawie prowadziły postępowanie w przedmiocie zezwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego na podstawie przepisów Prawa budowlanego z 1974 r. Stanowisko organów, zgodne ze wskazówkami tut. Sądu, jest zgodne również z linią orzecznictwa sądów administracyjnych, że w zakresie samowoli budowlanej popełnionej przed 1 stycznia 1995 r. należy stosować przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W przytoczonym przez organ uzasadnieniu wyroku NSA z [...].01.2009 r. II OSK 29/08, Sąd wskazał, że z brzmienia ust. 2 art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r. wynika wprost, że do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r., nie stosuje się art. 48 Prawa budowlanego z 1994 r. Zatem w takich przypadkach ma zastosowanie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., jeżeli należałoby nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego. Jednak w przypadku braku podstaw do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie art. 37 ww. ustawy, zachodzi konieczność legalizacji takiego obiektu, co w świetle przepisów Prawa budowlanego z 1994 r. było niewykonalne, gdyż takiej możliwości ta ustawa nie przewidywała. Pozostaje więc w takiej sytuacji jedyna możliwość, jaką dają przepisy art. 40 i art. 42 Prawa budowlanego z 1974 r. Poza tym trudno by było przyjąć, że do samowoli budowlanej popełnionej przed 1 stycznia 1995 r., stosuje się jednocześnie przepisy ustawy z 1974 r. i nowej ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., tym bardziej że przepisy tych ustaw wzajemnie nie są dopasowane do siebie. Nadto w zdaniu przepisu ust. 2 art. 103 Prawa budowlanego z 1994 r., prawodawca nakazuje stosować "przepisy dotychczasowe" nie wskazując, które należy stosować, a które nie należy stosować. Należy więc przyjąć, że przepisy art. 37, 40, 42 a nawet art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. stanowią pewną zwartą grupę przepisów, które są między sobą kompatybilne i należy stosować je w przypadkach określonych w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. Zatem podstawę do wydania pozwolenia na użytkowanie określa art. 42 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., który stanowi, inwestor, właściciel lub zarządca może przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego, co do którego wydano przewidziany w art.40 nakaz dokonania zmian lub przeróbek, dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie, wydanego przez właściwy terenowy organ administracji państwowej. Z kolei według ust. art. 42 ust. 3 tej ustawy podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. W przedmiotowej sprawie w decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wydanej na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., nakazano Państwo G. wykonanie następujących czynności: ścianę podłużną budynku usytuowaną od granicy z działką nr 335 doprowadzić do zgodności z wymogami przepisów Prawa budowlanego z 1974 r., poprzez: zamurowanie cegłą pełną grubości 25 cm lub pustakami betonowymi 2 otworów okiennych, które były wypełnione częściowo pustakami szklanymi; zlikwidowanie wystającego okapu i rynny poza lico ściany. Ponadto nakazano wyprowadzić przedmiotową ścianę murowaną na wysokość 30 cm ponad połać dachową z wykonaniem nowego odprowadzenia wód opadowych z dachu na własny teren w taki sposób, aby rynna umieszczona była w obrysie rzutu budynku. W aktach administracyjnych znajduje się dokumentacja powykonawcza budynku gospodarczego z 17.04.2007 r. W świetle oświadczeń osób posiadających uprawnienia zakresie projektowania obiektów budowlanych obowiązki wynikające z decyzji z [...].06.2006 r. zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i po ich wykonaniu stan techniczny budynku spełnia wymagania wynikające z przepisów prawa budowlanego a obiekt zdolny jest do użytku. W/w dokumentacja znajduje się w aktach administracyjnych, z którymi możliwość zapoznania się miała Skarżąca. Zwrócić należy uwagę, że obiekt budowlany, którego dotyczy postępowanie określono w decyzji z [...] czerwca 2006 r. jako "wykonany samowolnie budynek gospodarczy". Zatem nie naruszają prawa stwierdzenia organów o braku podstaw do odmowy wyrażenia zgody na użytkowanie tego budynku jako budynku gospodarczego, skoro w decyzji [...] czerwca 2006 r. nie wskazano innych prac lub czynności, których wykonanie warunkowałoby wydanie pozwolenia na użytkowanie. Niewątpliwie uchybieniem procesowym organu było nieprzeprowadzenie oględzin przedmiotowego budynku z udziałem Skarżącej, z uwagi na brak zgody właściciela nieruchomości. W takiej sytuacji organ winien w celu wymuszenia na właścicielu stosownego zachowania, wymierzyć mu, zgodnie z art. 88 k.p.a., grzywnę i poinformować właściciela, że odmowa wpuszczenia strony na posesję w trakcie oględzin budynku może wywołać dla niego negatywne skutki procesowe w postaci zarzutu braku udziału jednej ze stron postępowania w czynności procesowej. Powyższe uchybienia nie miały jednak wpływu na poprawność rozstrzygnięcia, bowiem organ tego samego dnia przeprowadził kontrolę budynku, z której został sporządzony protokół, z którym skarżąca miała możność zapoznania się. Jak przyznaje sama skarżąca w trakcie czynności kontroli stała ona w pobliżu posesji i słyszała rozmowę przedstawiciela organu z właścicielem i jest w stanie ocenić czy wykonano obowiązki wynikające z decyzji z [...] czerwca 2006 r. Ponadto, jak już wskazano, fakt wykonania czynności wynikających z decyzji z [...].06.2006 r. i zdatności budynku gospodarczego do użytku potwierdzają osoby posiadające uprawnienia budowlane w dokumentacji powykonawczej z 17.04.2007 r. Skarżąca w zasadzie nie kwestionuje ustaleń organów poczynionych w trakcie kontroli, jak i oświadczeń biegłych złożonych w dokumentacji powykonawczej z 17.04.2007 r. L. W. podnosi natomiast argument, że fundament pod ścianą graniczną jest niewłaściwy oraz że otwory okienny i drzwiowy od strony domu skarżącej wykonano w 2001 r. w sposób niezgodnej z przepisami o odległości od granicy działki. Odnosząc się do tych zarzutów należy powtórzyć za organami, iż o zdatności przedmiotowego budynku do użytkowania rozstrzyga kwestia zgodności obiektu z nakazami określonymi w decyzji wydanej w trybie art. 40 Prawa budowlanego. Przedmiotowa decyzja z [...] czerwca 2006 r. nie wskazuje obowiązku podjęcia prac naprawczych w stosunku do fundamentu tego budynku. W związku z powyższym oceniając dopuszczalność wyrażenia zgody na użytkowanie organy nie miały podstawy by oceniać ten element budynku, skoro w decyzji legalizacyjnej taki obowiązek nie został nałożony. Z podobnych powodów nie mógł być uznany za zasadny zarzut wykonania otworów okiennych i drzwiowych od strony domu skarżącej w 2001 r., jak twierdzi skarżąca, w sposób niezgodny z przepisami o odległości od granicy działki. Jak już wspomniano kwestia zakresu prac budowlanych warunkujących legalizację użytkowania została przesądzona w decyzji [...] czerwca 2006 r. i oddalającym skargę na tę decyzję prawomocnym wyroku tut. Sądu [...]. Wbrew twierdzeniom Skarżącej organy nadzoru budowlanego zastosowały się do wytycznych zawartych w wyrokach tut. Sądu i procedura legalizacyjna prowadzona jest dwuetapowo. Przedmiotem sprawy rozpoznawanej jest bowiem tylko udzielenie zezwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego. Natomiast kwestia udzielenia zezwolenia na użytkowanie lecznicy, jak oświadczył na rozprawie pełnomocnik organu, jest rozstrzygana w odrębnym postępowaniu, w którym zgodnie z wytycznymi tut. Sądu winny być stosowane przepisy ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Nietrafny jest także zarzut, że kwestionowana decyzja jest, jak wskazuje skarżąca, podobna do decyzji z [...].11.2007 r., o zezwoleniu na użytkowanie budynku gospodarczego. Zwrócić należy uwagę, że decyzja z [...].11.2007 r. została wydana na podstawie przepisów art. 55 i 59 ustawy Prawo budowlane z 1994 r., zatem niezgodnie z wytycznymi Sądu. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Zatem wobec wskazania w wyrokach tut. Sądu sygn. akt [...] i [...], iż postępowanie należy prowadzić dwuetapowo organy prawa nie naruszyły. Skoro w sprawie nie zachodzą przesłanki do nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego w oparciu o przepis art. 37 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., a inwestor zrealizował nałożony na niego - w trybie art. 40 tej ustawy -obowiązek, to stwierdzić należy, iż udzielenie przez organ pozwolenia na użytkowanie obiektu w świetle oceny stanu technicznego i zdatności do użytkowania, w oparciu o przepis art. 42 ust. 3 ustawy jest w pełni uzasadnione. Przyznać należy rację Skarżącej, że postępowania administracyjne dotyczące budynku przy ul. C. toczą się wyjątkowo długo, jednakże kwestia naprawienia Skarżącej ewentualnych szkód z tej przewlekłości wynikłych nie należy do kognicji sądu administracyjnego. W tej mierze właściwy jest sąd powszechny. Sąd w niniejszej sprawie nie miał też podstaw do oceny zgodności z prawem postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania o pozwolenie na budowę na działce skarżącej, gdyż jest to inna sprawa administracyjna. Sąd poucza Skarżącą, iż w odniesieniu do ostatecznego postanowienia o zawieszeniu postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę strona może złożyć wniosek o stwierdzenie jego nieważności, a postanowienie organu odwoławczego rozstrzygające w przedmiocie stwierdzenia nieważności tego postanowienia może być przedmiotem oceny sądu administracyjnego, w przypadku wywiedzenia skargi do sądu. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, dlatego w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.