II SA/Bk 808/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2012 r. sprawy ze skargi P. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokatowi M. P. od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku) kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego P. M. wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Decyzją z dnia [...].09.2011 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej własną decyzją z dnia [...].08.2011 r. nr [...], którą odmówiono uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2007 r. nr [...]oraz utrzymanej nią w mocy decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r. nr [...]w zakresie dotyczącym naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie stosownie do treści przepisu lp. 11,4.1 załącznika do ustawy z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...].08.2011 r. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Decyzją z dnia [...].08.2007 r. nr [...] P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Pana P. M. (zwanego dalej Skarżącym) karę pieniężną w wysokości 30.000 zł między innymi w związku z nieokazaniem wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu na podstawie przepisu Ip. 11.4.1 załącznika do ustawy z dnia 6.09. 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), zwanej w skrócie: "u.t.d." Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...].08.2007 r. nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13.06.2008 r. oddalił skargę (sygn. akt VI Sa/Wa 2038/07). Również Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3.06.2009 r. oddalił skargę kasacyjną (sygn. akt II GSK 1008/08). Pismem z dnia [...].07.2009 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2007 r. nr [...], wskazując na art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jako podstawę wznowienia postępowania. We wniosku wskazano, iż Skarżący powziął informację o istnieniu wykresówek, za nieokazanie których nałożono karę pieniężną, przeglądając akta spraw karnych w Sądzie Rejonowym w B. [...] Wydział Karny o sygn. [...]oraz [...]w dniu [...].07.2009 r. Decyzją z dnia [...].12.2009 r. nr [...]Główny Inspektor Transportu Drogowego odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia [...].09.2007 r. nr [...]. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...].02.2010 r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16.11.2010 r. sygn. akt VI Sa/Wa 867/10 uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].02.2010 r. oraz decyzję z dnia [...].12.2009 r. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...].08.2011 r. nr [...]odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...].09.2007 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r. w zakresie dotyczącym naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwu stosownie do treści przepisu lp. 11.4.1 załącznika do u.t.d. Pismem z dnia [...].08.2011 r. pełnomocnik strony wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].08.2011 r. We wniosku wskazano, iż decyzja P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r. nr [...] została wydana w wyniku przestępstwa polegającego na groźbie użycia wobec Skarżącego broni palnej przez osobę towarzyszącą inspektorowi Panu M. Ł. w celu uzyskania dokumentacji podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa. Dodatkowo strona skarżąca wskazała na: (1) incydent z wyciągnięciem broni palnej przez inspektorów celnych wraz z inspektorami transportu drogowego po przewodnictwem M. Ł. na placu miejskim; (2) skazanie strony i jej rodziny przez Sąd Rejonowy w B.; (3) wiadomość tekstową (sms); (4) na konieczność przesłuchania świadków: M., C., M. na okoliczność cyt." w jaki sposób można wykonać kurs 6000 km ze wszystkimi granicami, odprawami, załadunkiem i rozładunkiem w kilku miejscach w Moskwie"; (5) na kradzież wykreskówek i ich dostarczenie do Sądu w celu oskarżenia właściciela firmy za brak tarczek. Decyzją z dnia [...].09.2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał własną decyzję z dnia [...].08.2011 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, o których mowa w art. 145 § 5 k.p.a. Odnośnie, wskazanej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, informacji dotyczącej przestępstwa polegającego na groźbie użycia wobec Skarżącego broni palnej w celu uzyskania dokumentacji podczas kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa, organ wskazał, że orzekanie w zakresie nowej przesłanki wznowienia postępowania zgłoszonej przez pełnomocnika dopiero we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, oznaczałoby wyjście poza zakres przedmiotowy niniejszej sprawy, co prowadziłoby w konsekwencji do pozbawienia strony praw do dwukrotnego rozstrzygnięcia sprawy. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Strona skarżąca wskazała w niej, że kara pieniężna w wysokości 30.000 zł nałożona na przedsiębiorcę zatrudniającego pięciu kierowców i posiadającego pięć samochodów jest nieadekwatna do stopnia winy. Skarżący podniósł również, że podmiot wykonujący przewozy drogowe nie miał wpływu i nie mógł przewidzieć kiedy powstanie naruszenie przez kierowcę w transporcie międzynarodowym. Jednocześnie zwrócił się z prośbą do Sądu o umorzenie nałożonej kary z uwagi na trudną sytuację finansową, a także wyrok skazujący Sądu Rejonowego w B. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W konkretnej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2011 r. nr [...], utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...].08.2011 r. nr [...], którą odmówiono uchylenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2007 r. nr [...]oraz utrzymanej nią w mocy decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]03.2007 r. nr [...]w zakresie dotyczącym naruszenia polegającego na nieokazaniu wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie stosownie do treści przepisu lp. 11,4.1 załącznika do u.t.d. Na wstępie należy wskazać, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a. Może nastąpić wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. oraz art. 145a k.p.a. Przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego organ ma obowiązek zbadać, czy podanie o wznowienie zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie, czy został zachowany miesięczny termin do jego wniesienia oraz czy w podaniu o wznowienie postępowania została wskazana jedna z przesłanek enumeratywnie wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a k.p.a. Jest to wstępny etap badania wniosku, a w zależności od dokonanych ustaleń, organ administracji publicznej na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. w drodze postanowienia wznawia postępowanie, bądź w przypadku niespełnienia ww. wymogów formalnych, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd stwierdził, że słuszne jest stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ wskazał bowiem, że pełnomocnik Skarżącego ustanowiony w dniu [...]2011 r. do czasu wydania zaskarżonej decyzji nie rozszerzył zakresu żądania określonego wnioskiem o wznowienie postępowania z dnia [...].07.2009 r., tj nie zakwestionował innych naruszeń stwierdzonych decyzją P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r., a także nie wskazywał na żadne inne przesłanki określone w art. 145 § 1 k.p.a. związane z przebiegiem postępowania kontrolnego zakończonego protokołem kontroli z dnia [...].02.2007 r. Zatem zakres żądania strony, do czasu wydania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].08.2011 r. dotyczył wyłącznie wznowienia postępowania w zakresie dotyczącym naruszenia polegającego na nieokazaniu wykreskówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzeniu pojazdu podczas kontroli w przedsiębiorstwie stosownie do treści l.p. 11.4.1 załącznika do u.t.d. Poza tym organ wskazał, że w aktach sprawy karnej w Sądzie Rejonowym w B. [...] Wydział Karny o sygn. [...]znajdują się wykreskówki, za nieokazanie których P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...].03.2007 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną. Organ podniósł jednak, że Skarżący nie został ukarany za brak wykreskówek jak stwierdzono we wniosku o wznowienie postępowania, ale za nieokazanie wykreskówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Odnosząc się zaś do żądania przesłuchania świadków: M., C., M. na okoliczność cyt." w jaki sposób można wykonać kurs 6000 km ze wszystkimi granicami, odprawami, załadunkiem i rozładunkiem w kilku miejscach w M.", organ stwierdził, że jest ono niezrozumiałe gdyż nie dotyczy ww. kierowców oraz nie zostało zgłoszone we wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...].07.2009 r., jak również w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].08.2011 r. Organ wyjaśnił również, że kwestia sms-ów, została rozpoznana już na etapie odwołania od decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r., zatem nie stanowi nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu w sprawie istniejącego w dniu wydania decyzji. Również podnoszony incydent z wyciagnięciem broni przez inspektorów celnych wraz z inspektorami transportu drogowego na placu miejskim był przedmiotem skargi Skarżącego na działanie P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, co zostało utrwalone w protokole nr [...]z dnia [...].05.2007 r. Ponadto zarzut wyciągnięcia broni palnej podczas kontroli drogowej z dnia [...].01.2007 r. był już badany przez sądy administracyjne obu instancji, które jak już wcześnie wskazano oddaliły skargi strony skarżącej. Organ wykazał zatem, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiła przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a tym samy zasadnie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił wznowienia postępowania. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi dotyczących wysokości nałożonej kary pieniężnej, Sąd stwierdził, że, jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę, dotyczą one zakresu sprawy nieobjętej niniejszym postępowaniem, gdyż legalność decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].09.2007 r. nr [...]oraz utrzymanej nią w mocy decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].03.2007 r. nr [...]została zweryfikowana wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13.06.2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2038/07, oddalającym skargę strony skarżącej oraz wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.06.2009 r. sygn. akt II GSK 1008/08 oddalającym skargę kasacyjną strony skarżącej. Także wniosek Skarżącego dotyczący umorzenia nałożonej kary pieniężnej nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację rozstrzygnięć organów obu instancji, albowiem jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 kpa). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 kpa w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Mając, zatem na uwadze, że zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa oraz, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., a także § 18 ust. 1 pkt 1) lit. c w zw. z § 2 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r., w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).