II SA/Bk 81/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 03 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie o pozwolenie na budowę - oddala skargę.- Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...].11.2007 r., powołując art. 149 § 3 k.p.a., odmówił J. L. wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...].07.2007 r. udzielającą "P." S.A. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej P. G. nr [...], obejmującą budowę stalowej wieży antenowej o wysokości 72,5 m wraz z dwoma kontenerami żelbetowymi, montaż anten sektorowych i radiolioniowych wraz z instalacją antenową, usytuowanych na działce nt [...] położonej przy S. Z. w Ł. Wskutek odwołania J. L. Wojewoda P., decyzją z [...].12.2007 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ II instancji podzielił stanowisko Prezydenta Miasta Ł. (wyrażane w uzasadnieniu decyzji), iż J. L. nie przysługiwał status strony w świetle art. 28 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a zatem przesłanka będąca podstawą wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie została spełniona (tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Z treści art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wynika, że stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W ocenie organów, oddziaływanie stacji telefonii komórkowej nie sięga działki J. L. Oddziaływanie stacji telefonii komórkowej występować będzie w miejscach niedostępnych dla ludzi – powyżej wysokości 23 metrów oraz w maksymalnej odległości 143 metry od obiektu nad terenami upraw sadowniczych i drogą dojazdową. Najbliższe budynki mieszkalne osiedla "M." są położone w odległości 180 metrów od stacji, poza strefą jej oddziaływania. Skarżący nie wskazał żadnego przepisu prawa materialnego, który wskazywałby na istnienie jego interesu prawnego przemawiającego za uznaniem go jako stronę postępowania o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał na okoliczność, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej, została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, która to decyzja nie wprowadziła jakichkolwiek ograniczeń w zagospodarowaniu terenu wokół stacji, a opierała się o treść "Raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej P. G." z dnia [...].08.2006 r. W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, J. L. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 3 pkt 20 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 46 w związku z art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska, a nadto – naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania wniesionego od decyzji Prezydenta Miasta Ł. Skarżący wnosił o uchylenie decyzji obydwu instancji. W uzasadnieniu skargi J. L. podniósł, że postępowanie o pozwolenie na budowę toczyło się poza wiedzą społeczeństwa zamieszkującego w obrębie ulic T. z M. i H., natomiast ocena oddziaływania obiektu na środowisko nie może być wiarygodna, gdyż została sporządzona na zlecenie inwestora. Zdaniem Skarżącego organy administracji zlekceważyły prawa mieszkańców do ochrony zdrowia, gwarantowanego przez art. 68 i 74 Konstytucji RP. Skarżący twierdził, że szkodliwe oddziaływanie stacji może wystąpić na odległość 300 metrów (powołał się tu na publikację doc. Alicji Bortkiewicz w "Medycynie Pracy" pt. "Ocena stanu zdrowia osób mieszkających w otoczeniu stacji bazowych telefonii komórkowej"). Dalej, Skarżący wywodził, że organ wydający pozwolenie na budowę nie ocenił właściwie oddziaływania obiektu na środowisko, zaś najbliższy budynek mieszkalny (jeszcze nie zamieszkały) jest oddalony od stacji o 30-50 metrów. Zarzucił brak informacji odnośnie przewidywania ilości i rodzajów emisji wprowadzanych do środowiska. Podał, że chociaż jego działka nie przylega bezpośrednio do działki inwestora, to przymiot strony postępowania wywodzi ze szkodliwości wpływu obiektu na jego zdrowie (wskazał orzecznictwo sądowoadministracyjne), zwłaszcza, że oprócz telefonii komórkowej istnieją w obrębie ulicy T. z M. (gdzie zamieszkuje) i H. inne linie przesyłowe: radiowe, telewizyjne, energetyczne. Twierdził, że organ I instancji, przed wydaniem pozwolenia na budowę, powinien zlecić pomiary istniejącego promieniowania oraz doprowadzić do wydania, przez specjalistów, kompleksowej opinii, uwzględniającej wielkość inwestycji z różnych źródeł i ich oddziaływanie na zdrowie ludzi. Skarżący wyraził obawę, że wskutek postawienia stacji telefonii komórkowej nastąpi spadek wartości nieruchomości, a spadek wartości własnej działki szacuje na ok. 50 000 złotych. Z powyższych przesłanek Skarżący wywodzi swój przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, o którym nie został powiadomiony. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Kontrola dokonywana przez wojewódzkie sądy administracyjne, stosownie do przepisów art. 134 § 1 ustawy z dn. 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dn. 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), obejmuje prawidłowość stosowania przez organy administracji zarówno norm prawa materialnego jak i procesowego. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś argumenty skarżącego nie zasługiwały na uwzględnienie. Wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją ostateczną jest dopuszczalne m.in. w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Warunkiem rozpoznania wniosku o wznowienie jest zachowanie miesięcznego terminu liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się do okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.). W przypadku wznowienia z przyczyny określonej w art.145 § 1 pkt 4 k.p.a., termin do złożenia wniosku biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W sprawie niniejszej, organy nie wypowiedziały się wprawdzie, na temat zachowania przez Skarżącego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jednakże należy przyjąć, iż został on zachowany. J. L. wskazał, bowiem, w treści wniosku, że przed dniem 1 listopada 2007 roku zauważył rozpoczynającą się budowę masztu, czym uprawdopodabnia, że wówczas dowiedział się o istnieniu pozwolenia na budowę. Wniosek o wznowienie postępowania złożył dn. 08.11.2007 r. do Prezydenta Miasta Ł., a więc z zachowaniem miesięcznego terminu od chwili dowiedzenia się o podstawie wznowienia postępowania. Organ wydał decyzję o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.) dochodząc do wniosku, że J. L. nie posiadał przymiotu strony i dlatego nie był powiadomiony o postępowaniu zakończonym decyzją nr [...]/[...] z dnia [...].07.2007 r. udzielającą P. S.A. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej P. G. na działce o nr [...] w Ł. Stąd też, podstawa do wznowienia postępowania okazała się nietrafna i organy odmówiły wznowienia. Sąd podzielił stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt 2 z ustawy z dnia 07.07.1994 r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszarem oddziaływania jest, natomiast, zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy, "teren wyznaczony wokół obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". Powyższe uregulowania prawa budowlanego oznaczają, że oprócz inwestora, stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę mogą być tylko te podmioty, których interes prawny może być naruszony przez budowę nowego obiektu. Interes prawny musi wynikać z konkretnego przepisu prawa materialnego i musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych będących przesłankami zastosowania tego przepisu prawa materialnego. W sprawie niniejszej (jak słusznie stwierdziły organy) Skarżący nie wykazał interesu prawnego. Nie ulega wątpliwości, że wszelkie odległości usytuowania budynku skarżącego od inwestycji, a wymagane rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dn. 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690) – zostały zachowane. Nieruchomość skarżącego jest położona w odległości ponad 143 metry od bazy stacji telefonii komórkowej, oddzielają ją dwie ulice i inne nieruchomości. Powoływanie się Skarżącego na okoliczności, że najbliższy budynek osiedlowy znajduje się w odległości 30-50 metrów od inwestycji, nie może przemawiać za istnieniem interesu prawnego Skarżącego i w związku z tym organy administracji nie miały obowiązku ustosunkować się do tak sformułowanego zarzutu. "Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, oraz aktualny a nie ewentualny" (zob. wyrok NSA z dn. 20.04.1998 r. sygn. akt IV SA 1106/97, publ. LEX 43360; podobnie postanowienie NSA z dn. 05.02.1998 r. sygn. akt I SA/Po 1247/07, publ. LEX 32727). Powyższa, szczegółowa interpretacja pojęcia "interesu prawnego" dokonana w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Przywołane, w skardze, przepisy art. 46, art. 47, art. 53 ustawy z dn. 27.04.2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. nr 62, poz. 627 ze zm.), które zdaniem Skarżącego zostały naruszone, nie przemawiają w żaden sposób za naruszeniem interesu prawnego Skarżącego. To, że ustawa Prawo ochrony środowiska, gwarantuje społeczeństwu udział w postępowaniach z zakresu ochrony środowiska nie oznacza, że każdy podmiot ma z mocy tej ustawy przymiot strony. Sąd zauważa, że nie zwolniono inwestora z obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej P. G. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostało poprzedzone decyzją z dn. [...].06.2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu terenu wokół stacji telefonii komórkowej., Należy podkreślić, że decyzja ta jest prawomocna, oparta o raport ochrony środowiska (z którego dowód Sąd dopuścił w niniejszej sprawie). Raport ten opracowany [...].08.2006 r. przez uprawnione osoby, zawiera m.in. ocenę oddziaływania inwestycji na środowisko. Stwierdza, że nie stanowi zagrożenia dla ludzi i środowiska. Organy obu instancji, uzasadniając brak przymiotu strony, słusznie odwołały się do ustaleń raportu wykazując, że nieruchomość J. L. znajduje się poza zasięgiem oddziaływania inwestycji, gdyż pole elektromagnetyczne o gęstości mocy przekraczającej wartości dopuszczalne występować będzie w miejscach niedostępnych dla ludzi – powyżej 23 metrów oraz w maksymalnej odległości 143 metrów od stacji nad terenami upraw sadowniczych i drogą dojazdową. W ocenie Sądu, zarzuty skargi zostały oparte na ogólnikowych przypuszczeniach i domniemaniach Skarżącego o szkodliwym działaniu inwestycji na zdrowie i środowisko, nie zaś na wskazaniu naruszenia konkretnych przepisów prawa, z których mógłby skutecznie wywodzić swój interes prawny do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę bazy stacji sieci komórkowej. Wyrażenie przez Skarżącego "podejrzliwości" o stronniczej treści raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, nie może zastąpić kontrdowodu, jakiego Skarżący nie przedstawił. Z twierdzeń Skarżącego wynika, że swój interes prawny wywodzi z naruszenia prawa własności wyrażającego się obawą, że wartość jego nieruchomości – z racji bliskości stacji telefonii komórkowej – znacznie spadnie, a także z subiektywnego przeświadczenia o szkodliwości działania immisji na środowisko. Działanie inwestora zakłócające, ewentualnie naruszające korzystanie z nieruchomości sąsiednich zostały uregulowane w Kodeksie cywilnym (art. 144 kc.), a wszelkie roszczenia w tym przedmiocie mogą być dochodzone przed sądem powszechnym. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem, a to obligowało Sąd do oddalenia skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.