II SA/Bk 836/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 03 lipca 2008 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie o zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej - oddala skargę.- Zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] umorzono postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem P. K. i H. S. od decyzji Starosty A. z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia M. P. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu [...] maja 2007 r. M. P. wystąpił do Starostwa Powiatowego w A. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. W podaniu wnioskodawca wskazał, że przez okres 10 lat zamierza prowadzić działalność w zakresie zbierania złomu zawierającego żelazo i stal, mieszaniny metali, miedź oraz aluminium. Działalność ta ma być prowadzona na działce nr [...] , stanowiącej jego własność, położonej w A. przy ul. M. [...], na której wnioskodawca prowadzi Zakład Ślusarsko – Mechaniczny. Złom ma być gromadzony w szczelnych, metalowych kontenerach, które po napełnieniu odbierane będą przez firmę K. Sp. z o.o. w G. Oddział w R., posiadającą zezwolenie na prowadzenie skupu i transportu złomu. Zdaniem wnioskodawcy zamierzona działalność pozostanie bez wpływu na środowisko. Do wniosku dołączono kserokopię mapy z zaznaczonym usytuowaniem kontenerów na działce. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] Starosta A. negatywnie rozpatrzył powyższy wniosek. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, że zorganizowanie punktu zbiórki odpadów - złomu naruszałoby obowiązujące przepisy prawa miejscowego, mogłoby powodować zagrożenie dla życia, zdrowia ludzi lub dla środowiska i jest niezgodne z planem gospodarki odpadami dla m. A.. Organ powołał się również na treść § 7 pkt 3 Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...] września 2005 r. opublikowana w Dz. Urz. Woj. P. Nr 232, poz. 2590), z której wynika, że na obszarze objętym ustaleniami planu wprowadza się zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i zdrowie ludzi, oprócz terenu oznaczonego UK oraz dróg i infrastruktury technicznej. W wyniku odwołania wniesionego przez M. P., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] uchyliło powyższe rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano na potrzebę ustalenia i oceny przesłanek warunkujących możliwość udzielenia wnioskowanego zezwolenia, określonych w art. 28 ustawy o odpadach oraz dokonanie wyjaśnień i ustaleń dotyczących przesłanek zawartych w art. 29 w/w ustawy - determinujących negatywne rozstrzygnięcie - czego organ pierwszej instancji nie uczynił. Ponadto podkreślono konieczność zachowania zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym - art. 10 § 1 kpa oraz zasady prawdy obiektywnej - art. 7 kpa. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Starosta A. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] udzielił M. P. zezwolenia na zbieranie złomu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na nieruchomości wnioskodawcy położonej w A. przy ul. M. [...]. W decyzji określono sposób gromadzenia odpadów, a także dodatkowe warunki prowadzenia przedmiotowej działalności, polegające na: prowadzeniu ilościowej i jakościowej ewidencji przyjmowanych i przekazywanych odpadów; odpowiedzialności za ewentualne straty wynikłe z nieprawidłowego wykonania warunków decyzji; zbieraniu odpadów w godzinach dziennych. Zezwolenie wydano na czas określony do dnia [...] maja 2017 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji stwierdził, że wniosek w zakresie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności zbierania złomu spełnia wymagania określone w art. 28 ust. 4 ustawy o odpadach, a zebrany w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do odmowy wydania. Według zaś opinii Burmistrza Miasta A, wyrażonej w piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. i [...] sierpnia 2007 r. nr [...], gminny plan gospodarki odpadami dla miasta A. nie rozstrzyga w sposób jednoznaczny o możliwości lokalizowania punktów skupu złomu, a lokalizacja zbiórki odpadów na działce nr [...] nie jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Końcowo organ dodał, iż wydając decyzję, uwzględnił stanowisko SKO zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. dotyczące ustawowych przesłanek wpływających na odmowę wydania zezwolenia i stwierdził, że przesłanki takie nie zachodzą. Wskazał też, że rozpatrzone zostały wszystkie argumenty stron postępowania, uznając że większość z nich nie była bezpośrednio związana z przedmiotem niniejszej sprawy lecz dotyczyła zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie godząc się tą decyzją P. K. i H. S. odwołali się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.. Odwołujący podnieśli, że zaskarżone zezwolenie jest niezgodne z prawem, ponieważ według planu zagospodarowania przestrzennego teren przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi nieuciążliwe. Uznali, że skoro prowadzenie skupu złomu znajduje się w rejestrze usług uciążliwych, to taka działalność nie ma prawa bytu na działce nr [...]. Zdaniem odwołujących Starosta całkowicie zignorował powyższe okoliczności, uniemożliwiające wydanie zezwolenia, a powołał się jedynie na plan gospodarki odpadami, który umożliwia udzielenie zezwolenia. Odwołujący podnieśli, iż jako bezpośredni sąsiedzi przez miedzę i przez sześciometrową ulicę, wiedzą iż skup złomu na działce [...] prowadzony jest od dwóch lat bez zezwolenia, emitując uciążliwy hałas przy wrzucaniu złomu do kontenerów i przy przeładunku na 30-tonowy samochód odbierający ten złom. Dodali, że zagrożeniem dla użytkowników drogi jest przeładunek złomu, który odbywa się na wąskiej i niemającej poboczy ulicy G.. W tym stanie rzeczy wnieśli o wnikliwą analizę akt sprawy, w tym ich wniosków i pism wskazujących niezgodność działalności prowadzonej przez M. P. z planem zagospodarowania przestrzennego. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] października 2007 r. orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż w myśl art. 127 § 1 kpa odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie. Innymi słowy tylko podanie strony postępowania może uruchomić tryb odwoławczy i doprowadzić do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ drugiej instancji. Stąd w konkretnej sprawie należało rozważyć czy P. K. i i H. S. mogli skutecznie wykorzystać środek odwoławczy od decyzji Starosty A. zezwalającej M. P. na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów - skupu złomu. Organ wyjaśnił, iż warunkiem bycia stroną postępowania jest spełnienie przesłanek określonych w art. 28 kpa, który to przepis stanowi, iż stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W tym miejscu powołując się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych oraz doktrynę prawa przedstawiono powszechnie przyjmowaną interpretację art. 28 kpa. W szczególności zwrócono uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r. sygn. akt I SA 1748/83, w którym Sąd stwierdził, iż "mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby". Zwrócono również uwagę, iż od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji. W takim wypadku obywatelowi nie przysługują atrybuty strony w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze powyższe stwierdzono, iż odwołujący się nie spełniają przesłanek zawartych w art. 28 kpa i przez to nie mają przymiotu stron niniejszego postępowania. Zdaniem organu za takim stanowiskiem przesądza fakt, iż postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów (skupu złomu) wszczęte zostało na wniosek M. P. złożony w dniu [...] maja 2007 r., nie zaś na wniosek odwołujących się. Jako miejsce zbierania odpadów wnioskodawca wskazał działkę nr ewid. [...], położoną w A. przy ul. M. [...] stanowiącą jego własność, nie zaś nieruchomości użytkowane przez odwołujących się. Nadto podkreślono, iż w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.) ustalane są jedynie prawa i obowiązki przedsiębiorcy chcącego prowadzić działalność w zakresie zbierania odpadów. Rozstrzygnięcie podejmowane w oparciu o powyższy przepis dotyczy prawa wnioskodawcy do prowadzenia działalności, określa obowiązki, które musi spełnić przedsiębiorca i formułuje warunki prowadzenia działalności, które musi spełnić wnioskodawca. Rozstrzygnięcie to nie ustanawia natomiast żadnych praw czy obowiązków innych osób. W ocenie Kolegium z faktu bycia sąsiadem i w związku z tym odczuwaniem negatywnych skutków prowadzonej działalności nie da się wyprowadzić interesu prawnego w niniejszej sprawie, a co najwyżej interes faktyczny, nie poparty przepisami prawa powszechnie obowiązującego mogącymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych zachowań organu administracji. Fakt zaś potraktowania przez organ pierwszej instancji określonych podmiotów jako strony, nie rodzi sam w sobie skutków prawnych w postaci nabycia statusu stron tego postępowania. Tym bardziej, że dokonany przez Starostę A. wybór osób, którym umożliwił udział w postępowaniu, nie został w żaden sposób uzasadniony w zaskarżonej decyzji, ani w aktach sprawy. Reasumując uznano, iż skoro odwołujący się nie posiadają statusu stron postępowania w sprawie wydania zezwolenia na podstawie art. 28 ustawy o odpadach, ich odwołanie nie mogło doprowadzić do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy. W tych uwarunkowaniach zasadne jest zatem zastosowanie art. 138 § 1 pkt 3 kpa, który to przepis nakazuje umorzyć postępowanie odwoławcze. Jest ono bowiem bezprzedmiotowe wobec faktu, że nie zostało uruchomione przez osobę do tego umocowaną - stronę postępowania. W konsekwencji Kolegium nie było uprawnione do merytorycznego rozpatrywania sprawy w przedmiocie zezwolenia udzielonego zaskarżoną decyzją. Nie godząc się z tym stanowiskiem H. S. i P. K. wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wnosząc o uchylenie decyzji zezwalającej M. P. na prowadzenie działalności w zakresie prowadzenia skupu złomu. Skarżący podnieśli szereg merytorycznych zarzutów pod adresem tej decyzji, w szczególności podkreślili, iż jest ona niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego tej dzielnicy. Prowadzenie przedmiotowej działalności w połączeniu z istniejącym zakładem ślusarskim sąsiada tworzy hałas, łomot, huk, jak w walcowni. Tymczasem żadne kontrole przeprowadzane u wnioskodawcy nie są w stanie zmierzyć natężenia hałasu, albowiem właściciel zostaje o nich powiadomiony i w tym czasie nic nie robi. Skarżący podnieśli ponadto, iż jako sąsiedzi, którzy najbardziej cierpią z powodu powyższej działalności nie są w ogóle brani pod uwagę, co w ich ocenie narusza zasady życia w społeczeństwie, uczy łamania wszelkich zasad i stanowi wyraz lekceważenia obywateli. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w tej sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do twierdzeń skargi wyjaśniono, iż w postępowaniu mającym za przedmiot udzielenie przedsiębiorcy zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów (skupu złomu) organ administracji nie ma swobody przy ustalaniu okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie. Przeciwnie podejmując decyzję organ zobligowany jest do ustalenia przesłanek określonych w art. 28 ust. 5 i ust. 10 ustawy o odpadach – wskazujących treść zezwolenia, tj. warunki, jakie musi spełnić wnioskodawca by otrzymać zezwolenie oraz określonych w art. 29 ust. 1 ustawy – wymieniającym przesłanki odmowy wydania zezwolenia. W zezwoleniu nie orzeka się natomiast o prawach i obowiązkach właścicieli nieruchomości sąsiednich. Z tych właśnie względów skarżący nie są stronami postępowania. Problem zaś hałasu związanego z działalnością prowadzoną przez wnioskodawcę może być przedmiotem zupełnie innego postępowania administracyjnego. Prawo ochrony środowiska w art. 115 a wprowadziło bowiem instytucję decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu, wydawaną w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu. Podobnie kwesta nieszczelności kontenerów przeznaczonych do zbierania złomu również może być przedmiotem odrębnego postępowania. Art. 30 ustawy o odpadach daje staroście kompetencje w zakresie kontroli przestrzegania wydanego zezwolenia na zbieranie odpadów i przestrzegania przepisów ustawy o odpadach. Konsekwencją nieprzestrzegania przez przedsiębiorcę norm prawa i warunków zezwolenia jest cofnięcie tegoż zezwolenia. Kolegium nie zgodziło się z poglądem skarżących, iż decyzja narusza zasady życia społecznego, czy lekceważy obywateli lub namawia do łamania wszelkich zasad. Wbrew twierdzeniom skarżących wskazano w niej przepisy prawa powszechnie obowiązujące, stanowiące podstawę jej wydania. Okoliczności zaś, iż kwestionowana decyzja nie jest zgodna z oczekiwaniami skarżących nie oznacza, iż rozstrzygnięcie nie jest właściwe. W dniu [...] kwietnia 2008 r. skarga P. K. została odrzucona postanowieniem tut. Sądu z uwagi na nie uiszczenie przez skarżącego wymaganego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje. Zarzuty skargi nie są zasadne. Stosownie do art. treści 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ma wyłącznie uprawnienia kasatoryjne. Sąd rozpoznając sprawę nie może, zatem zmienić zaskarżonej decyzji a jedynie, uwzględniając skargę, może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skarga podlega oddaleniu. Sąd nie posiada również kompetencji do oceny celowości czy też słuszności zaskarżonego aktu. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego. Na wstępie podnieść należy, iż przedmiotem skargi wywiedzianej do tutejszego Sądu jest decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. zaskarżenie decyzji organu administracji publicznej oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego – niejako za jej pośrednictwem – staje się ta sama sprawa, która została rozstrzygnięta w decyzji. Stąd w obecnie prowadzonym postępowaniu, Sąd nie mógł odnieść się do zarzutów skarżącej kierowanych pod adresem decyzji o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, albowiem sprawa ta nie była przedmiotem rozstrzygania organu II instancji. W tych uwarunkowaniach kognicja Sądu ogranicza się jedynie do zbadania legalności decyzji dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego w wyżej opisanej sprawie. Przechodząc do oceny kontrolowanego rozstrzygnięcia, stwierdzić należy, iż organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż skarżąca – H. S. nie posiada przymiotu strony w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Jak słusznie bowiem wskazano, warunkiem bycia stroną w postępowaniu administracyjnym jest spełnienie przesłanek określonych w art. 28 kpa. Zgodnie z tym przepisem stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zauważyć jednak należy, iż pojęcie interes prawny, użyte w tym przepisie rozumiane w bezpośrednim znaczeniu tego terminu oznacza interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo. W myśl zaś ugruntowanych już poglądów orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie konkretne, indywidualne i aktualne korzyści (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 listopada 1998 r., sygn. akt II SA 1390/98). Również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 października 1998 r., sygn. akt II SA 1104/98, Sąd ten przyjął, iż pojęcie strony może być wyprowadzone tylko z konkretnej normy prawnej, która może stanowić podstawę do sformułowania interesu lub obowiązku. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza zatem ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Szczególnymi cechami interesu prawnego jest bezpośredniość związku między sytuacją danego podmiotu a wspomnianą normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny (vide: B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks Postępowania administracyjnego. Komentarz., Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2004, wyd. 6, str. 219 i nst.). Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba jednakże odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym strona wprawdzie jest bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji (tak: wyrok NSA w Warszawie z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż o tym czy określonemu podmiotowi będzie służyło prawo strony w konkretnym postępowaniu administracyjnym decyduje norma prawna, z której dla danego podmiotu będą wynikały wprost określone prawa lub obowiązki. Tymczasem zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów wydawane w oparciu o art. 28 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 261) nie nakłada żadnych obowiązków ani nie przydaje jakichkolwiek uprawnień żadnemu innemu podmiotowi, poza wnioskodawcą (tak: decyzja SKO we Wrocławiu z dnia 24 maja 2007 r., SKO 4133/4/07, Lex 276637). Omawiane zezwolenie bez wątpienia jest rozstrzygnięciem dotyczącym praw podmiotowych osoby wnioskującej o jego wydanie. Adresatem tej decyzji jest przedsiębiorca. Jak słusznie zauważa organ odwoławczy, rozstrzygnięcie podejmowane w oparciu o powyższy przepis dotyczy prawa wnioskodawcy do prowadzenia działalności, określa obowiązki i formułuje warunki jej prowadzenia, które wnioskodawca musi spełnić. W decyzji tej nie orzeka się natomiast o prawach lub obowiązkach właściciela nieruchomości sąsiedniej do nieruchomości, na której prowadzona jest określona działalność gospodarcza. Właściciel nieruchomości sąsiedniej nie może także wywodzić interesu prawnego z uprawnień określonych w art. 140 kc. W szczególności prowadzenie omawianej działalności nie powoduje uszczerbku w korzystaniu z nieruchomości sąsiedniej. Efektem tej działalności mogą być negatywne oddziaływania na środowisko poza teren, na którym jest prowadzona, jednakże zakłócenia te nie naruszają sfery uprawnień wynikających z własności nieruchomości. Nie są to, więc naruszenia interesu prawnego określonego w art. 28 kpa, lecz interesu faktycznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r., VI SA/Wa 1330/04, Lex nr 173939). W realiach niniejszej sprawy postępowanie w przedmiocie wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów (złomu) wszczęto na wniosek M. P. i jako miejsce prowadzenia tej działalności wskazano nieruchomość stanowiącą własność wnioskodawcy. Stroną tego postępowania jest zatem wyżej wskazany przedsiębiorca, któremu ma być udzielone zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów (złomu). Ponad wszelką wątpliwość przymiotu strony w omawianym postępowaniu nie ma H S, albowiem nie może być adresatem tej decyzji. Skarżąca niewątpliwie jest bezpośrednio zainteresowana wynikiem tej sprawy, jednakże, jak już wyżej wskazano jej zainteresowanie nie może być poparte normą prawną, która dawałaby podstawę skutecznego żądania stosownych czynności. Skarżąca ma zatem interes faktyczny związany z udzieleniem zezwolenia na prowadzenie omawianej działalności, który nie daje jednak przymiotu strony postępowania w rozumieniu art. 28 kpa. Sąd podziela przy tym stanowisko organu, iż okoliczność potraktowania przez organ pierwszej instancji określonych podmiotów jako strony, nie rodzi sam w sobie skutków prawnych w postaci nabycia statusu stron tego postępowania. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż wobec faktu, iż skarżąca nie posiada statusu strony postępowania w sprawie wydania zezwolenia na podstawie art. 28 ustawy o odpadach, organ prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 3 kpa, który to przepis nakazuje umorzyć postępowanie odwoławcze w omawianym przypadku. Bez wątpienia jest ono bezprzedmiotowe, albowiem nie zostało uruchomione przez osobę do tego umocowaną, a mianowicie stronę postępowania. W konsekwencji odwołanie H S nie mogło doprowadzić do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy, co też prawidłowo wskazano. Końcowo podnieść należy, iż w sytuacji, gdy określona działalność negatywnie oddziaływa na środowisko poza terenem, na którym jest prowadzona, prawo materialne wprowadza szereg instytucji, w ramach których jest badane to oddziaływanie i w zależności od jego rodzaju oraz zasięgu są określone szczegółowo obowiązki przedsiębiorcy związane z ochroną środowiska. To w tych postępowaniach są chronione interesy prawne sąsiadów, o ile oczywiście wskazane oddziaływania obejmują teren ich nieruchomości, a nie jak chciałaby tego skarżąca w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej działalności. Na powyższe kwestie zwrócił również uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, opisując te instytucje. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie.