II SA/Bk 838/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2011 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe w sprawie S. spółka z o.o. z siedzibą w W. złożyła do sądu administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia 15 lipca 2011 r., wydaną na podstawie art. 207 § 1 – ordynacji podatkowej w zw. z art. 8, art. 129, art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), w przedmiocie odmowy przedłużenia skarżącej Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podlaskiego, udzielonego decyzją tego organu z dnia [...] października 2005 r. nr [...]. W skardze zawarto wniosek o zawieszenie postępowania do czasu uzyskania orzeczenia prejudycjalnego ETS wydanego dla postępowania III SA/Gd 352/10. Wskazano, że w postępowaniu tym WSA w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 listopada 2010 r. wystąpił do ETS z pytaniem prejudycjalnym dotyczącym art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. W ocenie skarżącej Spółki wniosek o zawieszenie postępowania jest uzasadniony ze względu na precedensowy charakter orzeczenia ETS, mający bezpośredni wpływ na ocenę zarzutów skargi w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 15 marca 2012 r. przychylił się do wniosku strony skarżącej o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Postępowanie w sprawie niniejszej podlega zwieszeniu z urzędu, albowiem w razie pokrywania się podstaw zawieszenia na zgodny wniosek stron i jednej z przesłanek zawieszenia postępowania z urzędu, pierwszeństwo ma przesłanka zawieszenia postępowania z urzędu (vide: postanowienie NSA w Warszawie z 19 sierpnia 2011 r., I FSK 982/11, Lex nr 864185). Zgodnie z dyspozycją art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują względy celowościowe. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt I FZ 99/06, zawieszenie postępowania powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej. Celowość zawieszenia postępowania powinna być z kolei analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym toczącym się postępowaniu. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania. Jeśli chodzi o interpretację pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", to praktyka sądowa opowiada się za jego szerokim rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. W szczególności zauważa się, że chodzi o te przypadki, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na skierowanie, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem lub rozbieżności występujących w orzecznictwie, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny lub wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym (vide: postanowienie NSA z 26 sierpnia 2009 r., I FZ 248/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl; postanowienie NSA z 20 maja 2008 r., II FZ 200/08, LEX nr 505445). Uznaje się, że ten kierunek celowościowej wykładni tego przepisu, mimo że odbiega od jego literalnego brzmienia, odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, w którym jednolitość orzecznictwa ma dużo większe znaczenie niż w sądownictwie powszechnym. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Wobec tego zjawiskiem wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które mają być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających (zob. M. Niezgódka-Medek w uwadze 4 w komentarzu do art. 125 P.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006). W ramach pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" mieści się również przypadek wystąpienia przez sąd administracyjny z pytaniem wstępnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w innej podobnej sprawie. Podkreśla się przy tym, że w świetle obowiązujących przepisów orzeczenie Trybunału dotyczące wykładni prawa europejskiego ma moc wiążącą nie tylko w sprawie, w której sąd skierował pytanie prejudycjalne, a także w innych podobnych sprawach rozpoznawanych przez sądy administracyjne (zob. postanowienia NSA z 23 listopada 2010 r., I FSK 1242/09 i z 22 listopada 2010 r., I FSK1866/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w dniu 16 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 352/10 skierował pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji, zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Nadmienić należy, że WSA w Gdańsku skierował do ETS-u jeszcze dwa pytania prejudycjalne, dotyczące rozstrzygnięcia kwestii konieczności notyfikacji przez Komisję w trybie przepisu art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE przepisów ustawy o grach hazardowych (sprawy o sygnaturach: III SA/Gd 261/10 dotyczącej przepisu zakazującego zmiany zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w zakresie zmiany miejsca urządzania gry i III SA/Gd 262/10 dotyczącej przepisu zakazującego wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych). Wszystkie pytania zostały przez ETS połączone do wspólnego rozpoznania. W ocenie Sądu od rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej kwestii czy przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych zawierające regulacje zakazujące przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych stanowią przepisy techniczne, które powinny być notyfikowane Komisji Europejskej, a w konsekwencji czy przepisy tej ustawy mogły być stosowane przez organy administracji, zależeć będzie rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesił niniejsze postępowanie do czasu wydania przez rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej.