II SA/Bk 880/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder,, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 04 listopada 2008 r. sprawy ze skargi A. J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy terenu oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...].06.2005 r. ustalił, na wniosek A. P., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania parteru, istniejącego budynku na działce nr [...] przy ul. T. [...] w B., z funkcji usługowo – produkcyjnej na funkcję usługowo – handlową (handel i usługi nieuciążliwe, nie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów (Dz. U. nr 257, poz. 2573 z dnia 09.11.2004 r.) "w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko". Decyzję wydano na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 64 w związku z art. 52 ust. 1, art. 54, art. 56 i art. 61 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.), § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). W dniu 16.03.2007 r. T. T. i B. P.– T. wystąpili do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a, decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].06.2005 r. Decyzją z dnia [...].07.2007 r. SKO w B. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].06.2005 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej w/w decyzją, SKO w B., decyzją z dnia [...].10.2007 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...].07.2007 r. i stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta B. z dnia [...].06.2005 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Decyzja została podjęta w oparciu o przepisy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.pa., a także art. 52 ust. 1 i art. 54 pkt 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji z dnia [...].10.2007 r. SKO wskazało na rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), które miało miejsce w decyzji Prezydenta B. z dnia [...].06.2005 r., lecz uszło uwadze składowi Kolegium, orzekającemu decyzją z dnia [...].07.2007 r. o odmowie stwierdzenia nieważności. W ocenie SKO, decyzja z dnia [...].06.2005 r. została wydana z naruszeniem art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ organ określił, inwestycję niezgodnie z wnioskiem p. A. P. (inwestora). Inwestor określił swoje żądanie (we wniosku z dnia [...].03.2005r.) na zmianę sposobu użytkowania parteru budynku z funkcji handlowo – usługowej na funkcję usługowo – handlową, zaś w decyzji z dnia [...].06.2005 r. orzeczono o zmianie sposobu użytkowania budynku z funkcji usługowo – produkcyjnej na funkcję usługowo – handlową. Jako drugą przesłankę nieważności organ uznał brak skonkretyzowania w decyzji o warunkach zabudowy, rodzaju inwestycji jaka ma być prowadzona przez p. A. P. Zdaniem SKO, nie jest zasadnym określenie w decyzji przeznaczenia budynku na "handel i usługi" nieuciążliwe, nie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09,.11.2004 r. jako uciążliwe, gdyż "uciążliwość" inwestycji ma pojęcie szersze niż to określono w rozporządzeniu, zaś taka treść decyzji narusza interes innych stron postępowania, które nie są poinformowane o zakresie mającej powstać, inwestycji. Decyzja SKO w B. z dnia [...].10.2007 r. została zaskarżona przez p. A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Skarżący zarzucił decyzji: - naruszenie przepisów art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wydanie decyzji wobec skarżącego, który w dacie orzekania nie był właścicielem nieruchomości, której dotyczyło postępowanie; - naruszenie art. 52 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 156 § 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że zaskarżona decyzja wydana została niezgodnie z wnioskiem inwestora; - naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. i art. 52 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w tym błędne przyjęcie, że wnioskodawca określając oddziaływanie inwestycji ograniczył się wyłącznie do wskazania, iż rodzaj działalności nie będzie należał do przedsięwzięć uciążliwych wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. podczas, gdy wnioskodawca podał, iż zamierza wykorzystać budynek w sposób nieuciążliwy dla otoczenia na działalność, w zależności od koniunktury na rynku, a rodzaj działalności nie będzie należeć do przedsięwzięć objętych w/w rozporządzeniem. W uzasadnieniu skargi wskazano następujące okoliczności: - w dniu [...].01.2007 r. A. P. przeniósł, umową darowizny, sporządzoną aktem notarialnym, własność nieruchomości na której ma być inwestycja na rzecz E. E. N.. Aktualna właścicielka została pominięta w postępowaniu administracyjnym z obrazą przepisu art. 30 § 4 k.p.a. co stanowi o nieważności decyzji z mocy art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. - wskazanie, we wniosku, przez A. P. 12 rodzajów działalności, które mogłyby być prowadzone w budynku objętym wnioskiem ze wskazaniem na koniunkturę i na to, że nie będą uciążliwe dla środowiska w/g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r., nie stanowi naruszenia prawa. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie określa stopnia uszczegółowienia sposobu zagospodarowania terenu ani dla planów zagospodarowania przestrzennego ani dla decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast strony mogły brać udział w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, bo były o tym postępowaniu informowane. - określenie, w decyzji, zmiany sposobu użytkowania budynku z funkcji usługowo – produkcyjnej na usługowo – handlową podczas, gdy wniosek dotyczył zmiany z funkcji handlowo – usługowej na usługowo – handlową – jest, zdaniem skarżącego, oczywistą omyłką a nie przekroczeniem granic wniosku. Nadto, nie wpływa to na zmianę funkcji określonej wnioskiem. - decyzja organu I instancji z dnia [...].06.2005 r. określiła wszelkie wymogi wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla wskazanych, we wniosku, planowanych działalności, w tym usług żałobnych, które mieszczą się w ogólnej funkcji obszaru jako działalność usługowo – handlowa. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutu skierowania decyzji do niewłaściwej strony postępowania, organ podniósł, że o zmianie właściciela działki został poinformowany dopiero w skardze skierowanej do Sądu pomimo przeniesienia własności w dniu [...].01.2007 r. Nadto wskazał, iż ta okoliczność nie miała znaczenia, skoro adresatem decyzji był wnioskodawca, który nie przeniósł swych uprawnień na nową właścicielkę, wbrew przepisowi art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ zwrócił uwagę, że przepis ten nie był podstawą wydania decyzji. Był nią art. 52 ust. 1 w/w ustawy, którego rażące naruszenie polegało na podjęciu decyzji w innym zakresie niż opiewał wniosek inwestora. Brak precyzyjnego określenia charakteru usług stanowi istotne uchybienie, gdyż zdaniem organu, różne usługi mogą negatywnie wpływać na środowisko chociaż są niewymienione w rozporządzeniu, zważywszy na położoną wokół zabudowę mieszkaniową. W pismach procesowych z dnia 6.03.2008r. i 31.10.2008r. złożonych do akt sądowych, pełnomocnik Skarżącego raz jeszcze podnosi zarzut naruszenia przez SKO art. 28 k.p.a. polegający na niezawiadomieniu o toczącym się postępowaniu aktualnej właścicielki nieruchomości E. E. N. Nadto ujawnia nową okoliczność polegającą na tym, że działka o nr [...] (której dotyczy postępowanie) została podzielona na 3 działki o numerach [...]/[...],[...]/[...] i [...]/[...], a decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna dnia [...].02.2008r. Następnie E. E. N. notarialną umową darowizny z dnia [...].02.2008r. przeniosła własność działek [...]/[...] i [...]/[...]na rzecz A. S., która nie zgłasza sprzeciwu co do sposobu użytkowania działki nr [...]/[...] na działalność usługowo – handlową. Wobec takiego podziału, zdaniem skarżącego, uczestnicy postępowania T. i B. T. utracili status stron postępowania, gdyż ich działka nie graniczy już bezpośrednio z działką nr [...]/[...], gdzie znajduje się budynek, którego ma dotyczyć zmiana sposobu użytkowania. Aby mieć przymiot strony postępowania państwo T. powinni wykazać, że zamierzona inwestycja oddziaływuje na ich nieruchomość, co nie jest prawdą, gdyż [...].08.2008r. odbyły się oględziny (na potrzeby postępowania toczącego się z wniosku E. E. N. o zmianę sposobu przeznaczenia użytkowania części budynku na dzialce nr [...]/[...] z pomieszczenia handlowo-usługowego na usługi pogrzebowe), które nie wykazały uciążliwości prowadzonych usług żałobnych. Dalej Skarżący wywodzili, że wszelkie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dla prowadzenia usług żałobnych, zostały spełnione na danym terenie, a inwestycja nie jest zaliczana do uciążliwych. W dniu 7.10.2008r. Sąd odroczył rozprawę w celu powiadomienia, w trybie art. 110 p.p.s.a. o toczącym się postępowaniu E. E. N. i A. S. Do czasu zamknięcia postępowania osoby te nie zgłosiły udziału w sprawie. Sąd dopuścił dowód z akt sprawy o sygn. II SA/Bk 654/06 w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji z dnia [...].06.2005 r. Prezydenta B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do kompetencji sądów administracyjnych należy badanie legalności zaskarżonych decyzji, tj. ich zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Sąd nie jest również związany zarzutami skargi w myśl art. 134 w/w ustawy. Orzekając w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji. Na wstępie, zasadniczego podkreślenia wymaga zakres, w jakim toczyło się postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją. Nie było to postępowanie prowadzone w tzw. zwykłym toku instancji lecz postępowanie nadzwyczajne podjęte w trybie art. 156 § 1 kpa – o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Przesłanką tego postępowania była okoliczność, że decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2005 r. o ustaleniu warunków zabudowy, została wydana "z rażącym naruszeniem prawa" (art. 156 § 1 ust. 2 kpa). Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" oznacza, że nie może to być jakiekolwiek, błahe naruszenie normy prawnej, lecz musi być to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też ich odmówiono (vide: wyrok NSA z dnia 26.05.1989 r., sygn. akt IV SA 339/89 – ONSA 1989, w 1, poz. 50) Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 21.08.2001 r. (II SA 1726/00) wyraził poględ następujący: "Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkujące naruszenie norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treści załatwienia sprawy w niej wyrażonej stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części." Z kolei w wyroku z dnia 31.01.2006 r. (I OSK 883/05) NSA stwierdził: "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę naruszenia prawa. Utożsamianie tego pojęcia z każdym naruszeniem prawa nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mający istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeśli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa." Bogate orzecznictwo sądowoadministracyjne (którego tezy popiera Sąd orzekający w sprawie niniejszej), miało na celu wskazanie, iż naruszenie decyzji administracyjnej w trybie art. 156 § 1 kpa może nastąpić tyko w przypadku wykazania poważnej wady prawnej. SKO wskazało na rażące naruszenie prawa w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].06.2005 r. wskazując art. 52 ust. 1 w związku z art. 54 ust. 1 i w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717), nie zaś art. 52 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, jak sugeruje skarżący. Sąd podziela stanowisko SKO, albowiem wydanie decyzji o warunkach zabudowy następuje na wniosek konkretnej osoby, zaś organ wydający tę decyzję jest związany granicami wniosku. W niniejszym przypadku Prezydenta Miasta B., istotnie, orzekł w decyzji z dnia [...].06.2005 r., niezgodnie z wnioskiem skarżącego wymieniając funkcję "usługowo – produkcyjną", która nie pojawiła się we wniosku inwestora. Twierdzenie skarżącego, w zarzutach skargi, iż była to oczywista omyłka organu, nie mająca znaczenia dla całokształtu decyzji z dnia [...].06.2005 r., nie zmienia faktu iż formalnie orzeczono niezgodnie z wnioskiem inwestora, zaś organ tej "omyłki", od daty wydania decyzji, nie sprostował. Należy zwrócić uwagę, że inwestor, pismem z dnia 25.05.2005 r. uzupełnił swój wniosek na polecenie organu wymieniając w nim kilkadziesiąt różnych usług, które chciałby wykonywać, lecz usługi te nie zostały wymienione w decyzji z dnia [...].06.2005 r., co również świadczy o rażącym naruszeniu art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu, tj. wydanie orzeczenia niezgodnego z wnioskiem. Przede wszystkim, jednak, podstawy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...].06.2005 r. należało upatrywać, zdaniem Sądu, w braku precyzji tej decyzji, polegającej na ustaleniu warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania parteru budynku na funkcję usługowo – handlową nie wymienioną w rozporządzeniu Rady Ministrów "w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko" (Dz.U. nr 257, poz. 2573) Organ I instancji wzywał skarżącego do jednoznacznego określenia rodzaju inwestycji (pismem z dnia 19.05.2005 r.), lecz w odpowiedzi z dnia 25.05.2005 r. zatytułowanej "Uzupełnienie wniosku" A. P. wymienił kilkadziesiąt różnego rodzaju działalności, uważając, że może wybierać każdą z nich w zależności do koniunktury na rynku, byleby rodzaj działalności nie był wymieniony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573). Brak konsekwencji organu w żądaniu doprecyzowania wniosku przez inwestora, doprowadził do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, która to decyzja stała się tematem kontrowersji i poszukiwania sposobu naprawienia błędu decyzyjnego poprzez próby dokonywania wykładni tej decyzji. W tym miejscy należy wskazać, na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21.12.2006 r. (Sygn. akt II SA/Bk 654/06) utrzymany w mocy wyrokiem NSA z dnia 4.06.2008 r. (II OSK 612/07) którym Sąd uchylił postanowienie SKO w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji ustalającej warunki zabudowy. W uzasadnieniu w/w wyroku Sąd m.in. podkreślił, że organ wydający decyzję z dnia [...].05.2005 r. nie potrafił wyjaśnić wątpliwości co do jej treści, a poprzez wykładnię decyzji w trybie art. 113 § 2 kpa dokonywał niedopuszczalnych ustaleń przynależnych postępowaniu głównemu. W ocenie Sądu, bez względu na to, czy decyzja dotyczy ustalenia warunków zabudowy (tak jak w sprawie niniejszej) czy też jakiegokolwiek innego przedmiotu to musi zawierać jeden z podstawowych elementów: rozstrzygnięcie (art. 107 § 1 kpa). Wymogi dotyczące rozstrzygnięcia to: klarowność, precyzja, jasność treści. Jak podkreśla NSA w wyroku z dnia 27.06.1996 r. (SA/Gd 1537/95, Lex nr 44086) "W pojęciu rozstrzygnięcia mieści się to, że decyzja organu administracji państwowej, nakładająca na strony postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, powinna obowiązek ten wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, w przeciwnym wypadku prowadzi to do uchylenia decyzji, bowiem decyzja w zasadzie może być niewykonalna". Wobec wymogów, jakim powinna odpowiadać "treść" decyzji, nie jest zasadny zarzut Skarżącego, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie narzuca stopnia uszczegółowienia przeznaczenia inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy. Wszak zadaniem organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy (a nie wnioskodawcy) jest ustalenie, czy dane usługi mają charakter uciążliwych czy też nie. Do takiej oceny jest niezbędne określenie we wniosku i przedłożenie organowi konkretnej nazwy inwestycji z podaniem jej przeznaczenia. Określenie rodzaju inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy jest niezbędne w kolejnym postępowaniu przed organem nadzoru budowlanego, który zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego musi rozważyć w aspekcie przesłanek z art. 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, a tutaj znajomość przeznaczenia obiektu na konkretną działalność jest organowi niezbędna (słusznie SKO zwróciło uwagę na te okoliczność w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji). W konsekwencji zaś, treść decyzji, która sprawia trudności interpretacyjne temu organowi, który ją wydał, czyni ją niewykonalną. Aczkolwiek przesłanka niewykonalności decyzji z dnia 8.05.2005r. nie została wskazana w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji tj. art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., to była ona wykazywana przez uczestników postępowania we wniosku z dnia 1.08.2007r. kierowanym do SKO i, w ocenie Sądu, istnienie przesłanki niewykonalności zostało potwierdzone w/w wyrokami WSA i NSA )sygn. akt II SA/Bk 654/06, IIOSK 612/07). W ocenie Sądu kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a., którego to artykułu wprawdzie nie wymienia wprost SKO, jednakże zarzuca brak precyzji jasności treści decyzji z dnia [...].06.2005 r. Stwierdzenie nieważności decyzji jest aktem deklaratoryjnym, który działa z mocą wsteczną (ex tunc) od daty wydania decyzji stwierdzającej nieważność decyzji administracyjnej dotkniętej wadą. Dla oceny decyzji nie są istotne przepisy prawne z daty stwierdzenia nieważności, lecz przepisy obowiązujące w dacie wydania decyzji. W niniejszym przypadku, ocenie podlega stan prawny i faktyczny istniejący w dacie 8.06.2005r. Na tę datę: wnioskodawcą, właścicielem działki nr [...], inwestorem i adresatem decyzji z dnia 8.06.2005r. był pan A. P. W tej dacie istniała działka nr [...] bezpośrednio granicząca z nieruchomością nr [...] państwa T. i niewątpliwie status strony postępowania przysługiwał T. i B. T., jako bezpośrednim sąsiadom spornej inwestycji. Sąd nie podziela stanowiska Skarżącego, iż osoby te utraciły status uczestnika postępowania dopiero w trakcie postępowania sądowego tylko dlatego, że Skarżący aktualnie zbył działkę i dokonano jej podziału w taki sposób, by państwo T. utracili bezpośrednie sąsiedztwo. Stan faktyczny się jednak nie zmienił. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 30 § 4 k.p.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. to zważyć należy, iż dotyczy on tylko postępowania nieważnościowego i de facto nie wiąże się z przesłanką nieważności z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., decyzji z dnia [...].06.2005r., .eważnościowegogdyż nie jest spornym, że E. E. N. stała się właścicielką nieruchomości już po wydaniu decyzji z dnia [...].06.2005 r., a w trakcie toczącego się postępowania nieważnościowego. Tak więc, wbrew zarzutowi skargi rozważanie braku pozbawienia możności działania w postępowaniu może dotyczyć tylko postępowania nieważnościowego i w stosunku do E. E. N.– na etapie postępowania przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym, zaś wobec A. S.– na etapie postępowania sądowego. Nie ulega wątpliwości, że SKO, w dacie wydawania decyzji tj. w dniu [...].10.2007r. i poprzedzającej jej wydanie decyzji z dnia [...].07.2007r. nie posiadało informacji o tym, że pam A. P. przeniósł prawo własności działki nr [...] w dniu [...].01.2007r. na rzecz E. E. N., albowiem skarżący nie powiadomił o tym organu, czyniąc mu zarzut niepowiadomienia E. E. N. o toczącym się postępowaniu dopiero przed Sądem. Art. 30 § 4 k.p.a. mówi m.in. o tym, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych, w razie zbycia prawa w toku postępowania, na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Przepis powyższy, którego naruszenie zarzuca strona skarżąca nie znajduje zastosowania w sprawie niniejszej. Następstwo prawne, o jakim mowa w art. 30 § 4 k.p.a. musi wynikać z przepisu prawa materialnego. Skutki prawne decyzji o warunkach zabudowy reguluje art. 63 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z ust. 5 art. 63 decyzja o warunkach zabudowy może być przeniesiona na inny podmiot w drodze decyzji administracyjnej. Słusznie więc zauważa SKO, że pani E. E. N. stałaby się stroną niniejszego postępowania z mocy art. 30 § 4 k.p.a. dopiero wówczas, gdyby organ wydał decyzję o przeniesieniu na jej rzecz decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...].06.2005r. Taka decyzja spowodowałaby zwolnienie,iniejszego postępowania z mocy art.wa ecyzji administracyjneje znajduje arzut nie powiadomienia E. E. od udziału w postępowaniu nieważnościowym pana A. P., a jego miejsce status strony uzyskałaby pani E. E. N.. "Stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji – tak stwierdził NSA w wyroku z dnia 12.01.1994r. ( II SA 2164/92, ONSA 1995 nr 1 poz. 32). Akceptując tę generalną zasadę, Sąd orzekający w sprawie niniejszej, przyznaje rację Skarżącemu, że pani E. E. N. jako aktualny właściciel działki, na której planowana jest inwestycja powinna brać udział w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].06.2005r. (obok Skarżącego i uczestnika postępowania) o ile zgłosiłaby swój udział w postępowaniu wykazując, z mocy art. 28 k.p.a., swój interes prawny. Mając na względzie informację od skarżącego o zmianie sytuacji prawnej działki nr [...], powiziętą w toku postępowania sądowego, Sąd na mocy art. 110 ustawy o prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiadomił o toczącym się postępowaniu zarówno p. E. E. N. (aktualną właścicielkę działki o nr [...]/[...], na której znajduje się budynek, co do którego poprzedni właściciel – A. P. wystąpił z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla zmiany sposobu użytkowania) jak też panią A. S. (właścicielkę działek sąsiednich o nr [...]/[...] i [...]/[...]) po to, by umożliwić tym osobom zgłoszenie udziału w postępowaniu na podstawie art. 32 § 2 p.p.s.a. Jednakże osoby te nie zgłosiły swego udziału w sprawie pomimo prawidłowego powiadomienia. Jeżeli osoby, których dotyczy wynik postępowania tj.. w niniejszej sprawie pani E. E. N. i pani A. S., nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym(tu jedynie pani E. E. N.), w którym został wydany zaskarżony do Sądu akt administracyjny i nie zgłosiły swego udziału w postępowaniu sądowym, nie można przyjąć, że z tego powodu były pozbawione możliwości obrony swych praw. Podobne stanowisko zajął WSA w wyroku z dnia 10.01.2006r. teza 2 – II OSK 786/05. Mając na względzie powyższe okoliczności, Sad skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).